dvogodišnju terminalnu fazu, tokom koje je Srbiju razdirao sukob na desnici političkog prostora upravo sukob između decizionizma i legalizma. Radikalizacija tog sukoba polovinom 2002, a zatim i njegovo šokantno okončanje ubistvom Zorana Đinđića

republike, nametnula kao najbliža i najplauzibilnija. decizionizma . Za razliku od Vesne Pešić, koja očigledno veruje da može postojati filozofski nefundirani decizionizam, ja smatram

Pešić, koja očigledno veruje da može postojati filozofski nefundirani decizionizam, ja smatram da je za postojanje decizionizma nužno postojanje legitimacione matrice u jednoj specifičnoj oblasti filozofije naime, u filozofiji istorije. Jer,

(ali i kvazimonarhijskog) elementa apsolutno suverene ličnosti (Blumenberg, 2004: 80). Iako su za kasniji razvoj decizionizma veliki značaj imali kritičari Hegelove filozofije istorije, poput Serena Kjerkegora i Karla Marksa koji su kroz

da bi uklonila sve (kako joj se čini, uzaludne i neodržive) prepreke. Upravo u toj filozofsko-istorijskoj armaturi decizionizma krije se njegova snaga, njegova spremnost na politički avanturizam, ali i klica njegove propasti: s obzirom na to da je

(suverenu) diktaturu. decizionizma i diktature (koja nije komesarska, nego suverena, tj. koja, u užem smislu Šmitovog koncepta, prethodi kretanju na

reformi vlade (Prokopijević et al., 2002: 60). A tamo gde je nešto činjeno, reforma je na sebi nosila nesumnjiv pečat decizionizma . Jedan od prvih krupnijih rezultata postoktobarskog pobedničkog decizionizma bila je jedna sasvim osobena

je na sebi nosila nesumnjiv pečat decizionizma. Jedan od prvih krupnijih rezultata postoktobarskog pobedničkog decizionizma bila je jedna sasvim osobena filozofija privatizacije, inaugurisana Zakonom o privatizaciji Republike Srbije iz

. Drugo, pošto je srpski poseban put trebalo da traje ipak nezanemarljivih deset godina (sve do 2010) i pošto sredstva decizionizma nisu mogla da obezbede ni minimalnu društvenu koheziju tokom celog tog perioda, to je glavna dopuna decizionizmu u

decizionizma nisu mogla da obezbede ni minimalnu društvenu koheziju tokom celog tog perioda, to je glavna dopuna decizionizmu u socijalnoj integraciji Srbije morala biti pronađena u iracionalnoj nacionalnoj homogenizaciji.

, preko usvajanja dela učenja Hobsa i Donoso Korteza od kojih he preuzeo pesimistički antropološki stav i sklonost ka decizionizmu , do uticaja Špenglera, Pareta, Sorela, Makijavelija, Rusoa (u pogledu tumačenja volonte generale), pa čak i Hegela (

teologiju data nam je kritika Karla Levita, koja se, doduše, tiče celokupnog Šmitovog dela, pogotovo onog koji se tiče decizionizma kao stavljanja ljudske odluke kao stvaraoca prava iznad pravnog sistema. Opisujući šmitovsku teoriju o romantici

veku, a potom i političku teologiju kao apologiju izuzetka, Levitov prikaz oslikava suprotstavljenost romantizma i decizionizma , kao i da poreklo ovog drugog koje leži u Kjerkegorovooj tezi o egzistencijalnom misliocu i Marksovom antigrađanskom

, on se istovremeno i lišio mogućnosti da proučavajući ceo dijapazon unutarpolitičkog života upravo sa pozicija decizionizma izvede brojne nove plodotvorne teorijske zaključke.