tokom XIII i XIV veka. Stefan Prvovenčani je nastojao da nastavi širenje prema oblastima koje su ležale uz granice Zete, prema Albaniji. On to ne čini oružanom silom, već diplomatskim putem, te konkuriše Veneciji i Epiru uspostavljanjem rodbinskih i prijateljskih veza sa kućom Progona; oružjem je jedino povratio Skadar 1215, koji je nakratko bio preoteo epirski despot Mihailo I Anđeo [ 1214 ]. Albanija je tada područje gde ce sukobljavaju interesi Srbije sa grčkim Epirom , koji u svom širenju na sever hoće da vaspostavi čitavu sferu uticaja i vlasti Vizantijskog carstva; vlast na području "prave" Albanije [ Kroja ] imali su opet albanski feudalci. Orođavanje sa Nemanjićima nije im smetalo da ce prvom prilikom okrenu neprijateljima Srbije, kao što je to učinio gospodar Kroje, Golem, koji je posle nikejskih osvajanja u Makedoniji okrenuo leđa srpskoj državi i prešao na stranu Nikejaca. [ 10 ]

prestola po pravu primogeniture. Tako je istorija severne Albanije u doba Nemanjića, u stvari, istorija Zete. Pobunu zetskih i severnoalbanskih feudalaca Dušan je ugušio bez većih teškoća, te je dobio odrešene ruke za opsežne ofanzivne akcije prema Vizantiji. Skoro čitavu Albaniju, osim Drača, koji definitivno ostaje pod vlašću Anžujaca, Dušan osvaja već u kampanji 1342 / 43. godine: zauzeti su gradovi Berat, Kanina, Kroja, a kasnije i sav ostatak Albanije sa Epirom . Srbija ce i na makedonskom pravcu otiskuje daleko na jug, do Etolije u Heladi; na jugoistoku granica Srbije je pomerena skoro do ušća Meste odnosno do grada Hristopolja .

i Filipa došlo je do svađe nakon svadbe Filipa i mnogo mlađe Euridike. Svađu je još više potpalio Euridikin ujak Atal, koji je pred pijanim svatovima rekao da se nada da će Euridika roditi prestolonaslednika. Aleksandar je bacio bokal na Atala, a Filip je onda u besu povukao mač na svoga sina, ali kako je bio pijan spotakao se i pao. Olimpijada I Aleksandar su tada otišli u dobrovoljno izgnanstvo. Olimpijada je otišla kod svoga brata Aleksandra Mološkoga, koji je tada vladao Epirom . Aleksandar je najpre otišao sa njom, a onda je otišao u Iliriju. Međutim Filip u stvari nikada nije ni nameravao da razbaštini svoga politički i vojno izuzetno sposobnoga sina Aleksandra. Nakon pola godine izgnanstva otac i sin su se pomirili uz posredovanje Demarata iz Korinta. Satrap Karije Piksodar je nameravao da sklopi savez sa Makedonijom, pa je predložio Filipu II Makedonskome da se Filipov maloumni sin Filipa Arhideja oženi sa njegovom ćerkom. Aleksandrova

, Veliki Meteor, posvećen Preobraženju Gospodnjem. Ovaj se manastir nalazi na najvišoj steni ( 623 m ), a osnovao ga je 1382. Atanasios Meteorit. Manastir je dovršio monah Joasaf, unuk Sv. kralja Stefana Dečanskog, Jovan Uroš Paleolog Duka Nemanjić, najstariji sin Simeona Siniše Nemanjića, sina Sv. Stefana Dečanskog i vizantijske princeze Marije Paleolog. Car Simeon-Siniša Paleolog Nemanjić, koji je posle smrti svog polubrata, cara Dušana, vladao Tesalijom i Epirom , bio je zaštitnik Meteora i bogato ih je u više navrata darivao .

na SRBskom SABORU u Skoplju, 1346 godine. Sa nepunih osamnajest godina nasledio je ogromno i moćno carstvo. Neposredno po smrti oca i njegovog vojskovođe i Namesnika u Tesaliji, ćesara PRELjUBA, despot Nićifor Orsini mu ote deo Tesalije i južni Epir. Tamo se proglasi za cara svih SRBa, brat cara DUŠANA, Simeon-Siniša, jer SRBski sabor u Skoplju 1357 godine da PRAVO zakonitom nasledniku, prvenstvo na presto. Simeon ljut 1359 god. se odvoji sa svojim oblastima Tesalijom i Epirom , te stvori zasebne države. Tako se SRBsko carstvo razdvoji nadvoje: - na UROŠEVO i strica mu SIMEONA

njihovi ondašnji pokreti u pravcu Tesalije, Epira, Makedonije, Srbije, Zete i Hercegovine. Car Dušan im je posvećivao značajnu pažnju ( kao stočari pravno su bili izjednačeni sa vlasima ), pa se o njima govori i u Dušanovom Zakoniku . Epirom i Tesalijom. ( On je bezuspješno pokušao / 1356 - 1358 / da povrati doseljene Albance i da njihova imanja vrati Grcima. ) Poslije 1371. godine kao gospodar Ohrida istakao se Andrija Gropa. U sjevernom dijelu Albanije, između rijeka Drima i Bojane, osamostalio se srpski feudalac Žarko. Od 1361. godine u Zeti se izdvajaju braća Balšići ( Stracimir, Đurađ i Balša II ), koji su svoju vlast proširili i na sjevernu Albaniju. Tada je u sastav njihove države, pored ostalog, ušao i Danj

Dušana, ne mogući zaboraviti sve one uvrede koje je doživeo odlučio da pokuša da se dočepa carske krune. Ne očajavajući mnogo što je oteran iz južnog Epira, objavi da se smatra legitimnim naslednikom Dušanovog carskog prestola i uskoro se proglasi za cara pa zatraži "vlast nad svim srpskim zemljama misleći da su njegova prava pretežnija" ( Jovan Kantakuzen ). Za to vreme despot Jovan Komnin Asen ( rođeni brat carice Jelene ) već uveliko potpuno samostalno vlada severnim Epirom ne obraćajući bilo kakvu pažnju na Uroša, a kao i da mu je to bilo malo uskoro je pružio i podršku Simeonu onda kada je ovaj sa oko pet hiljada ratnika, prilična sila za to vreme, iz Kostura provalio ka severu pokušavajući da za sebe pridobije staru Srpsku vlastelu. Sam Simeon je gajio neku ludu nadu da će imati dosta pristalica među starom vlastelom u ovom delu Srpskog carstva te da bi njegov put ka Srpskom carskom prestolu mogao biti veoma lak .

vaše vreme, vreme rasturača svega srpskog, vreme laži i obmana, vreme Srbije i Srba po meri ustaša . Epirom ( vidi gde je ) napadao Nikeju. Nadam se da znaš da je Mrljavčeviće iz današnje Bosne doveo car Dušan, čiji je prestoni grad bio Skoplje. Ili si ti pobrkao istoriju, ili jedino ustaše smatraš za prave Srbe ?

i Radoslavov položaj u Srbiji. Bugarski car smatrao je Srbiju, radi velikog Teodorova uticaja u njoj, kao neku njemu vazalnu državu, i s toga je, posle ove pobede dovršujući u Trnovu svoju lepu crkvu u slavu Četrdeset Mučenika, hvaleći se postignutim uspehom, zapisao, kako je dobio celu Teodorovu zemlju "od Jedrena do Drača" i zemlje "grčku i još arbanasku i srpsku ". I doista najveći deo Teodorove države dođe pod neposrednu vlast Asenovu; u Solunu samo, s Tesalijom i Epirom , osta na vlasti Asenov zet Manojlo. Srpski princ Vladislav, drugi sin Stevana Prvovenčanog, postade isto zet Asenov. On je, naskoro po padu Teodorovom sa ostalim nezadovoljnicima u Srbiji počeo borbu protiv Radoslava. Radoslav se držao jedno vreme, ali je pred moćnijim bratom morao najposle da pobegne iz Srbije, krajem 1233. god. Sklonio se u Dubrovnik. Taj mudri trgovački grad, koji je sve više širio svoj promet i od cara Asena dobio povlastice za svoje trgovce, primio

( oca Dušanovog ) i kraljice Marije Paleolog. Dakle, on i Dušan su bili braća po ocu ( Stefanu Dečanskom ). Iako su biografi navodili da je Stefan Dečanski jedno vreme, pod uticajem svoje žene Marije Paleolog, imao nameru da presto ostavi Simeonu, te da je to bio jedan od razloga Dušanove pobune protiv oca, sve se to nije moglo osetiti u odnosima između Dušana i Simeona. Sam Simeon je uživao izuzetan položaj kod Dušana, pa mu je on i dodelio titulu despota i namesništvo nad južnim Epirom ( sa sedištem u mestu Artu ). S druge strane, stara srpska vlastela ga uopšte nije podnosila, jer mu je mati bila Grkinja ( Marija Paleolog ), a uz to je još bio i oženjen Grkinjom Tomaidom ( ćerka Jovana II Orsinija i Ane Paleolog ). Da ga nisu u Srbiji baš mnogo cenili vidi se i iz toga da ga je malo ko u Srbiji zvao njegovim grčkim imenom Simeon, već je ostao poznat pod imenom Siniša, mada je imao i drugih nadimaka poput Simče, Simša itd. Za vreme Dušanove vladavine

" saopšten je na Skupštini u Prizrenu prilikom formiranja "Lige za odbranu prava albanskog naroda" ( 3.3.1878 ). Time su, za čitav naredni vek, do naših dana, definisani obrisi teritorijalne i etničke Albanije. Projekat nije tačno definisao prostor vilajetske Albanije, ali su njegovi zagovornici smatrali da tu treba okupiti teritorije skadarskog, janjinskog, bitoljskog i kosovskog vilajeta. U svojim radikalnim zahtevima pod tim su podrazumevali: Južnu Albaniju s Epirom i Janjinom; Severnu i Srednju Albaniju s područjima oko Skadra, Tirane i Elbasana; Makedoniju s gradovima Debrom, Skopljem, Gostivarom, Prilepom, Velesom, Bitoljem, Ohridom; Kosovo i Metohiju s gradovima Peć, Đakovica, Prizren, Mitrovica, Priština, Gnjilane, Preševo, Kumanovo, Novi Pazar, Sjenica. Unutar tog teritorijalnog okvira teritorijalne Albanije tada je živelo oko 44 % stanovnika s albanskom nacionalnom svešću. Danas se od teritorijalne došlo do

toliko i za zbegove seoskog i nezaštićenog sveta. U samom timočkom kraju, u području tvrđave Akve ( Prahova ) bilo je 37 takvih gradova i stražara; sam čuveni Gamzigrad izgleda da je iz tog vremena; od Singidunuma do ilirske granice bilo ih je 39, a do ušća Dunava 80. Čak u Maćedoniji i Dardaniji bilo ih je 127. Strah od provale širio se po svoj carevini, a radi rđavog iskustva i potrebe da se ne veže operativna vojska utvrđivao se ne samo sever, nego i sredina Carstva, pa čak i jug sa Epirom i Tesalijom sve do klasičnih Termopila .

traze svoje? sta je vama ? Epirom .

svoju državu , Epirom i Tesalijom 1359.

ove misije i moli ga da Savine zahteve ispuni. Prema tome, iako su pitanja koja je Sava u Nikeji rešavao prevashodno bila crkvena pitanja, ipak ona su dobila neizbežni politički karakter. Baš ti politički momenti su i uticali na to da Savina misija uspe u potpunosti. Stefan je baš i zaigrao na netrpeljivost epirske despotovine i nikejskog Carstva oko pitanja ko će od ove dve države da bude naslednik Vizantije. Nikejski car je računao sa Srbijom kao važnim saveznikom u borbi sa Epirom i to je bio osnovni razlog zbog kojeg je on bio tako popustljiv .

epirom

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov