zapadnih birokratija . poistovećivanju islamskog sveta i terorizma kao i o podeli nezapadnih zemalja na propale, neposlušne i opasne zemlje koje štete zapadnim interesima, te ih stoga treba naučiti pameti, i na one prijateljske zemlje koje štite interese Zapada ( posebno interese SAD ) i koje treba na svaki način podržati .

je, u političkom i društvenom smislu, mnogo moćniji afrodizijak od ma kog ideala. Kako onda zameriti savezničkim ideolozima što su, odmah po bezuslovnoj predaji nemačke vojske, proglasili Dan pobede ? poistovećivanju dešavaju se i teško svarljive neprimerenosti: predsednik Socijaldemokratske unije Žarko Korać je, povodom Dana pobede, rekao da Srbija, nažalost, ne prihvata u potpunosti ideju antifašizma. To se vidi po tome što je danas paralelno u Sabornoj crkvi održan parastos Milanu Nediću i Dimitriju Ljotiću, ljudima koji su radili za ideologiju koja je poražena prenela je agencija Beta Koraćevu izjavu od subote, 9. maja 2009. godine .

i jedini mogući put do stvarne autentičnosti. To je hod koji podrazumeva iskustva epohe pošto ih je kao slikar, kritičar i teoretičar pomno analizirao u potrazi za njenim stvarnim duhom. njene bitnosti je prepoznavao i priznavao ne tumačeći ih a prirori kao evoluciju ili involuciju. U sadržaju njegovih istraživanja one deluju kao nedvosmisleni imperativ da se apsolut bića slike identifikuje sa apsolutnom vremena. Zahvaljujući takvom shvatanju savremenosti, tom poistovećivanju slike i smisla smisla i vremena, Protić je tokom sedme i osme decenije realizovao samosvojno slikarsko delo .

potvrde za istorijsko jezgro pesme, a uvažava stavove prethodnika koji Momčilov legendarni poraz vezuju za borbu kod Periteriona, prilažući ovim analizama zapažanja o načinima pretakanja istorije u poeziju [ 27 ] . poistovećivanju pevača i slušaoca narodne pesme sa junakom hrišćaninom, koji je tursko carstvo prihvatio kao državu "kojoj valja služiti ", držeći se načela: prkosi inovjercu, đe god možeš, prevari ga i zavaraj ka znaš, ali pazi da to ne pređe određenu mjeru. Marko se bori protiv haramija i kesedžija, ali štiti centralnu vlast carstva. Kilibarda zapaža da u romantičarskom" boračko-žrtveničkom "i" oslobodilačkom "stavu prema neprijatelju nije bilo mesta za Marka kao junaka. ( Začudo ,

. Primordijalističko stanovište po kome je čovečanstvo prirodno podeljeno na zajednice koje nazivamo nacijama, suprotstavljeno je ovde sociološkoj tezi o njima kao društvenim zajednicama nastalim i karakterističnim za samo jedan određen ( moderni ) period ljudske istorije. Pošto se i u istorijskom i u sociološkom pogledu modernisti suprotstavljaju perenijalistima i primordijalistima, ova katalogizacija teoretičara nacija u tri grupacije često vodi poistovećivanju zagovornika ova dva poslednja stanovišta, tj. njihovom izjednačavanju koje korespondira jedinstvenom bloku modernista. Ovo izaziva niz nesporazuma, ( vidljivih, po mom mišljenju, i u debati između Gelnera i Smita ), [ 7 ] jer se teza o drevnosti nacija često poistovećuje sa verom u njihovu prirodnost, tj. gubi se iz vida da neko može tvrditi da su nacije stare, pa i u budućnosti večite kategorije društveno-istorijskog života ljudi koje, uprkos tome, nisu upisane u

ispitujući vezu omiljenih jela i ljubavne veze, Hirš je ustanovio da u stabilnim vezama ( a pod tim se podrazumeva brak duži od tri godine ) supružnici uglavnom vole iste namirnice. Moguće je da u početku nisu voleli ista jela, ali su vremenom uglavnom prihvatili i zavoleli hranu koju voli i partner. Istraživanje je pokazalo da su se u vezama koje su trajale kraće od tri godine sklonosti ka hrani razlikovale. Ovi podaci govore da smo na primitivnom nivou skloni da se priklonimo poistovećivanju voli me, voli moju hranu i volim te, pa zato volim i tvoju hranu. Moguće je da se jačanje stabilnosti veze ogleda u postupnom mešanju prioriteta na mnogim planovima, uključujući i hranu. Jedno istraživanje otkrilo je i zašto veliki broj muškaraca dodatno soli i biberi jelo, ponekad i pre nego što počnu da jedu, po navici. Što je žena mlađa od svog partnera njeno čulo mirisa je znatno oštrije, a čulo mirisa njenog partnera je slabije već samim tim što je muškarac, a ako je stariji

za vraćanje ćirilice, dati rok i zapretiti kaznom Na Hrvatskom radiju ( u Srbiji nema ni radija Srbije, a kamoli Srpskog radija ) odgovara Hrvat, izbeglica iz okoline Teslića, zbog čega ne želi da se vrati u Republiku Srpsku: ne može da gleda ćirilicu i ne može podneti da mu sin služi srpsku vojsku. Nije čovek privikao oči na ćirilicu jer su se u vreme druga Tita u čitavoj BiH ćirilički natpisi mogli izbrojati na prste. O tome zašto su Hrvati iz BiH mogli biti tako energični u poistovećivanju Srba sa ćirilicom, može se razumeti na primeru iz Hrvatske iz vremena kada se raspad Jugoslavije nije ni nazirao. Svake večeri iz republičkih TV studija naizmenično su prikazivani filmovi na teritoriji cele države. Strani film iz Studija Beograd bio je titlovan ćirilicom. U Hrvatskoj se digla tolika galama kao da je u nju ušla kuga, i sledeće večeri spiker izgovara patetično otprilike ove reči: Izvinjavamo se hrvatskom narodu zbog velikog propusta. Sad ćete moći u miru

proizlazi da se primarno sučeljavanje među jezicima u kontaktu odvija na planu konkretne realizacije jedne od ponuđenih leksema koju poseduje integralna reč ulaznog jezika i odgovarajuće lekseme u sastavu reči izlaznog jezika. Ukoliko su lekseme u kontaktu međusobno i formalno bliže, što se često dešava kod slovenskih jezika, divergentnost među njima će se najpre odraziti u okviru semnih potencijala. Pri tome će formalna međujezička bliskost samo pogodovati poistovećivanju na semantičkom planu, ali neće biti primarni uzročnik poistovećivanja semantičkih sadržaja. Kako je pri sinhronijskim [ 7 ] međujezičkim istraživanjima kod ovakvih opozicija od bitne važnosti za leksemu upravo utvrđivanje divergentnosti semantičkih sadržaja, jasno je da forma predstavlja samo površinski propratni plan koji je najčešće slučajan, proizvoljno povezan sa određenim semantičkim sadržajem, pa prema tome i asisteman. Za semantička istraživanja

jedan osobeni stil srpskog slikarstva 17. vijeka, koji je, istina, uvijek ostao u okvirima vizantijskog stilskog opredjeljenja. Jedan od najranijih i najvećih predstavnika tog pravca bio je slikar Jovan, koji je, na izvjestan način, nastavio tradiciju najboljih rješenja srpskog ikonopisa prethodnog stoljeća ostvarenih rukom pećkog monaha Longina koji je radio u manastiru Lomnica . poistovećivanju srpskog ikonopisa sa grčkim. Mada se bavio i živopisanjem crkava i iluminiranjem knjiga, Jovan je prevashodno bio ikonopisac. Na maloj ikoni Sv. Petke iz manastira Hilandar ostavio je srpski natpis sa svojim imenom i godinom nastanka 1632. Njemu je pripisana i velika ikona Sv. Dimitrija, rađena iste godine, i ikona Sv. Nikole, obje iz Hilandara, gdje je ovaj veliki srpski slikar izgleda češće boravio. Izvrstan crtač, koji je snažno oblikovao volumen i smjelo postavljao

Jugoslovenima, smatra Kecmanović. Kod onih koji su razočarani sadašnjošću, razlog je nostalgija za "dobrim starim vremenima ". Kod drugih je posredi autentično osećanje pripadnosti zajednici naroda i narodnosti koja više ne postoji u realnosti, ali i dalje postoji u njihovim sećanjima, u starim prijateljstvima, u literarnim delima autora" sa druge strane ograde "koja danas osećaju svojim kao što su ih osećali svojim pre raspada Jugoslavije. Kod trećih je reč o poistovećivanju komunizma ili socijalizma i Jugoslavije. "Oni koji su u duši ostali vjerni ideologiji socijalizma, ostali su Jugosloveni ", zaključuje Kecmanović .

koji nosi zlato ili srebro, što je baš bilo, samo jednoga najvernijega sa sobom uzimaše, a mnogo puta i sam ovo činjaše.A prilažaše i ka vrtovima ništih, kojima kroz okno i otvor metaše.A svi znađahu ko je taj i ko ovo čini.Hođaše svagda velika gomila prokaženih, koje sam svagda hranjaše i u noći desnice njihove ispunjavaše. "Tako piše njegov biograf, trezveni Konstantin Kostenečki.Možda će neko reći da su to opšta mesta hrišćanske hagiografije, ali je istina zapravo u tome poistovećivanju likova svetih kroz jevanđelsku dobrodetelj.Stefan i jeste sveti Stefan zato što se vrlinom poistovetio sa svetima pre sebe, i sa samim Hristom, najzad.Umni je despot shvatio šta treba da čini pa da postane večan: biti manje despot a više brat, živeti kao dete Božije sa decom Božijom, deliti sa svima što ti je Bog dao.Zar bi inače plakalo za njim siroto i bogato, sve što je disalo po Srpskoj zemlji u onaj dan kada je ispustio dušu? Zapisano je da se tada 19. jula1427, u podne, sve

" iskušenja da pogreši što će na nekakvom "ukupnom bilansu prebrojavanja" imati za cilj pobedu dobrih dela i stvaranje prostora za zdravlje i sreću. Svetoj tajni krštenja monaštvo daje veliku ulogu i značaj, kada pojedinac dolazi u direktnu vezu sa Hristom, odnosno krstom, kao jedinom pravom zaštitniku od zlih sila i demona. U našem se narodu veruje da činom krštenja pojedinac staje u službu Boga, odnosno pravednih dela. Ovu upravo izrečenu ideju o izjednačavanju i poistovećivanju pravednih ljudskih dela i Boga nalazimo manje ili više svrstanu u crkvenoj literaturi i u biti svakog visoko moralnog čoveka, a koji to u velikom broju slučajeva nije ni svestan. Ukoliko dođe do bolesti za krštenu jedinku put do milosti Božije je kraći a vrata spasenja više otvorena. Pravedna dela pomažu u izlečenju. Veruje se da molitva za ozdravljenje od strane krštenog ima veću snagu i izražajnost, da je delotvornija. Kada bolest dođe i kada čovek bude svestan njenog

ići dalje, ma koliko ove institucije bile dragocene u suprotnosti kada se porede sa institucijama drugih političkih režima. Razlog što se u dvadesetom veku pojavilo statičko shvatanje demokratije, po kome je vladavina elite sankcionisana povremenim izborima, treba tražiti u političkim okolnostima tog veka. Uspostavljanje jednopartijskih država, u fašističkom obliku u Nemačkoj i Italiji, a u komunističkom obliku u SSSR-u, dalo je smisao i verodostojnost poistovećivanju demokratije i višepartijskog predstavničkog sistema. Mesto koje smo ranije naveli iz spisa Rejmonda Arona, u kome se ujedinjena elita u društvima sovjetskog tipa suprotstavlja mnoštvu elita u društvima zapadnog tipa, čini ovo savršeno jasnim. Možemo se, međutim, pitati da li su organizovane političke stranke - i, šire uzevši, organizovane grupe elita - nužne i dovoljne za postojanje demokratskog sistema vladavine. Često se smatralo da nisu nužne i da bi se, na primer

ličnost i neminovno vodi čoveka ka promeni odnosa u kojima živi. Sloboda čovekova se sastoji u tome da se čovek oslobodi od, , apsurdnog stremljenja ka nebiću ' ' ( koje je potčinjeno nužnosti kretanja ) i da stekne samovlasno u ljubavi lično viljno odelotvorenje kretanja, saglasno, , logosu prirode ' ' ( volja Božija ) [ 13 ] Ako čovek uspe da ostvari, , to što je po ikoni prirodnim dobrom i slobodnom voljom kroz vrline upodobilo ( prototipu ) kroz usađenu mu težnju ka uzdizanju i poistovećivanju sa svojim početkom ' ' ispuniće apostolsku izreku, , U njemu živimo, krećemo se i jesmo ' ' ( Del.Ap. 17,28 ) .

od nje ima neke koristi, a posle toga kud koji, mili moji. Opet, da nije krize i novog, željom da se dođe na vlast, impulsa evrointegracijama od strane od strane onih naših političara koji nemaju evrofanatično nasleđe Srbima bi pretilo da upadnu u neki novi vir bratstva i jedinstva. Ovaj put evropskog a ne jugoslovenskog, ali jednako opasnog za naš identitet i interese . poistovećivanju , od nove identitetsko-interesne erozije spasemo i ako uđemo u EU. Ipak, promene u tom pravcu mnogih iz redova onih koji bitno utiču na svest građana, te rapidno umanjena nadanja većine Srba da ćemo biti preplavljeni evrodarovima samo su naizgled dovoljni razlozi da bi konstatovali da je odmaklo naše pomeranje ka evropragmatizmu. Njega uistinu nema bez produktivnog i to u praksi a ne samo u sferi reči poimanja evropeizacije Srbije. A ona je istinska jedino ako podrazumeva