savijanja na glavi šipa. Teoretski je obrazložen celokupan mehanizam prenosa sile u tlo, distribucija sila i momenata po pojedinim proširenjima i sprovedena je analiza pomaka. Monografija predstavlja veoam značajan naučni doprinos u oblasti građevianrstva, tj. fundiranja građevinskih objekata i multidisciplinarnog je karaktera . sociolingvistička tematika što se ogleda u naslovu ove zbirke radova okvirno grupisanih u tri dela. Prvi deo sadrži teorijska i praktična razmatranja o lingvističkom i političkom statusu srpskohrvatskog odnosno srpskog jezika o policentričnoj standardizaciji iz ugla kontrstivne lingvistike i o procesu žargonizacije jednog segmenta tvorbe reči u našem današnjem jeziku. U drugom delu su tekstovi o jeziku naciji i komunikaciji o jezičkoj kulturi i toleranciji i - nasuproz ovome - o

elemenata ruskoslovenskog odnosno regionalnog, srpskog jezika ) i dositejevskog narodnog ( Subotić 2004:164 ) . sociolingvistička pojava. Pismeni jezik pri tome ima izrazite sociolingvističke speifičnosti, koje traže, da se uvek uzima u obzir faktor ' čovek '. I to kao individuum i kao član određenog društva, kao korisnik tog jezika i kao njegov stvaralac. Iza tog čoveka, naime stoje određene socijalnoistorijske i kulturne paradigme, koje preko njega utiču na formiranje pismenog odnosno standardnog jezika ( Krečmer 1989:211 ). Polazeći od ove činjenice, u radu smo naveli Solarićeve biografske

posredni rušioci i vlastitog identiteta, te tako i dugoročni neprijatelji vlastitoga poroda i potomstva uopšte. Oni svoju đecu i svoju unučad pretvaraju u apatride, u ljude bez domovine, u izgnanike iz svoje prirodne sredine geografske, kulturološke, psihološke, mentalne, jezičke, tradicijske, civilizacijske ... sociolingvistička jezika novoštokavske zajedničke osnove, dakle između korisnika bivšeg srpskohrvatskog ili hrvatskosrpskog jezika. CRNOGORSKI JEZIK i crnogorska jezička politika sigurno su najliberalnije kodifikacije u odnosnoj materiji u čitavom južnoevropskom regionu. Dvije varijante crnogorskoga jezika tzv. jotovana ( vukovska ) sa dodatna dva živa glasa, ili dosadašnja srpskohrvatska varijanta ijekavskog izgovora pa đe će naći višu jezičku slobodu u okviru vlastite

jezika u odnosu na bliske srpski i bosanski . sociolingvistička i etnonacionalno-lingvistička ) cilja u okviru simboličke funkcije koju igra jezik u Bosni i Hercegovini: 1 ) vrši se unutrašnja homogenizacija nacije ( svi koji žive u Bosni i Hercegovini nominalno govore bosanskim jezikom ); i 2 ) stvara se spoljašnja heterogenizacija etnolingvističke, odnosno bolje rečeno, konfesionalnolingvističke nacije ( nominalno različit jezik u odnosu na jezike suseda koji okružuju Bosnu i Hercegovinu ). Ipak, ono što se zvanično naziva

ilustruje primer izdanja Pregleda gramatike hrvatskosrpskog jezika ( 1966 ) Stjepka Težaka i Stjepana Babića kome je 1973. godine promenjen naslov u Pregled gramatike hrvatskoga književnog jezika, a 1992. u Gramatiku hrvatskoga jezika: u izdanju iz 1992. godine pored naslova promenjen je i predgovor, ali je sadržaj u suštini ostao identičan. Zato je jedina otvorena lingvistička kategorija, rečnik, maksimalno iskorišćena i u Hrvatskoj i u Bosni i Hercegovini [ 3 ] . Sociolingvistička ispitivanja su, međutim, utvrdila da je srpskohrvatski, slično engleskom, nemačkom i nekim drugim jezicima, jedan jezik, policentrično normiran [ 4 ] .

One dođoše i dolaze u jezik na različne načine, a ponajviše susednim ili međunarodnim saobraćajem; osim toga hrišćanstvom, grčkom i latinskom učenošću, državnom nadmoćnošću ili kulturnom pretežnošću drugoga naroda. I naš jezik primio je u se mnoge tuđe reči: u svezi sa predanjem crkve i škole, po srodstvu, pod moranje, što su krasne i udesne, ali više puta i za to, što ljudi leni behu [ 1 ] da u svom narodu nađu zgodan izraz za nešto, ili da nekoj za njih novoj stvari nadenu ime. " Sociolingvistička suština problema je, dakle, nekima bila jasna još pre 150 godina. A mi se vraćamo u naše vreme u kome je previše onih što brinu za sudbinu svog jezika pod najezdom tuđica .

kao svoju, Šiljak je dodala: "Sijaset na turskom znači politika, ali mi u bosanskom imamo sijaset ( mnoštvo ) takvih reči, koje su kod nas poprimile drugo značenje" . sociolingvistička tema .

na situaciju u Crnoj Gori, navedeni emocionalni krite - rijum vrednovanja jezika od strane njegovih govornika ne ide, međutim, na ru - ku zagovornicima crnogorskog jezika, jer se na posljednjem popisu stanov - ništva apsolutna većina govornika ( čak 63,9 % ) izjasnila za srpski kao svoj jezik, dok se za crnogorski opredijelilo tek 20 % stanovnika Crne Gore. 2 Up. Postoje bar tri komponente tog identiteta: strukturna ( kakav je neki je - zik ), genetska ( iz čega je nastao ) i sociolingvistička ( kako ga vrednuju njegovi govor - nici ) ( Bugarski 2001:11 ). 3 A karikaturalnost primene tog kriterijuma možda najbolje odslikava aktuelna jezička stvarnost u Crnoj Gori, sa identifikacijom maternjeg jezika uz potpis. Tako nas novine obavještavaju da Ministarstvo prosvjete i nauke Crne Gore od roditelja učenika šestih razreda traži da ispune izjavu i o nazivu jezika za program maternji jezik i književnost u sledećoj godini. U ponudi su: srpski, crnogorski ,

država, zar to najbolje ne pokazuje sadašnja rasprava o imenu jeziku u novom ustavu Crne Gore, smatra se da samo ustavno imenovanje predstavlja dovoljan krite - rijum identiteta datoga jezika. Tako se čak i od nekih koji sebe smatraju lingvistima, poput izvjesnog Adnana Čirgića, u Crnoj Gori mogu pročitati s lingvistikom kao naukom dobrano posvađana tvrđenja, poput sljedećeg: Raspa - dom bivše SFRJ raspao se i njen zvanični tzv. srpskohrvatski jezik na četi - ri sociolingvistička , u slavističkome svijetu priznata ( sic ) jezika: bosan - ski, crnogorski, hrvatski i srpski, od kojih jedino još crnogorski čeka svoje ustavno priznanje. Ostali jezici su, osamostaljenjem država u kojima su u upo - trebi, po automatizmu ( sic ) stekli status posebnih jezika. 7 Da je navedena tvrdnja satkana od proizvoljnosti zasnovanih na samim netačnostima, nije se teško uvjeriti. Sociolingvistička utemeljenost statusa zasebnog ' jezika ' ne može se kako to navodi S.

SFRJ raspao se i njen zvanični tzv. srpskohrvatski jezik na četi - ri sociolingvistička, u slavističkome svijetu priznata ( sic ) jezika: bosan - ski, crnogorski, hrvatski i srpski, od kojih jedino još crnogorski čeka svoje ustavno priznanje. Ostali jezici su, osamostaljenjem država u kojima su u upo - trebi, po automatizmu ( sic ) stekli status posebnih jezika. 7 Da je navedena tvrdnja satkana od proizvoljnosti zasnovanih na samim netačnostima, nije se teško uvjeriti . Sociolingvistička utemeljenost statusa zasebnog ' jezika ' ne može se kako to navodi S. Kordić iscrpno citirajući B. Grešela ( Kordić 2006: 326 ) dobiti samom činjenicom proglašavanja službenog jezika i prav - nom fiksacijom politički poželjnog imena ( i obrnuto, ne može nestati ad - ministrativnim mijenjanjem statusa idioma i njegovim preimenovanjem ) ( Grešel 2003:177 ). Jer proglašavanje nekog idioma službenim jezikom i tip njegovog imenovanja nisu ni lingvističkog ni

odnosi se na jezičnu uporabu na javnim natpisima i od 1990 - ih predmet je mnogih studija s područja istraživanja višejezičnosti. Članak se bavi opisom i interpretacijom jezičnoga krajobraza Subotice, u prvom redu s obzirom na mjesto koje u njemu zauzimaju tri službena jezika u tom gradu: srpski, mađarski i hrvatski. Najprije se prikazuju teorijski i metodološki pristupi na kojima se zasnivaju najvažniji dosadašnji radovi o jezičnom krajobrazu. Nakon toga oslikava se sociolingvistička situacija u Subotici i iznose glavne karakteristike jezičnoga krajobraza toga grada. Rad završava zaključkom o relativnom statusu pojedinih jezika u jezičnom krajobrazu te isticanjem dominantnih tendencija koje se u njemu mogu opaziti .

ukupan dosadašnji slavistički rad, osvetljeni su i iz posebnog, ličnog ugla, u formi radijskih razgovora sa Milošem Jevtićem, koji je pre toga srpsku slavistiku zadužio, uz nekoliko desetina knjiga intervjua sa srpskim intelektualcima različitih profila, i zbirnim knjigama razgovora sa jugoslovenskim i stranim slavistima. [ 9 ] sociolingvistička pitanja razmatraju prevashodno na primerima jezičke situacije u Srbiji i Jugoslaviji. [ 10 ]

svoje izabrane radove iz određene problemske oblasti, manje ili više prerađene i dopunjene novim radovima. [ 11 ] sociolingvistička pojava ). Političkom voljom od do tada jednog, varijantno izdiferenciranog jezika stvorena su tri književna jezika sa različitim nazivima ( srpski, hrvatski, bošnjački ), sa različitim statusima u državama u kojima se ti jezici govore, donekle i sa različitim odnosom prema pismima, ali sa gotovo identičnom strukturom ( uz nastojanje da se u novim državama stvore što veće posebnosti i u inventaru jedinica, posebno u opštem i terminološkom leksičkom fondu ) .

] sociolingvistička studija ), logično je što savremenu jugoslovensku etnologiju karakterišu stavovi kao: « Najveću masu stanovništva u đerdapskom Podunavlju čine pripadnici vlaške govorne grupe, čiji se jezik bitno razlikuje od rumunskog » ( Vlahović 1993 ), ili: » razlike između vlaškog govora i rumunskog jezika, posebno u usmenom narodnom stvaralaštvu, veoma su velike « ( Vlahović 1998:106 ) [ 188 ]. Lingvisti-romanisti za vlaška jezička pitanja bili su uglavnom nezainteresovani [

, šale na račun Vlaha i početkom veka bile su nepoznate u daljoj okolini, kao što je npr. Beograd [ 195 ] . sociolingvistička istraživanja vlaškog bilingvizma. Jezička situacija na terenu i danas je veoma složena i ne može se uopštavati, ali, grubo rečeno dok je u srednjoj generaciji bilingvizam potpun, u mlađoj dominira srpski jezik, a znanje vlaškog je često samo pasivno. Uočena tendencija, da je danas na terenu sve manje viceva sa temom jezičkog nesporazuma, ne važi za viceve sa opscenim efektom. Osim toga, na terenu je izuzetno živa i druga vrsta etničkih viceva o Vlasima i Vlahinjama ,