grb Šumadije, spada u starije heraldičke motive. Ukoliko se prihvati da je poreklo ovog grba u vezi sa antičkim vremenima Tribala, onda se svakako mora pozabaviti značenjem i simbolom glave divljeg vepra koji je pogođen strelom. U novije vreme mnogi istraživači se okreću ka antičkim izvorima starih istoričara koji smatraju da su Iliri i Sarmati, odnosno Sloveni jedinstven etnos. Još je Herodot tvrdio da su Veneti i Iliri isti narod, a Ptolomej da Veneti čine dobar deo Sarmatije . Milan Budimir navodi pojave Veneta na obalama Atlantika, Baltika, u Alpima, u dolini Poa u Italiji, na Balkanu ( Dalmacija, Tesalija, ušće Dunava ) i severnoj Anadoliji u vremenskom periodu od Homera do Tacita. Anonimni pisac iz Ravene iz sedmog stoleća kaže da su postojale tri Srbije: jedna do Grčke, druga u Dakiji, a treća u Sarmatiji. Celokupnu ovu oblast osvojili su Rimljani pod svojim imenom Ilirik, a ilirske legije su postale glavna vojna snaga carstva. Upravni

kod naroda, koji obitava mal ne isključivo u zemljama novodobivenima. On opisuje progonjenog vladiku Stefana ( Ljubibratića ). [ 5 ] Vicko Zmajević je prvi, sa autoriteta nadbiskupske katedre, izgovorio tvrdnju o migranatskom kontingentu Srba u provinciji. [ 6 ] V. Zamjević je dao model u kojem se kretala i formirala slika o srpskim migracijama od davnina. Kazuje, dakle, Srbin, Njeguš, o Srbima: ... Današnji Srbi to su stari Srblji, Servi, koji pobjagavši iz azijatske Sarmatije , bili su primljeni kao sluge države od Iraklija u onaj međuzemni dio Ilirije, koji je poslije dobio ime Srbije. [ 7 ] Dakle, Vićentije Zmajević plasira tezu o prebjegalačkom karakteru srpske migracije za Iraklija, a svakako, predpostavlja da Hrvati, kao dio slovenskog kontingenta, stižu lagano, gospodski, može biti i sa razvijenim državnim stijegom ?

tek danas posle mnogo vekova možemo čitati o kulturnom nasleđu Slovena u srcu Evrope, tako se možemo nadati da će se obnoviti znanje o Srbima u vremenu koje dolazi. Dr Ivo Vučković se svrstao među pionire srbistike i od srca se nadamo da će i njegova sledeća dela naći put do stare tj. prastare domovine. Knjiga Starogermanija Slavjanska u svom originalnom izadanju na engleskom jeziku ima 624. stranice. Njen podnaslov je: Ispitivanja o poreklu i ranoj istoriji Srba / Slovena Sarmatije , Germanije i Ilirije. Knjiga je štampana u Los Anđelesu u izdanju samog pisca Ive Vukčevića, a napisana je kao kolekcija činjenica pronađenih u najraznovrsnijim izvorima, ali ponajpre u nemačkim izvorima. Sardži 23. mape, 81. ilustraciju, 43. inskripcije sa stećaka, sadrži i rečnik od 450 indoiranskih reči sličnih srpskim rečima, analizira vinčansko pismo, razmatra poreklo bosanke srednjovekovne države na osnovu građe iz tog toba. Od nemačkih izvora koristi one

da je nemili događaj od prethodne noći, kada je sekretaru stranke Radiši Laziću izgoreo automobil ispred njegove porodične kuće, slučaj koji ispituje policija koja će i utvrditi na koji način je izbio požar na automobilu. Članovi DS ne žele da veruju da postoji i najmanja mogućnost da je automobil zapaljen i stranka apeluje na sve državne organe da što pre ispitaju ovaj slučaj . Sarmatije : evropskoj i azijskoj. Evropska je omeđena sa severa sarmatskim okeanom - Oceanus Sarmaticus i nepoznatim morem i zemljom; sa zapada rekom Vislom i delom Germanije, između izvora Visle i Sarmatskih gora ( Sarmatici montes ); sa juga Jazigama i Dakijom; sa istoka obalom jezera Meotis ( Kaspijsko jez. ) i Tanaisom. Narodi koji je naseljavaju su: Vendi, iznad Dakije Peusini i Bastarani; duž cele obale Azova su Jazige i Roksolani; u unutrašnjosti su Amaksobi i skitski Alani .

a onda Besi, blizu Karpata; ka istoku, ispod Venda su Galinde, Sudini, Stavani, koji se prostiru do Alauna; niže ovih su Igilioni, Kostoboci i Transmontani. Od Okeana, kraj Vendskog zaliva, žive Velti, iznad kojih su Osi, Karboni, Karoti i Sali; ispod ovih su: Geloni, Hipopodi, Melanhleni, a niže njih Agatirsi; potom Aorsi, Pagrite, Savari i Borusci. Pominju se još i Karpiani, Bodini, Huni, Tauroskiti, Tigri i Tiringiti ... Sarmatije su, na zapadu, od izvora do ušća Tanaisa i u sebe uključuju istočnu obalu Azova do Kimerijskog Bosfora; na jugu zauzimaju deo Crnog mora ( Pontus Eudžinus ), linijom reke Koras, Kolhide i Iberije, do Kaspijskog mora ( Hyrcanium ); na istoku deo Kaspija, do ušća reke Sone severne granice su za Ptolomeja terra incognita. Idući od hiperborejske Sarmatije ka jugu, narodi koji je naseljavaju su: Sarmati Baziličani, Modoci, Sarmati Hipofagi, Sarmati Zakate, Suardeni, Aseji ...

i Borusci. Pominju se još i Karpiani, Bodini, Huni, Tauroskiti, Tigri i Tiringiti ... Sarmatije ka jugu, narodi koji je naseljavaju su: Sarmati Baziličani, Modoci, Sarmati Hipofagi, Sarmati Zakate, Suardeni, Aseji ... Blizu severnog luka Tanaisa je veliki narod Parebida, kraj plemena južnih Jaksamata; niže Suardena su Henide, a istočno od Volge, Hitirofagi, Materi i zemlja Nesiota. Ispod Jaksamata su Siraceni, kraj kojih su Psesi, potom, tu su i Tatemoti, a niže od njih Tirambi potom, Aspargiani, blizu planine Koraks, sa Arihima i Zinima; povrh Koraksa su

; najverovatnije, obzirom da nisu ratovali, zbližavali su se sklapajući porodične i bračne veze, mešajući se međusobno. Ptolomej svedoči da su Serboi, odnosno Sirboi, živeli na Volgi, Azovskom moru i na reci Don. Gvidon Ravenski ( Anonim, 880 ), dovodi u vezu Srbe, Slovene i Skite: Sedžta ut hora noctis Scytharum est patria Sclavinorum edžorta est prosapia: sed et Vites et Chymbes edž illis egressi sunt. Vacerod Čeh, u Mater Verborum ( 920 ), naznačava da su se žitelji stare Sarmatije nazivali Srbima, tj: Sarmathe, Sirbi tum dicti, a serendo id est ljuasi Sirbutiu i Sarmathe, populi Zirbi Sarmati, narod srpski. Vrlo je važno ovde istaći da su se monasi, koji su ovim teritorijama širili hrišćanstvo, nazivali Sarabitima ( Sarabaitae ), Srbima ili, kako navodi Čeh u Mater verborum: Sarabitae proprie currentes vel Sirbi, viventes Zirbi, što svedoči o hristijanizaciji Srba u apostolska vremena. Za zemlju Sauromata Herodot kaže da se nalazila na tri dana

temelji na osnovama naziva srodstva u sanskrtskom jeziku za koje smatra da su nastali u mnogo ranijem vremenu i području. Drugi značajni istraživač Veda, Valter Vist, smatra da je jezik Rg-vedskih himni doneo u Indiju vladar i vojskovođa Srbinda, predvodeći svoj narod Serboi ( Serbi ). Sa narodom po imenu Serbi, Seri, Serei, koji je izvršio invaziju na Indiju, Vist povezuje toponime koji su nastali od korena Serb ( Srb ) a koji se mogu naći od Indije do Azijske i Evropske Sarmatije . Adolf Pikte, takođe, smatra da je u vreme koje je prethodilo bilo kakvom istorijskom svedočanstvu, jedna rasa živela u prvobitnoj kolevci, ali da je razlaz bio ostvaren već 2000 godina pre Hrista kada se ova rasa prostirala od krajnjih granica zapadne Evrope sve do Indije, formirajući niz naroda iste krvi, koji se više nisu prepoznavali kao braća, a nisu se više ni razumevali. Međutim, koren svih indoevropskih jezika neizostavno vodi ka jednom početnom jeziku, pa prema

nakon odvajanja mnogih ogranaka u njihovo vreme još uvek nastanjivalo u zbijenim masama sever Karpata, proizilazi mnogostruko već iz prethodno dotaknutih najava, što i potvrđuje navod u starom bavarskom kodeksu: "Zeriuani, quod tantum est regnum, ut ex eo cunctae gentes Sclavorum exortae sint et originem, sicut affirmant ducant" koji jasno i zadovoljavajuće objašnjava, s obzirom na ostale poimence navedena plemena i srodnike da se radi o Srbima, stanovnicima stare Sarmatije . "( Über die Abkunft der Slawen nach Lorenz Surowiecki von Paul Joseph Schaffarik, Ofen, 1828, s. 136 )

/ 492. ), čiji su tekst Šafarik i Surovjecki preveli na nemački jezik dajući i latinični transkript originala, ovako: "Das Land der Thraken liegt cstlich von Dalmatien bei Sarmatien; und es hat Thrakien f ' nf kleinere Provinzen und eine Grosse, in welcher f ' nf slawische Geschlechter sind, in deren Sitze die Gothen einwanderten; auch hat es Berge, Füsse, Seen, und Inseln, und zur Hauptstadt das glüchliche Constantinopel." ( Zemlja Tračana leži istočno od Dalmacije kod Sarmatije , i Trakija ima pet malih i jednu veliku provinciju u kojoj živi pet slovenskih plemena, gde su se skrasili i Goti, imajući gradove, reke, more i ostrva, prema glavnom gradu srećnom Konstantinopolju ). Na str. 143. istog spisa iz koga navodimo citat, O poreklu Slovena, Šafarik daje imena tih provincija - Evropa, Trakija, Hemimont, Rodopi, Mezija i Skitija, kao i - Sarmatija. U spornoj tezi da su Srbi i Sloveni tek nakon šestog veka naše ere nastanjeni na tlu Balkana, kod

S., Hipophagi S. itd. Sporno je i koliko su to antički pisci pouzdano navodili kao samo zajedničko poreklo ovih naroda ili samo geografski položaj jednih pored drugih, ( ali ne želeći da kažu da su se oni stvarno vodili pod imenom Sarmata ) i da se u kasnijim naletima i seobama opšte ime Sarmat izgubilo i ustupilo mesto posebnim imenima plemena. Ono je ostalo, drži Šafarik, u svom čistom starom obliku Srb, kod više udaljenih plemena na Elbi, Drini i duboko u unutrašnjosti Sarmatije ( u Voliniji, u Crvenoj Rusiji ( Rothrussland ) do kasno u srednjem veku i vodi se još dan-danas kod Slovena južno od Save i severno od Elbe. Šafarikova primedba da kazivanja starih pisaca o divljini i varvarstvu Skita i Sarmata miriše ili previše na staru grčku izmišljotinu, koja je bila prirodna potreba lakomislenom Helenu željnom čuda i fantazija, ili su očito preterana, sasvim je umesna. Koliko god da malo doslovno verujemo pričama Pytheas-a o postojanju morskih pluća

bili Sarmati, te južno Sorbi "( Schriften der skandinavischen Gesellschaft, 1815, Dahlmann, s. 75 ) Sarmatije ističu mnoge reke; a među mnogima jedna se uliva u okean, što je zovu Bangis, i ona unekoliko delimično prolazi kraj Dunava, kog zovu Apion. "

njihova izvrsna je; Tacit je odličan psiholog; on je, kako lepo kaže jedan nemački naučnik, rođen ne samo za istoričara, već i za tragičnog pesnika. Stil mu je otmen, ali Tacit ima manu što teži da piše originalno i drukčije nego ostali svet, i što preterano traži neobične izraze, i zvučne, uzbudljive figure. Stilističkih nekorektnosti ima dosta. Takva je odmah prva rečenica u Germaniji: Germanija ... graniči se prema Reciji i Panoniji rekama Rajnom i Dunavom; od Sarmatije i Dakije odvajaju je uzajamni strah i planine .

su stanovali Germanci, izrađen ne na osnovu sopstvenih ispitivanja, već prema ranijim izvorima, kakvih je bilo dosta ( Posidonije, Plinije, i dr. ). Opis je donekle idealiziran; Tacit govori sa izvesnom toplinom o prirodnom, idiličnom životu germanskih plemena. On je tu pod uticajem kiničkih teorija o opasnostima vrlo visoke kulture . Sarmatije i Dakije odvajaju je uzajamni strah i planine. Ostalu granicu čini Okean, koji teče oko velikih poluostrva i ogromnih ostrva; na ovima žive plemena i vladaju kraljevi o kojima do skora nismo znali ništa, i poznali smo ih tek za vreme prošloga rata. Rajna izvire na nepristupačnom, strmom vrhu recijskih Alpa, pa onda polako savija na zapad i uliva se u severni Okean. Dunav izvire na laganim, blagim padinama planine Abnobe, prolazi kroz mnoge narode, i najzad se, na šest rukava ,

", i to u latinizovanom obliku - Serbi. Ovi "Serbi" su tu zabeleženi kao narod koji živi u Azijskoj Sarmatiji, severno od Kavkaza, pa se iz toga može pretpostaviti da su bili sarmatsko ( iransko ) pleme. Posle Plinija, narod "Serbi" pominju i Tacit, Ptolomej, Prokopije, Jordanes, Vibijus, Ajnhard. Veza između ovih "Starih Srba" ( kako nekad nazivaju narod Serbi ) i današnjih Srba nije naučno dokazana, već predstavlja hipotezu. Pretpostavlja se da su se Serbi iz Azijske Sarmatije preselili u srednju Evropu ( Polablje ) u 4. veku, zajedno sa Alanima. Smatra se da su Serbi i Alani bili veoma srodna sarmatska plemena, a potomci Alana su današnji Oseti na Kavkazu [ 1 ]. Postoji pretpostavka da su se Serbi na području Polablja mešali sa Slovenima i ostavili im svoje ime. Iz toga proizilazi, a na osnovu rekonstrukcije verovatne Seobe Slovena, da se deo ovih Slovena, koji je usvojio ime Srbi, doselio na Balkan u 7. veku, gde se izmešao sa ranije doseljenim

sarmatije

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov