srednjeg veka, pa sve do renesanse, narod je verovao da sposobnost čudesnog isceljenja poseduju kraljevi i carevi, te da će doći do isceljenja samim dodirom monarha. Franački kralj Karlo Veliki nekoliko puta godišnje je po nekoliko dana bez prestanka sedeo na svom prestolu na završetku procesije u kojoj su mu podanici prilazili,

Katoličke crkve, sve se zaustavljalo na gunđanju klera, jer je Karlo Veliki imao titulu vladara Svetog Rimskog carstva i nije bilo poželjno ni u čemu mu protivrečiti. Franački anali samo konstatuju, na par mesta, carevu sposobnost da nevoljnima, unesrećenima i bolesnima, povrati mir i spokoj. Čudesna isceljenja, koja su se desila tom

više, nego danas. Ona nije izvorna slavenska, ali ipak vrlo starinska: mislio bih, da je od preljutoga avarskog poglavice VI vijeka4, Bajana, kako je riječ kralj od franačkoga Karla. Time, iz prva, bio bi ban Strahinja ono, što i gospod Strahinja. Ako je ista u ovoj pukoj hipotezi, slijedilo bi odatle i ovo drugo. Ban Strahinja bio bi se

, koji je takođe bio potencijalni naslednik prestola. franačkog kraljevstva. Tako je Karlo dobio teritoriju Austrazije, severnu Neustriju i veći deo Akvitanije. Mlađi Karloman je dobio jugoistočne delove kraljevine (južna

čiji je predlog Karlo popustio. On je polako prihvatio langobardsku struju, oženivši ćerku poslednjeg langobardskog kralja Deziderija - Dezideratu. Situacija u franačkoj kraljevini se drastično menja posle smrti Karlomana (771), kada se većina njegovih vazala priključila Karlu, lišivši prestola Karlomanovu decu. Tako je Karlo

se drastično menja posle smrti Karlomana (771), kada se većina njegovih vazala priključila Karlu, lišivši prestola Karlomanovu decu. Tako je Karlo postao jedini franački kralj (771.)

okreće svoj kurs prema Langobardima, a kada mu se iz Rima obratio novoizabrani papa Hadrijan I za pomoć protiv Langobarda, Karlo je imao pokriće da započne ratovanje. Franačka vojska je mesecima opsedala prestonicu Langobardske kraljevine Paviju (nedaleko od današnjeg Milana), ali bez uspeha. Kralj Deziderije se zatvorio u tvrđavu i

je tu svečano potvrdio sve darove koje je davao njegov otac Pipin Rimu. Papa je potvrdio Karlu titulu rimskog particija, koja je papu stavljala u zavisan položaj od franačkog kralja.

dobila svog zasebnog kralja u ličnosti Karlovog sina Pipina, koji je vladao pod opštim rukovodstvom svog oca, dok je sama kraljevina dobila organizaciju po franačkom uzoru. Karlu se uskoro poklonilo i vojvodstvo Benevent, koje se držalo u neutralnosti u odnosu prema Langobardskoj kraljevini.

Karla Velikog. Ajnhard piše da je predstojeći rat sa Saksoncima bio jedan od najdužih i najkrvavijih ratova Karla Velikog. Prve Karlove akcije počele su 772. godine. Franačka vojska je krenula na pleme Angarijaca i zauzela njihovo utvrđenje Eresburg. Na to su Saksi upali u Hesen 774. i opljačkali manastir kao i Deventersku crkvu u zemlji

(785.) Vidukind se predao i prešao na Karlovu stranu, pokrstio se, a Karlo mu je kumovao i dao bogate darove. Franačku državu u dodir sa nekoliko drugih naroda duž Labe i istočno od nje, a koji nisu bili nimalo naklonjeni franačkoj politici. Najviše problema su Karlu zadavala

Saksonije i prisajedinjenjem Bavarske dovelo je Franačku državu u dodir sa nekoliko drugih naroda duž Labe i istočno od nje, a koji nisu bili nimalo naklonjeni franačkoj politici. Najviše problema su Karlu zadavala slovenska plemena Bodrići, a nešto zapadnije i Avara. Karlo je prvo pokorio Bodriće, opustošio njihovu zemlju i

njihovu zemlju i naterao ih da priznaju njegovu vlast. Sa Avarima rat nije bio nimalo lak. Avari su uzeli učešća u koaliciji protiv Franaka i neko vreme držali franački grad Frijaul. Ratne operacije su počele 795. gde je Karlo iskoristio međusobne svađe među pojedinim avarskim starešinama i lako ih porazio. Posle uništenja Avarske

sinod u Frankfurtu (794.) i izjasnio se protiv kulta ikona (Libri Carolini). franačke države od kraljevine do carevine bila je večita težnja i prethodnih vladara, ali niko nije imao moći kao Karlo. Pokorivši skoro polovinu Evrope, organizujući

Karlu Velikom i moli ga za pomoć. Karlo istupa kao arbitar. Odlazi u Padebronu, gde poziva i papu da dođe i sa njim sklapa sporazum. Tu je predočio papi da će poslati dva franačka nadpiskupa u Rim da ispitaju njegov slučaj. U stvari, Karlo je tako spremao teren za odlazak u Rim. Utvrđeno je da je papa radio po propisima, da nije prodavao crkvena