iz 1920. i 1922), rađen po uputu velikog jugoslovenskog naučnika - etnologa Jovana Cvijića, koji je štampan u Beogradu 1923. godine. Prema predanju brdskih plemena - Malisora , duž današnje crnogorsko-albanske granice, Jovićević bilježi (str. 73) da su "preci svih malisorskih plemena (Sjeverna Albanija), izuzev jednog dijela Gruda,

trošku samo "izvjesno vrijeme ". Malisora iznosili su 4 miliona perpera. Ovi napori crnogorske vlade i pomoć koju je narod Crne Gore sakupljao, omogućili su emigrantima normalan život, a naišli su i na odjek u

" da je više od 100 Crnogoraca učestvovalo, odnosno pružalo pomoć Malisorima u borbama protiv Turske, te da Crna Gora želi da osta n e neutralna, mada pojedinci pomažu Malisore i njihove porodice zbog "susjedskih, prijateljskih i krvnih veza, a naročito one čije su kuće popaljene pa ih smještaju po selima oko Podgorice ". Iz izvještaja se

". Takvom politikom "Skenderbeg je obezbeđivao pomoć nekih srpskih knezova, kao Stevan Crnojević sa svojim Đurđem i Ivanom, Malisore u odsudnim momentima. Ta ispomaganja bila su uzajamna. O tome "Cetinjski Vjesnik" u broju 99, od 15. decembra 1910. godine piše: "Kad godine 1831. dođe iz Rusije u Crnu

i junaštvom, te po svojim pravima, bilo istorijskim, bilo narodnosnim, bilo po svojim osjećanjima duševnim traži s razlogom pomoći od Crne Gore ". [ 37 ] Malisora prema Crnogorcima u vrijeme kada su dizali bune i ustanke smetala je Turcima. Zato su Turci uvijek nastojali da ih odvoje od svojih susjeda, dajući im dodatne

opštu situaciju, kao i posebne karakteristike, u ovim krajevima Stare Srbije, prvenstveno u Metohiji, ali delom i u susednoj Albaniji, na teritoriji arbanaških Malisora , uglavnom katolika. U naučnoj oblasti saopštavanja opštih znanja koja su interesovala političku i javnu društvenu misao, kartografija je predstavljala značajan

katolič kih plemena sa Crnom Gorom u raznim prilikama u kojima se ona sukobljavala s Turskom u znatnoj meri olakš avao njen položaj (oružana saradnja Crnogoraca i Malisora u napadu na Podgoricu 1832; sklapanje saveza za napad i odbranu 1849. između miriditskog prvaka Bib Dode i vladike Petra II; odbijanje Miridita i okolnih Malisora

i Malisora u napadu na Podgoricu 1832; sklapanje saveza za napad i odbranu 1849. između miriditskog prvaka Bib Dode i vladike Petra II; odbijanje Miridita i okolnih Malisora 1852 - 53. da ratuju protiv Crne Gore i planovi kneza Danila o saradnji; pomoć u ratu 1862). Tako su odnosi sa severnoalbanskim katoličkim plemenima, posebno

masovno pokrene protiv Crne Gore (pregovori Miridita o savezu s Crnom Gorom 1875, odbijanje da krenu na nju 1876, ustanci u d ogovoru s knjazom 1877. i 1878; kolebanja Malisora , njihova uzdržanost ili pretežno formalno uč eš će u ratnim operacijama 1876). Šta vi š e, mržnja protiv Turaka objediniće Miridite i jedan deo drugih

u severnoj Alb aniji kao i u južnoj, jer bi tako italijanski uti caj lakš e prodirao i suprotstavio se Austro-Ugarskoj. Zatim je zasebna kneževina katoličkih Malisora i Miridita trebalo da bude okrenuta kako protiv ove sile, tako i protiv Crne Gore. Kasnije je, takođe na l iniji regionalne autonomije, ali sa suprotnom konotacijom,

Surdulice, na desnoj strani Južne Morave, došli kao katolici, pa su potom primili islam, verovatno još u drugoj polovini XVII ili početkom XVIII veka. [ 42 ] Malisora prema severu, bez obzira na izvesnu sputanost i ograničeni efekat tih migracija, nije od manjeg značaja nego prodor širokog snažnog talasa dukađinske struje ka

i klimatska kolebanja. Gladne godine su naročito pokretale narod na preseljavanje. "U severnoj Albaniji, severno od reke Maće, u planinskoj oblasti Miridita i Malisora , koja i u najboljim godinama ne može svojim žetvama ishraniti stanovništvo, često su se u rano proleće sretali izgladneli ljudi i žene koji silaze u Metohiju, u

brane od raje ". [ 4 ] Srpski napori bili su, znači, usmereni ka neutralizaciji islamske mase Albanaca, s jedne strane, a s druge, ka pridobijanju katoličkih Albanaca [ Malisora i Miridita ], bilo u direktnom kontaktu ili preko Crnogoraca. U samoj Srbiji, tj. u beogradskom pašaluku, a onda u ustaničkoj kneževini, jedan deo muslimanskog

na kaure "Pohitaše pješci i konjici, po srijedi puške dohvatiše. Tu mi beže razređuje vojsku: jednu dade Hotu Asan-agi, buljubaši od sve Malesije, dv ' je hiljade Malisora ljuta, i dade mu Lekića spahije i spahinu vojsku svukoliku da on udri na selo Jastrebu; drugu vojsku bješe ostavio, ostavio nizam uređeni, na brijegu rijeke Sušice, -

, Škrijeljima, Hotima, Gegama i Šaljama. Malison koji su naseljeni na Pešter bili su katolici, ali su tokom vremena islamizirani. Uporedo sa doseljavanjem Malisora , na Pešter su dolazili i Crnogorci.

malisora

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov