ovog naroda prešao na katoličku vjeru. Najizraženije je to bilo u zapadnoj Hercegovini i Makarskom Primorju u 15. vijeku gdje se srpska plemićka porodica Jurjevića Radivojevića priklonila katolicizmu, a preko nje i ostali narod. Tek tokom 15. vijeka imamo podizanje franjevačkih samostana u Rami, Donjim Krajima, zapadnoj Hercegovini i otvorenu akciju ovog katoličkog reda, koja je do tada uglavnom bila ograničena na misiju u srednjoj i istočnoj Bosni među kolonijama saskih rudara ( Provincija Bosna Srebrena u Srebrenici-prva franjevačka provincija u Bosni ). Već krajem 15. i početkom 16. vijeka, veliki broj Srba i Vlaha iz srednjevjekovne Srbije dolazi na prostore Bosanske krajine i dalje Like i Dalmacije. Domaći Srbi starosjedioci stapaju se sa njima kao jedinovjerni i jednokrvni, učestvuju u svim daljim seobama na zapad. Sve do poslednjih ratova ovi starinački Srbi sačinjavali su znatan dio srpske populacije u Krajini, Lici ,

Svetske baštine UNESCO-a . saskih vojvoda, knezova i kraljeva. Zvinger je vrhunac barokne umetnosti, a danas se u njemu nalazi kompleks muzeja i galerija sa biserima umetnosti. Vrhunac arhitektonske umetnosti predstavljaju Vrata krune na jednom od ulaza u gradske zidine, sa čijih se bedema može uživati u čarobnom pogledu na dvorac i okolinu .

, kojih ima za svačiji ukus. Skoro svi su u strogom centru grada . saskih vojvoda je prikaz hiljadugodišnje istorije porodice Vetin, najveći prikaz takve vrste na svetu, napravljen od približno 25.000 pločica majsenskog porculana, dug 102 i visok deset metara. Svi vladari prikazani su u njihovoj autentičnoj odori, uglavnom na konjima. Zid je naslonjen na Muzej transporta .

da slave Svetog Mratu, nego i potiču iz sela koje se zove Sase A, pominje se i da su Kulize uvek bili, ako baš ne rudari, a ono vešti majstori . saskih rudara, koji su posle mnogo vekova sačuvali makar deo srednjovekovne tradicije predaka donesene među Srbe iz daleka .

svojim papom, a što pravoslavni arhiepiskom s njim zajedno napušta svoju vlast. Da učvrsti pravoslavlje i da dinastiju tešnje veže sa crkvom, on je svakako dosta učinio da njegov brat Predislav postane arhiepiskop Sava II, po ugledu na njihova velikog strica. Za Urošev dvor je učeni kaluđer Domentijan pisao žitije Sv. Save i Sv. Simeona Nemanje . saskih rudara koji su ispred Tatara prebegli iz Erdelja u Srbiju. Prve kapitale za taj posao davali su Dubrovčani i Kotorani kao komisionari Mlečana; možda je zbog nekog finansiskog pitanja i došlo do kasnijih sukoba između Kralja i Republike Sv. Vlaha. Prvi srpski bronzani novac po grčkom uzoru počeo je da kuje kralj Radoslav, ali taj pokušaj nije imao gotovo nikakva privrednog značaja. Srpski srednjevekoni novac počinje od kralja Uroša. On je prvi počeo kovanje srebrenih

pisao je jedan zapadni putnik, kako Srbija gotovo i nema tvrdih gradova, a i što ih ima oni su bez rovova i zidova. "Zgrade i dvorovi kako kraljevski tako i ostalih plemića sagrađeni su od brvana i od drveta; niti ja tamo gde videh dvora ili kuće od kamena ili od zemlje, manj u latinskim gradovima na primorju ". Naše gradske kolonije u unutrašnjosti razvile su se uz rudarska mesta, kao Brskovo, Srebrenica, Fojnica, Rudnik, Novo Brdo, Janjevo, Kratovo itd., gde su bila naselja saskih rudara i primorskih trgovaca. To su s početka bili trgovi i tek su se vremenom razvili u gradove. Od kraja XII veka pod srpsku vlast počinju dolaziti stari gradovi Maćedonije Skoplje, Prilep, Ohrid, Ser i dr., a na severu odavno izgrađeni Beograd. Dobar deo starih rimskih naselja ostao je napušten i neiskorišćen, u ruševinama .

godine osnovana prva Internacionalna kolonija umetničke fotografije u našoj zemlji, koja i danas aktivno radi. Zahvaljujući ovoj koloniji za Đavolju Varoš se danas zna širom Evrope, u Americi, Australiji, Kini, Japanu . saskih rudnika kao i okolni prirodni ambijent, predstavljaju izvanrednu turističku atrakciju koja iz godine u godinu privlači sve veći broj turista, naučnih radnika, ljubitelja prirode i dr.

, zbog ravnog terena voda se razliva i otiče u korito Žutog potoka koji je u blizini, a zbog oksidacije gvožđa ( koje se u velikim količinama nalazi u vodi ) formira se crvena trasa lepezastog oblika koja deluje veoma atraktivno. Voda sa izvora nije za piće ali možete njome isprati usta kako biste osetili ukus i miris. Meštani tvrde da je voda lekovita i da se njome treba umivati, ispirati oči i bolna mesta . Saskih rudnika iz kojih su Saski rudari vadili gvožđe i zlato u XII veku. Još jedna zanimljivost je Crkva Svete Petke iz XIII veka oko koje ćete primetiti na hiljade smotuljaka tkanine. Postoji verovanje da parčetom tkanine umočenim u vodu treba više puta preći preko bolnog mesta ili rane i zatim vezati tkaninu na određeno mesto u crkvi i bolest će ostati zavezana zauvek u crkvi. Neobično izvajane i čudno poređane zemljane figure, izvori vode nespecifičnog mirisa i ukusa, kao i

prirode se nalazi u gustoj listopadnoj šumi, praćenoj tokom Žute reke, koju šetna staza, koja vodi do krajnjeg odredišta kamenih figura, preseca nekoliko puta. Na proleće je najniži sprat vegetacije u punom cvatu i doprinosti lepoti spomenika. Ambijent Đavolje Varoši je dopunjen mnogim umetničkim delima, nastalim tokom umetničkih kolonija koje se ovde održavaju, a koja prate motive đavola i svatova. Prva atrakcija pored koje staza prolazi su ostaci nekadašnjih saskih rudnika koji potiču iz 13. veka, a mogu se videti i sa leve i desne strane. Sasi su bili poznati kao vrsni rudari, te su ih srpski vladari unajmljivali u većini starih rudnika na području Srbije. Staza dalje prolazi pored prvog izvora mineralne vode Crvenog vrela, i dalje vodi do prvog vidikovca sa kojeg se vide zemljane figure. Desno od prvog vidikovca, nalazi se i drugi viši vidikovac. Najbliže što se može prići figurama su upravo ova dva vidikovca, koja gledaju na zemljane

plesna grupa Mexik iz Bajmoka, plesni klub Harizma dance studio iz Novog Sada, osnovne škole Kosta Trifković i Žarko Zrenjanin iz Novog Sada saskih rudnika iz 13. veka, crkva iz 13. veka ( trenutno u fazi rekonstrukcije 2010. ), kao i atraktivnu hidrološku pojavu Crveno vrelo. Do same Đavolje varoši napravljen je asfaltni put, a sam turistički kompleks je elektrifikovan i prilagođen turistima. Do zemljanih kula dolazi se pešačenjem, a okolo zemljanih kula postavljeni su vidikovci sa kojih se posmatraju zemljine kule. Zemljane kule osvetljene su po tehnologiji led dioda sa 28 različitih boja .

saskih

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov