Ikone su episkopi i prezviteri u sabranju zajednice. Ovo nam ukazuje na tajnu Crkve Otkrivenja, gde je On Alfa i Omega, Savršitelj Tajne. On je Početak i Svršetak, On je Jagnje Božije na Prestolu Slave Božije.

odnosno episkopiji i njenoj ikoničnosti govori Sv. Ap. Pavle. Lokalna Crkva je Ikona Nebeskog poretka, gde je Hristos Savršitelj Sv. Tajne. O tome upravo govori i svedoči knj. Otkrivenja. Samo sabranje kome predstoji Episkop, okružen

Stradajućega, takva ti je tajna Pashe. To je Zakon prednapisao, to je Hristos izvršio, Razoritelj (bukvalnog) slova, Savršitelj Duha, koji onim što je po stradao uči da stradamo (sa Njim), a onim što se proslavio daruje da se saproslavimo (sa Njime).

u Svetlom Vaskrsenju i Velikom Vaznesenju, zajedno sa milosrdnim Ocem Njegovim, koji nas od večnosti poziva sebi, i sa Savršiteljem našeg oboženja - Duhom Svetim, neka je slava, čast i poklonjenje od nas grešnih, ali voljenih i prizivanih, sada i uvek i

nasleđe apostola Hristovih. To je Bogočovek produžen kroz vekove. savršitelj svetih tajni. Episkopa bira Bog da napasa stado i da ima vlast da razrešava grehe na zemlji, dar da postavlja sveštenike

o tome kako su Apostoli u Jerusalimu vršili Evharistiju. Ako novozavetni spisi i ne ukazuju neposredno na to da je savršitelj Evharistije bila uvek jedna ista osoba, iz toga se ne može izvesti zaključak da se savršitelj Evharistije menjao od

neposredno na to da je savršitelj Evharistije bila uvek jedna ista osoba, iz toga se ne može izvesti zaključak da se savršitelj Evharistije menjao od jednog sabranja do drugog. Kao organizam, Crkva je nosila u sebi princip ustrojstva i čina, ali

Duhu, već se Duhom stvara. Za apostolsku Crkvu "zakon Duha" sastojao se u tome što je u evharistijskom sabranju savršitelj Evharistije uvek bilo jedno isto lice, Duhom "obeleženo" (naznačeno) za to. U svetlosti ove činjenice za nas je

sabranja nazivao se episkopom. Prema svedočanstvu Ignjatija Bogonosca, već nam je poznato da je episkop bio jedini savršitelj Evharistije, štaviše - bez njega Evharistije nije moglo biti. Episkop je mogao da prenese vršenje Evharistije na

u ovom stadijumu razvoja crkvenog ustrojstva episkop i dalje ostajao, kao jedini predstojatelj Crkve, jedini savršitelj Evharistije. Prezviter nije imao mogućnosti da samostalno savršava Evharistiju, ukoliko ne bi dobio poseban

, vlastitom teritorijom i određenim brojem članova. Pored episkopa u svojstvu predstojatelja pomesne Crkve, savršitelj Evharistije postaje i prezviter. Bila je to jedna od najradikalnijih izmena u istoriji Crkve. Ona je predstavljala ne

kao o Svetoj Tajni u Crkvi, a ne kao o Svetoj Tajni same Crkve. Kada je na području pomesne Crkve jedini i jedinstveni savršitelj Evharistije bio njen predstojatelj, Evharistija je predstavljala Svetu Tajnu Crkve, a kada se unutar episkopske

bogoslovskog smisla. Dužni smo da se u našoj bogoslovskoj svesti vratimo na osnovni princip Evharistije - da je njen savršitelj predstojatelj pomesne Crkve. Postojanje parohija u episkopskoj Crkvi, ili, tačnije, u episkopskoj eparhiji,

principima mogućno je na dva načina. Prvi - episkop treba da se tretira, kao što je to ranije bio slučaj, kao jedini savršitelj Evharistije, dok su prezviteri samo njegovi opunomoćenici. Pod tim uslovom parohijsko evharistijsko sabranje

, jedno evharistijsko sabranje na koje se okupljaju svi njeni članovi. Polazeći od principa da je predstojatelj Crkve savršitelj Evharistije, parohijskog prezvitera mogli bismo da priznamo za predstojatelja Crkve. Ukoliko se opredelimo za