ekonomike, mentaliteta ili religije. Posmatrani prostorno, po horizontali, i vremenski, po vertikali, totemizam, egzogamija ili matrijarhat mogu paralelno postojati, odnosno smenjivati se sa animizmom, endogamijom i patrijarhatom. Uz to,

se sastoje od nekoliko stotina žitelja. Kako organizovanje zajednica počiva na principima rodovskog uređenja i na egzogamiji , i kako je zemlja koja se ekonomski koristi trajno, nedeljivo vlasništvo koje nasleđuju po očinskoj ili materinskoj

, počevši od 1781. može se ustanoviti da je, naprotiv, krajem XVIII-og veka brakove karakterisala izrazita seoska egzogamija . Sve do 1790. godine, brakovi se sklapaju između pripadnika srpskog etnosa po celoj Budimskoj eparhiji. Od 1790. do

je proći dosta vremena i do nastanka takvog doba), koje su verovatno bile endogame, kroz razmenu žena, nastala je egzogamija . Zato je s pravom rečeno da je »endogami raj životinjske bezvremenosti« ustupio zauvek mesto egzogamiji, što je

, nastala je egzogamija. Zato je s pravom rečeno da je »endogami raj životinjske bezvremenosti« ustupio zauvek mesto egzogamiji , što je uslovilo ne samo odricanje kroz ograničavanje, u kompleksnom humanom trajanju, sa neprestanim porastom

humanom trajanju, sa neprestanim porastom ljudske slobode, već i potrebu seoba, kao značajan faktor za nastanak egzogamije .

reći da ovakvim, genijalnim pojedincima u plemenu možemo mirne duše da zahvalimo, što je čovek izašao iz endogamije u egzogamiju , što je došlo do zabrane incesta i ubistva, jednom reči, što se civilizacija, pa i kultura uopšte, počela da razvija.

antropoloških tipova, Cvijić u primarne faktore ubraja socijalnu strukturu, odnosno zanimanje, endogamiju i egzogamiju , kao i migracije. Posebno je naglašeno delovanje geografske sredine na etnopsihološke karakteristike

u određeno vrijeme i to ritualno. egzogamija ). Tu se javljaju i komplicirana religiozna pravila, kao što je i štovanje zaštitnika koji se umjetnički pokazuje, kao

značajna i za polni ugovor. Polni ugovor je naznačen trećim zakonom, koji zabranjuje incest, odnosno uspostavlja egzogamiju ili uređen sistem sklapanja braka. Freud u ovom kontekstu koristi termin incest kada govori o polnim odnosima unutar

njegovu volju. [ 102 ] Otac bi, naravno, prihvatio zakon koji zabranjuje oceubistvo ali ne bi se suprotstavio egzogamiji jer ona učvršćuje polno pravo postavljajući ga na drugu osnovu. Primalni otac nije želeo da ijedan od njegovih sinova

ne može postati primalni otac, ali iz toga ne sledi da se oni odricu patrijarhalnog polnog prava. Naprotiv, kroz zakon egzogamije (srodstva) to pravo se proširuje na svu braću. drugim recima, braća sklapaju polni ugovor. Oni donose zakon koji

i svi muževi uživaju to izvorno političko pravo na osnovu svoje muške prirode. Uređen sistem sklapanja braka ili zakon egzogamije postoji u prirodnom stanju; svaki muškarac ima pristup jednoj ženi. Prema tome, antinomija prirodno stanje /

nikakave matrimonijalne zakone. Standardna tumačenja Hobbesa i Freuda ne pridaju poreklu bračnog zakona i zakona egzogamije nikakav značaj. Iz patrijarhalne perspektive, političko pravo je ili očinsko pravo ili građansko (javno) pravo.

. On tvrdi da se odsudni prelaz iz prirode u kulturu odvija kroz uspostavljanje zabrane incesta, odnosno kroz zakon egzogamije . Taj zakon ima jedinstven status: on je društveno pravilo koje je, poput prirodnih zakona, univerzalno. Zabrana