odgovora na pitanja nauke o književnosti ( Moskva 1958 ), u kojem je 15. pitanje bilo posvećeno baroku u slovenskim književnostima. To anketno pitanje je glasilo: "Da li je bilo u slovenskim zemljama tako nazvane" književnosti baroka "? Je li mogućno prihvatiti taj termin kao oznaku nekih književnih tokova HVII-XVIII veka, i kakve bi bile osobenosti "književnosti baroka" u slovenskim zemljama? "Na ova pitanja dali su odgovore I. N. Goleniščev Kutuzov ( Moskva ), J. Hrabak ( Brno ), P. N. Berkov ( Lenjingrad ), A. A. Morozov ( Lenjingrad ), K. Trajmer ( Beč ). Kako je u zapadnoslovenskim književnostima ( dakle onim koje su pripadale zapadnom hrišćanstvu ) barok bio uveden kao oznaka za određeno razdoblje i određene književne tokove još ranije, problem se zaoštrio na pitanju onoga što bi se moglo nazvati "ortodoksnim ( pravoslavnim ) barokom ", dakle barokom u Rusiji, Srbiji, Bugarskoj, zemljama koje su pripadale vizantijskoj civilizaciji. A.

u toku krivični postupak . Hrabak ¶

postaviti tezu da je crkva bosanska jedna "ponarodnjačena" varijanta unutar pravoslavne crkve "[ 428 ] Hrabak piše: "Zanimljivo je pitanje o verskoj pripadnosti življa Novoga i njegove okoline. Najstarije stanovništvo Sutorine, sudeći po imenu" Irina "koje se nalazilo u samom imenu lokaliteta, gajilo je kult grčke svetice te je svakako bilo pravoslavno. Kada se početkom zrelog srednjeg veka u Bosni i Srbiji javilo bogumilstvo, kao ideološki izraz otpora feudalizaciji, njegovi tragovi su se mogli ustanoviti u Boki i Dračevici." [ 429 ]

više aspekata: od sećanja na njegov životni put i stvaralački rad, preko njegovog doprinosa rasvetljavanju tema iz lokalne sredine, začetnika istraživanja u novopazarskom kraju, etničke istorije u njegovom naučnom delu, arhitektonskim spomenicima novopazarskog kraja u radovima, Mušovićevog doprinosa ostvarivanju ciljeva i zadataka vaspitanja i obrazovanja do crnogorskih Muslimana. O svemu ovome su govorili akademici Zoran Lakić, Jašar Redžepagić, Bogumil Hrabak i Petar Vlahović, zatim, dr Olga Zirojević, dr Hatidža Čar-Drndar, mr Ramiz Crnišanin, dr Sait Kačapor, Miodrag Radović, Dragica Premović-Aleksić i drugi .

Srbije i profiterstvo Beograda predstavljaju, prema Petranoviću, vid ideološko-političkih stereotipa i lažnih statistika, a kao primer on navodi Ekonomsku podlogu hrvatskog pitanja Rudolfa Bićanića, koju naziva trebnikom svih hrvatskih nacionalista. Petranović, međutim, konstatuje da je u Vojvodini, posle ujedinjenja, došlo do ekonomskog zamiranja koje se ogledalo u gašenju mlinske industrije, do tada upućene prema severu. U tom kontekstu, Bogumil Hrabak navodi da su Prvi svetski rat i prekrajanje granica doneli bitne promene u privrednoj osnovi Vojvodine, u kojoj su privredne grane i kapaciteti bili razvijeni saobrazno uslovima u ranijoj velikoj državi. Hrabak ocenjuje da je Vojvodina od samog početka zajedničkog državnog života bila kudikamo poreski najviše opterećena jugoslovenska oblast. U prvo vreme, dok je vladala konjunktura poljoprivrednih artikala i dok je vojvođanske Srbe držao nacionalni zanos, iz

, koju naziva trebnikom svih hrvatskih nacionalista. Petranović, međutim, konstatuje da je u Vojvodini, posle ujedinjenja, došlo do ekonomskog zamiranja koje se ogledalo u gašenju mlinske industrije, do tada upućene prema severu. U tom kontekstu, Bogumil Hrabak navodi da su Prvi svetski rat i prekrajanje granica doneli bitne promene u privrednoj osnovi Vojvodine, u kojoj su privredne grane i kapaciteti bili razvijeni saobrazno uslovima u ranijoj velikoj državi . Hrabak ocenjuje da je Vojvodina od samog početka zajedničkog državnog života bila kudikamo poreski najviše opterećena jugoslovenska oblast. U prvo vreme, dok je vladala konjunktura poljoprivrednih artikala i dok je vojvođanske Srbe držao nacionalni zanos, iz pokrajine se nisu čule jadikovke o nemogućem poreskom opterećenju. Do toga će doći naročito tek od 1925. godine, s jasnim znacima poljoprivredne, pa i opšte ekonomske krize, kad su Vojvodini zadržani stari fiskalni

života bila kudikamo poreski najviše opterećena jugoslovenska oblast. U prvo vreme, dok je vladala konjunktura poljoprivrednih artikala i dok je vojvođanske Srbe držao nacionalni zanos, iz pokrajine se nisu čule jadikovke o nemogućem poreskom opterećenju. Do toga će doći naročito tek od 1925. godine, s jasnim znacima poljoprivredne, pa i opšte ekonomske krize, kad su Vojvodini zadržani stari fiskalni iznosi kao iz posleratnog vremena agrarnog prosperiteta . Hrabak tvrdi da su u to vreme u Vojvodini postojale 22 vrste poreza, među kojima i neki u nacionalno-političkom smislu uvredljivi, kao što je tzv. ratni porez. Jedan od ključnih dokaza za tezu o poreskom iscrpljivanju Vojvodine između dva rata ( često korišćen i danas u polemikama na temu autonomije ) Hrabak nalazi u podacima o naplati poreza u prvih pet meseci 1925. godine, pa konstatuje: Banat, Bačka i Baranja dali su više neposrednog poreza nego zajedno Srbija, Makedonija ,

godine, s jasnim znacima poljoprivredne, pa i opšte ekonomske krize, kad su Vojvodini zadržani stari fiskalni iznosi kao iz posleratnog vremena agrarnog prosperiteta. Hrabak tvrdi da su u to vreme u Vojvodini postojale 22 vrste poreza, među kojima i neki u nacionalno-političkom smislu uvredljivi, kao što je tzv. ratni porez. Jedan od ključnih dokaza za tezu o poreskom iscrpljivanju Vojvodine između dva rata ( često korišćen i danas u polemikama na temu autonomije ) Hrabak nalazi u podacima o naplati poreza u prvih pet meseci 1925. godine, pa konstatuje: Banat, Bačka i Baranja dali su više neposrednog poreza nego zajedno Srbija, Makedonija, Kosovo, Sandžak, Crna Gora, Hrvatska i Slavonija, ili oko 36 odsto ubranih poreza. Boško Mijatović, međutim, tvrdi da je, prema zvaničnim podacima ( Jugoslavija 1918 1988, SZS, 1989 ), u Kraljevini SHS 1925. godine naplaćeno poreza 4.932 miliona, što je 14 puta više nego 131 milion, koliko je platila

bilo u drugim krajevima. Nije se radilo o nametnutom, nego o nasleđenom oporezivanju, koje se održalo na snazi sve do izjednačavanja zakona 1928, odnosno 1929. godine. Osim nezadovoljnih poreskom politikom, u povici na beogradsku hegemoniju u Vojvodini su glasni bili i delovi činovničke i druge inteligencije, koji su se, u takmičenju za unosne i ugledne položaje u državi, osećali potisnutim i diskriminisanim u odnosu na svoje, često i nesposobnije, kolege sa juga . Hrabak piše o zapostavljanju domaćih stručnjaka i dovođenju neažurnog i podmitljivog činovništva iz Srbije, navodeći da su se protiv kuferaša prigovori javljali vrlo rano, već 1920. Dve godine kasnije novosadska štampa je pisala da se hrvatski separatizam prema Beogradu može razumeti jer se i među vojvođanskim Srbima javila odbojnost prema Srbijancima zbog istiskivanja Vojvođana sa položaja, vođenja loše administracije i unošenja korupcije u prečanske krajeve

, piše demokratsko glasilo Pančevac, da je Beograd njinu lepu, plodnu i bogatu pokrajinu pretvorio u koloniju. Međutim, 1924. godine samostalne demokrate još uvek ne traže autonomiju i žestoko kritikuju Vojvođansku narodnu stranku bačkih Bunjevaca i Šokaca, čiji je program predviđao okupljanje vojvođanskih katolika u jedan tabor, koji bi, kao najmnogobrojniji, mogao da preuzme vlast u jednoj autonomnoj Vojvodini. ( Iza bunjevačkog autonomizma, konstatuje Hrabak , stajao je Zagreb. ) Preorijentacija samostalnih demokrata u Vojvodini na autonomističko, odnosno federalističko preuređenje države, koincidira sa suštinskim promenama u politici njihovog lidera Pribićevića. Početkom 1925. godine Politika je objavila vest o pokretu koji se u poslednje vreme javio u Vojvodini i koji ima za cilj da se obrazuje jedna stranka za Vojvodinu koja bi štitila interese Vojvođana. Smatralo se da iza ideje o vojvođanskoj stranci stoje

i dalje čvrsto zalagala za centralističko državno uređenje. Političke težnje u Vojvodini, koje su već pokazivale određene protivrečnosti, sve više su, smatra Končar, zavisile od političke evolucije stranaka i snage onih pokreta koji su se već od ujedinjenja jugoslovenskih naroda protivili državnom centralizmu i unitarizmu. Analizirajući politiku demokrata prema Vojvodini evoluciju SDS od krutog centralizma do prečanstva i Davidovićeve ideje o pokrajinstvu , Hrabak konstatuje: Politička veza sa Zagrebom je u oba slučaja pomagala težnje ka većoj samostalnosti Vojvodine .

izliv opš tealbanskog osećanja na c ionalne ugroženosti, te se želja za maksimalnim očuvanjem prostora na kome je živ elo arbanaško stanovniš tvo poklopila s naporima Carstva da brani državni integritet . Hrabak , isto, 166 - 168, 187. U jednom austrougarskom memoaru s kraja XIX veka sažeti su svi ovi političko-strategijski i privredni sadržaji: "Ne podleže nikakvoj sumnji da su životni interesi Austro-Ugarske tesno za sebe privezati jaka i ratoborna plemena severne i srednje Albanije i iskoristiti ih kao za štitu od prodiranja Crne Gore i Srbije u oblasti koje se grani č e s Jadranskim morem, a zatim postarati se da Italija ne sprovede u njima uspešnu propagandu i samim tim obezbedi

autonomije, ali sa suprotnom konotacijom, potekla ideja nekih protagonista italijanskog uticaja u Crnoj Gori ( profesor Baldacci ) o c rnogorsko-albanskoj kneževini kojoj bi pripadala samo severna Albanija. Kada je ugovorom o Trojnom savezu najzad ( 1897, note 1901 - 1902 ) obezbeđen paritet sa Austro-Ugarskom u Albaniji, u šta se, posle 1908. uklju čuje i Novopazarski sandžak, kombina c ije će obuhvatiti autonomiju cele Albanije, ili njenu podelu, ili Status quo ( B. Hrabak , "Ideje o arbanaškoj auton omiji ", 166, 176, 179 i dalje; isti," Italijanski konzul u Skadru. .. "; Đ. Slijepčević, n. d, 212 - 213; D. Đorđević, "Izlazak Srbije na Jadransko more ", 16 ); Mihailo Vojvodić," Srbija u međunarodnim odnosima krajem XIX i poč etkom XX veka ", Beograd 1988, 371 - 373 ) .

je i da je veći deo naših novaca, prihod već ostvaren uplatom dobiti od prodaje NIS-a, u Novom Sadu . Hrabaka . Prošle godine tom udruženju je plaćeno još 300.000 naših novaca iz pokrajinskog budžeta 13. Da bi naknado stekla legitimni naslov javne naučne ustanove Vojvodine, trebalo je da se u spisku želja uvrste odredbe i o VANU. Sve to je obavljeno uprkos činjenici da još prilikom samog reosnivanja ovog udruženja građana većina ( vojvođanskih članova SANU ) nije bila za nastavak rada VANU. Ali na to smo i računali 14, kako je rekao pokojni akademik Bela Ribar. Politika stavljanja

prokuratora kad je iz Dračevice, Konavala i Trebinja protjerao Balšiće. Dakle, Konavli iDračevica potpadaju pod jednu administrativnu teritoriju u doba osnivanja novoga grada. Zabilježeno je slučajeva seljenja znamenitijih rodova na ovu i onu stranu. M. Dinić pominje vlastelinske familije Dabižića i Medoševića iz prve polovice 15. vijeka u Dračevici. U času kada Sandalj Hranić prodaje svoj dio Konavala Dubrovniku, Medoševići prelaze iz Konavala u Dračevicu. B. Hrabak se u svojemu radu o Novome u doba bosansko-hercegovačke uprave oslanja na kazivanje K. Jiričeka koji ipak fiksira neko hipotetičko središte u bližem sutorinskom poleđu kao neki uslovni urbani aglomerat [ 33 ], pa govori i o njegovom statusu u vrijeme osnivanja novoga grada. I on, nekritički, preuzima podatak K. Jiričeka koji, posve decidirano stari grad smješta kod negdašnjeg sela Dračevice? O privrednom životu Dračevice prije Tvrtkovog zamaha govori se da se

hrabak

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov