u Minhenu 1912. godine, usmeravala je prvenstveno u pravcu porodičnog okruženja. Prihvatajući ideje aktuelnog piktorijalizma na pojedinim fotografijama kreirala je i svojevrsne umetničke scene. Pored porodičnih snimaka, publici je prikazan

da Jovanović, sasvim mlad ljubitelj fotografije već sa nepunih sedamnaest godina, poznaje i prihvata ideje piktorijalizma , odnosno, umetničke fotografije. On je izložio četiri pejzaža, a pejzaž u kome dominira atmosfera ranog jutra i

fotografije na ovoj izložbi pejzaži Marka Nikolića, Motiv sa Topčiderske reke I i II, tipična su dela poetike piktorijalizma ili umetničke fotografije, pokreta koji stupa na scenu oko 1890. godine, a široko je prihvaćen i među fotografima

prvonagrađena dela Marka Nikolića, sudeći prema sačuvanim reprodukcijama u Novoj Iskri, izraziti primeri poetike piktorijalizma , ali u ništa manjoj meri to je i Starost Vojislava Stevanovića, drugonagrađena fotografija, takođe reprodukovana u

, koji nastaje samo godinu dana kasnije, potpuno je jasna njegova pripadnost širokom, internacionalnom pokretu piktorijalizma , ili umetničke fotografije, čiji su veliki predstavnici od Roberta Demašija (Robert Demachy) u Francuskoj do

opredelio već na prvom javnom nastupu i ostao joj dosledan sve do 1931. godine. Koliko je on čvrsto verovao da estetika piktorijalizma izražava prave vrednosti fotografske slike, svedoči njegova odluka da uvećanje portreta Ane Lozanić snimljenog

fotografska istraživanja tamo gde ih je i prekinuo 1902. godine. On ne menja ni svoja shvatanja - ostaje veran estetici piktorijalizma , jer ona još uvek živi u srpskim, kao i u evropskim tokovima amaterske fotografije. Zahvaljujući ovoj doslednosti i

su pažnje jer svojim neposrednim pristupom ističu kvalitete dokumentarnosti i dinamičnosti nasuprot estetici piktorijalizma koju on tada još uvek ne napušta. Osim toga, fotografsko delo Vojislava Jovanovića između 1923. i 1941. godine,

do kojih Vojislav Jovanović upravo tada dolazi. Promena koncepcije u njegovoj fotografskoj radionici - napuštanje piktorijalizma i okretanje ka fotografiji života, ka čistoj fotografiji, može se, možda, preciznije uočiti u drugoj velikoj temi, u

sebe, koji ga je fascinirao snažno izraženim kontrastima. On više nije mogao, niti da je hteo, da se vrati iskustvima piktorijalizma - stvarnost i život direktno su ušli u strukturu njegovog fotografskog kadra i tu su ostali sve do 1941. godine, do

predstavljene obe koncepcije fotografskog izraza - prvi deo kolekcije pripada vremenski ranijem, iskustvu piktorijalizma , a drugi se odnosi na novousvojenu sintaksu moderne. Ako pretpostavimo da se kolekcija završava portretom No 14, Miss

pripada onim retkim fotografima amaterima koji su tridesetih godina ovoga veka imali smelosti za ključni zaokret: od piktorijalizma ka prihvatanju autonomnosti fotografske slike i njen čist jezik medija. Njegove fotografije isečaka tehničke i

moderne, a modernizam Vojislava Jovanovića nije bio usamljen u srpskoj fotografskoj prošlosti. piktorijalizma do nadrealizma 1918 - 1941, u Fotografija kod Srba 1839 - 1989, Galerija SANU, Beograd 1991, 75 - 76, 204 - 205, 307 - 308.

pravca "i tumačenja da su Braniborove fotografije iz tog perioda, poput" Igrača piljaka ", potpuno primerene piktorijalizmu i soc-realizmu, nisu smetala da pomenute fotografije budu rado viđene i nagrađene u prestižnim galerijama "trulog

promenama, kakve se sreću u vremenski paralelnim tokovima realizma i mehaničke slike dobijene uz pomoć objektiva ili piktorijalizma i slikarstva Nadežde Petrović, na primer. Ali, interesovanje za temu nije bilo zaključeno ni posle uvida u