slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "komičkom".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
pozorja, a slična razlika u žanrovskoj boji i strukturnoj složenosti uočljiva je i u prozi: na jednoj strani su Sterijini istorijski romani, sa brojnim avanturističkim epizodama i sentimentalističkim detaljima, a na drugoj Roman bez romana, komički, parodijski roman sa upadljivim odsustvom čvrste priče i dramatike pripovedanja. Žanrovska sličnost Sterijinih dramskih i proznih dela navodi nas da obratimo pažnju i na jedan izuzetak u prozi: Sterija je, naime, u komičkom žanru ostavio jednu priču sa zaokruženom fabulom milobruku objavljenu 1833. u satiričnom kalendaru Vinko Lozić pod naslovom Kako je Vinko Lozić postradao od zle žene. Priča, navodno, sadrži nekoliko autobiografskih detalja, [ 29 ] ali i, što je za nas još bitnije, nekoliko razvijenih dijaloških scena, pa je možemo čitati i kao dramski tekst u nastajanju, na osnovama svog proznog sinopsisa. U milobruci je, naime, ispričana priča o Vinku Loziću, naslovnom liku
. Zanimljivo je, međutim, da se između ovih teorija svakako ne bi našla i najpoznatija, ona Aristotelova, poglavito u svom odeljku koji izlaže sklop tragičke priče. Od izložena četiri načina uz pomoć koje je moguće izazvati strah i sažaljenje u tragediji, Aristotel kao najpovoljniju mogućnost predlaže onu po kojoj tragički junak ne uspeva da učini neko delo u neznanju, aludirajući time na srećan završetak tragedije kao najbolju mogućnost. Nešto slično, iako u komičkom teatru, upoznali smo i kod Sterije, ne samo kao metod u tvorenju dramskih situacija, već i u njegovom ukupnom teatarskom i književnom delu, gde se na jednom mestu, makar i mehanički, susreću i uprkos očekivanjima, jedna pored druge, bez konflikta obitavaju protivurečne teatarske i književne tendencije. Slične oglede moguće je načiniti i povodom Sterijine proze, a verovatno najuspešnije, povodom njegove poezije. [ 77 ] Tragički aspekt Sterijinih komedija, međutim ,
i pokvaren, lik Jevrema Prokića u interpretaciji Željka Stjepanovića dobija sve karakteristike šizofrenika. Prostodušnost kao jedina pozitivna osobina povod je za slojevito oblikovanje šizofrenog situiranja lika koji sve: porodicu, radnju, ličnu sreću, žrtvuje slepoj želji da se bude vlast da se postane "neko i nešto ". Repertoarom raznovrsnih glumačkih izražajnih sredstava Stjepanović postiže upravo tu iznijansiranost koja samo dodatno doprinosi krajnjem komičkom efektu. Uspešno savladavajući veoma složen pokret u liku Jovice Jerkovića ( Aleksandar Stojković ) koji je 100 % invalid, bez jedne i ukočene druge ruke, Stojković postiže i dostiže grotesku u postulaciji lika na način da se zanimljivo plasiranim glumačkim sredstvima ostvaruje krajnji efekat komičnog. Upravo njegov lik na tankoj je ivici između: karikature, groteske i tragičnosti. Služeći se svim ovim elementima Stojković uspeva da ostane u primarnim konotacijama
( 1853 - 1923 ). Dobrinović je bio glumac raskošnog talenta, iako nije imao prirodnih predispozicija za uloge scenskih heroja: bio je mali rastom, debeo, s fizionomijom u kojoj se malo šta moglo nazreti od talenta osim u živim očima, a glas mu nisu odlikovali ni prevelik volumen ni zavodljiva boja. Ali, zahvaljujući prirodnoj inteligenciji, intuiciji, neiscrpnoj uobrazilji i izuzetnoj marljivosti, uspeo je da u toku duge, i stalno blistave, glumačke karijere ostvari u komičkom , karakternom i dramskom fahu nekoliko stotina različitih i, u osnovnim crtama izvrsno pogođenih likova te da i u beznačajnim i osrednjim delima ostvari uloge koje se pamte i podižu vrednost dela i predstave. A u svim ulogama davao je - kako je tačno zapazio Milan Grol - ono što je najveće u glumačkoj veštini - duboku, čovečansku sadržinu. Tumačio je uloge u delima V. Šekspira ( Ričard III, Jago, Luda u Kralju Liru ), Ž. B. P. Molijera ( Orgon, Žeront ), P. Kalderona, J. V. Getea ,
preko realne i ponudi bezbroj otvorenih mogućnosti. Reklo bi se savršeno za pozorište orijentisano na glumca, kao što je Sputnjik. U praksi, a predstava je komički razigranim brutalnostima i surovim crnim humorom čak i završena u stilu Saut parka poukom ipak stoji da je bolje da se prati glavni tok . komičkom repertoaru pozorišta Evrope .
... ne mogu da nađem rekla je, pogledala sina tužno, i usiljeno se osmehnula. Presavivši i na sto odloživši Politiku, delovala je kao u nagloj odluci da pokuša da prikupi svu koncentraciju : komičkom skeču koji je nekim njegovim propustom skrenuo u dramu. Ne obukavši kućni mantil i ne dopivši kafu doručak nije ni dirnuo ustao je i zagrlio majku koja mu je slinila na grudima slabo ga udarajući šakama po ramenima .
pojave još nije sasvim formiran ). Ovde su, međutim, oni prikazani bez komičkog preterivanja, koje uvek ostavlja prostor za nevericu. Amoral predstavljen u svojim realnim dimenzijama ukida utehu . komičkom maniru, i ova žanrovska odrednica otkriva samo autorov odnos prema opisanim događajima ( "sve je to velika komedija" ). U Našim očevima, međutim, reč je o predmetu koji je u opreci sa žanrom: moralni pad, propast namere, plemenite i smele, nikada se, kao predmeti radnje, nisu mogli podvesti pod komičku tipologiju. Oznaka "komedija" uz Naše očeve, kao što je i Čehov naslovio Galeba, koji se završava samoubistvom, podjednako je neprikladna, i sasvim intencionalna. Ni
Sterija. I pitamo se šta je moglo nagnati tog prosvetitelja, vaspitanog, pored ostalog, i na sentimentalnim štivima XVIII veka pisanim u slavu porodičnog sklada, šta ga je moglo nagnati da porodicu, čak i onu iz malih, "nevinih" sredina, predstavi u svojim "veselim pozorjima" u tako tamnim bojama? Šta, osim dara zapažanja i istine? ( Što je možda isto. ) Patrijarhalnu idilu, uostalom, diskretno ironično senči i Trifković. Jedino Nušić želi da je pošto-poto sačuva. U komičkom svetu koji je sam stvorio od svih specimena ljudske zajednice, u svim generacijskim, socijalnim i profesionalnim kombinacijama, sa glupošću i amoralom kao dominantnim zajedničkim obeležjem, Nušić čuva tu idiličnu enklavu - porodicu. Njegovi su roditelji brižni i odani deci, a ova su, u najgorem slučaju, samo žrtve njihovih glupih, luckastih ili amoralnih predstava o sreći. Njegovi supružnici su katkad svadljivi, katkad apsurdno istovetan, katkad karikaturalno
vuče dozu od filosofije, teologije i donekle od teorije prirodnih nauka poput nekih pripovjedaka Horhe Luisa Borhesa. U najznačajnijima kao Babilonska knjižnica i Babilonska lutrija ( u Ficciones, 1944 ), čitav je svijet jedna ogromna knjižnica odnosno lutrija, čijim se sveobuhvatnim djelima odnosno izvlačenjima dijalektički izmiruju dva međusobno isključujuća objašnjenja svemira statistička slučajnost i potpuni determinizam. Na slične spekulacije, samo u komičkom i fabularno razvijenijem ključu, nailazimo u opusu Lema, nesumnjivo najznačajnijeg pisca NF poslije II svjetskog rata po beletrističkim sposobnostima i tematskoj obuhvatnosti. Njegov raspon seže od utopije i antiutopije preko zagonetnih pustolovina u svemiru i satira poput Zvjezdanih dnevnika Iona Tihog ( 1954. i 1966 ) do romana i pripovjedaka borhesovski filosofskog tipa poput Kiberijade ( 1965 ) .