pozicijama kad je u pitanju religija i religioznost, tj. nereligija i nereligioznost stoji i Đuro Šušnjić koji slično Vrcanu piše:«... čim se pojavi neko ko

društvene i istorijske pojave (kao uostalom i nereligija i nereligioznost ) koje sociologija kao nauka iskustveno istražuje i kojima ne treba

da je pre 90 - ih 65 % ispitanika sebe smatralo nereligioznim, te da je nereligioznost 1993. godine pala na 40 % ispitanika. Me đ utim, op š ta procena ve ć ine

deo ukupne religioznosti stanovništva (oko 60 %), a kad je nereligioznost u pitanju onda muškarci čine 60 % do 65 % ukupne nereligioznosti

), a kad je nereligioznost u pitanju onda muškarci čine 60 % do 65 % ukupne nereligioznosti stanovništva. Veza postoji između uzrasta i religioznosti na taj

muškaraca (36,0:63,9). Naravno, obrnuta je situacija kad je nereligioznost u pitanju. Među ženama je 16,1 % nereligioznih ispitanika, a među

poslednjim dubinama religiozan, a da je njegova areligioznost ili nereligioznost prividna i da potiče od prepreka koje su se postavile u čovekovom životu

religioznost je isto toliko pogrešno koliko tvrditi da u telu postoji nereligioznost . Čemu onda ovaploćenje?

svojih hiljadu dinara u mesnoj zajednici. I zato se i religioznost i nereligioznost nacije ne (raz) otkrivaju na masovnim popisima, već u dobro

osobe koje su prošle kroz dramatične konverzije različitog tipa - - od nereligioznosti do religioznosti i obrnuto, od jednog životnog stila ka drugom, od

kod srednjoškolske omladine Rot i Havelka (1973) našli su da je nereligioznost dominantna kod mladih u Beogradu i Kragujevcu, da je više raširena kog

% mešani tip. Ovi globalni rezultati pokazuju da u Beogradu dominirala nereligioznost do početka devedesetih.