eno mi ljenje da bi upravo kultura, poticanjem dodira me u skupinama i bolje prilagodbe okoli u, bila zaustavila proces specijacije u evoluciji koja se ostvarila od Homo habilisa u erectusa i sapiensa po gradualisti kom modelu (Facchini, 1988). U

irenja te genetskog toka pridonosi spre avanju genetske izolacije koja se smatra bitnom u procesu svake specijacije . S tog razloga se vjerojatno ljudska vrsta pokazuje jedinstvenom tijekom evolucije otkad je dosegnuta ljudska

i genetičko skretanje koje će na koncu dovesti do adaptacije (prilagodbe) organizama na uvjete u kojima žive, specijacije (razvoja novih vrsta) ili izumiranja (ako varijacije nisu rezultirale organizmima koji su dobro prilagođeni

udaljenim otocima, u nepovezanim jezerima, na visokim planinama koje dijele prostrane doline. Tu moze biti pocetaka specijacije . Svi geni u nekoj populaciji u nekom trenutku cine njenu gensku zalihu (gene pool). Ona se sastoji od svih alela na svim

u svim slucajevima kad se vrste postupno mijenjaju. Postanak nove vrste moguce je ustanoviti samo u slucajevima nagle specijacije (kao u poliploidiji), a tocnu krajnju tocku vrsta udrediti samo u slucaju njihova izumrca. Biološki pojam vrste, kao

varijante unutar neke lokalne populacije i, ako ih se drzi zacetnim vrstama, nastaju problemi ne samo u objašnjavanju specijacije nego i u razlucivanju vrsta spram varijeteta, te vrste spram neke druge vrste. Cijeli niz drugih dostignuca tih godina

). Imamo li u vidu Darwinovu nesigurnost oko naravi vrste, mozda se necemo iznenaditi što se kolebao i glede nacina specijacije . Valja se prisjetiti da je Darwin najprije bio povjerovao u Lyellovo naglo, skokovito uvodjenje novih vrsta. Tek

tri populacije razvile su se na svakome od triju otoka na ponešto razlicit nacin. To je Darwina navelo da usvoji teoriju specijacije postupnim preinacavanjem populacije koja je zemljopisno odijeljena (izolirana) od svoje roditeljske vrste. I to je

populacije koja je zemljopisno odijeljena (izolirana) od svoje roditeljske vrste. I to je bila Darwinova teorija specijacije sve do ranih 1850 - ih godina. Nije to bila nova teorija jer su vec ranije, neovisno jedan od drugoga, do istog zakljucka

(1825), Later, Wagner (1841) i Wallace (1855). Darwin je smatrao da je odijeljenost, izolacija, poglaviti mehanizam specijacije na otocima i, kako se cini, imao je poteškoca u objašnjenju specijacije na kontinentima. Da bi objasnio bogatu

, izolacija, poglaviti mehanizam specijacije na otocima i, kako se cini, imao je poteškoca u objašnjenju specijacije na kontinentima. Da bi objasnio bogatu vrstovnu raznolikost u Juznoj Africi, neko vrijeme pretpostavio je da je bilo

varijante unutar populacije takodjer promatrati kao zacetne vrste. Darwin je, dakle, zakljucio da osim geografske specijacije postoji, takodjer, proces simpatrijske specijacije koji je definirao kao postanak nove vrste ekološkom

zacetne vrste. Darwin je, dakle, zakljucio da osim geografske specijacije postoji, takodjer, proces simpatrijske specijacije koji je definirao kao postanak nove vrste ekološkom specijalizacijom unutar zivotnog prostora roditeljske vrste.

razlike (divergencija, razilazenje znacajki) izmedju dviju novih vrsta u nadmetanju. Takvo poimanje simpatrijske specijacije preko razilazenja znacajki Darwin je razvio od godine 1854. do 1858. (Kohn 1985) a podupirao ga je i onda kad ce u

dopustiti da je mozda gotovo uvijek neophodna i geografska izolacija. Upravo natezanje oko simpatrijske specijacije uvuklo je Darwina u zucljive raspre s istrazivacem i prirodoslovcem Moritzom Wagnerom (1868. 1889) koji je isticao da