. Naime, pozdrav sa tri prsta simbolično predstavlja krst. On je kao religijski simbol poznat kod naših predaka još u prehrišćanskom periodu. Preuzet u hrišćanstvu, krst je dobio novo i više značenje u religijskom, odnosno duhovno-etičkom smislu.

, ko će umilostiviti uvređenoga Tvorca, da te ponovo primi u predele besmrtne države Svoje. Taj neko nije bio poznat prehrišćanskom svetu. On se javio kao Gospod i Spasitelj tvoj, Isus Hristos Sin Boga živoga. Iz ljubavi prema tebi On je prignuo nebo k

ljubav menja u duhovnu ljubav dveju duša. Da li je Novi zavet uneo neku promenu u pogledu rađanja dece? Rađanje dece u prehrišćanskom vremenu imalo je za cilj napuniti zemlju ", dok hrišćanski brak ima za cilj napuniti Hristovu Crkvu i na zemlji i na nebu,

točka zbivanja. Kružni tok istorije, viđen i doživljen u pagansko-panteističkoj filosofiji i religiji u prehrišćanskom svetu, otvara se kao linearni put - od Alfe do Omege, od Boga, preko Hrista, do Svetog Duha, jer i Alfa i Omega jedno su isto

pravoslavlja i pripadnosti srpskoj nacionalnosti iako brojni naučni osvrti ukazuju da ovaj običaj korene ima u prehrišćanskom sloju. Prema jednoj od prvih teorija, proslavljanje slave je crkveni, hrišćanski običaj. Crkva je počela da slavi

duša postaje potpuno čista, sveta i vraća se svome iz-voru, sveduši, brami iz koga je i proizišla. prehrišćanskom Slovenstvu kao Mokoša ili Mohuka što je već napomenuto, a kod nas i u današnjici kao muka i muka živa. Mokoša se nametnula

da duše pokojnika odlaze u donji svet ili na Mesec, da bi zatim doživele inkarnaciju u nekom novom obliku. Ovu ulogu, u prehrišćanskom periodu, su imale Boginje života i rađanja Siva i smrti i zime Morana. Pozivajući vukove na večeru ili svadbu, Sloveni

obnovu Holmie, da bi podstrekao Srbe na ustanak protiv Turske, s nadom da će Srbe pokatoličiti. Vatikan je znao da su se u prehrišćanskom periodu Balkan, Mala Azija, CisAlpinska i TransAlpinska Galija nazivali KoloVenija ili RasSija. Da bi to prikrili

godine) primili hrišćanstvo, a sa njime i pismenost. prehrišćanskom periodu, čak u II veku, iako su tada pisali samo sa "čertami i rezami ", a brojali pomoću raboša. Njihov kalendar je bio

ovo nije došlo odjednom nego se postepeno sve svelo na ovo što nabrojasmo. Jednom rečju: kršteni svet vratio se svome prehrišćanskom neznaboštvu. Sveti apostol Petar, uz koga su se naročito ve zali prvosveštenici zapadni, to izražava ovom otvorenom i

pravoslavlje se ne može zamisliti bez Kosova, a dublji mitski duh se ne može zamisliti bez Vidov-Dana. Vidov-Dan je u prehrišćanskom periodu bio najveći pagansko-religijski praznik i svetkovina, ali je Kosovo postao najveći nacionalno-vojnički