naše savremene kulture i jeste sadržano u njenom dubokom rascepu i procesu razorne dezintegracije i nemogućnosti da se stvori kulturni obrazac i kulturna politika ( kao njen ne samo politički izraz ), koja će biti u stanju da premosti i prevlada ovaj duboki jaz dezintegrisane kulture i politike. Kao da ne primećujemo da se na talasu ogoljene komercijalizacije i pinkoidiotizacije stvara stabilan i prihvaćen obrazac kulture, čiji je glavni izraz sadržan u neobuzdanoj trivijalizaciji i banalizaciji našeg političkog, kulturnog i svakodnevnog života .

devedesetih bila prinuđena da napusti svoj dom i da od tada živi na drugom mestu . trivijalizaciji književnosti, kao i o tome da je sposobnost čitaoca da razume zahtevnije književno delo drastično opala .

profesionalni prevodilac i upišete u EMT program, dobićete najbolji postdiplomsko obrazovanje u prevodu na raspolaganju u EU. ... [ - ] trivijalizaciji .

kao što su centri za socijalni rad, sudovi, zdravstvene ustanove ( posebno psihijatrijske ) nisu pokazali razumevanje, nisu pružili pomoć ženi, jednostavno su ignorisali muško nasilje ili okrivili samu ženu žrtvu nasilja . trivijalizaciji , umanjenju njegove opasnosti i raširenosti i, čak, ka njegovom opravdanju, odnosno prihvatanju kao nečeg normalnog u odnosima suprug-supruga. Nasuprot tome, u većini zemalja je danas priznato da je nasilje u porodici globalni fenomen i ozbiljan oblik kriminaliteta kojim se krše ljudska prava, pre svega žena i dece. Poslednjih godina doneti su brojni međunarodni dokumenti koji osuđuju nasilje nad ženama kao akt kršenja ljudskih prava ( Bečka deklaracija 1993 ,

. Nisam ni ja uvek bila ovakva. Zvala sam nekoliko puta čak i miliciju, pokušavala da objasnim da sam žrtva manijaka . trivijalizaciji nasilja, čak opravdavanju i prihvatanju kao nešto normalno u odnosu suprug-supruga .

. trivijalizaciji stvarnih genocida u prošlosti, sadašnjosti i budućnosti .

put glavnog junaka i način na koji je ispovest narativno uobličena mogu se dešifrovati kao priča o sudbini književnosti u savremenom dobu, i to iz jedne konzervativno-pesimističke perspektive. Jer, šta je drugo putanja koju opisuje junakovo postepeno udaljavanje od knjiga nakon studija književnosti, potom dugogodišnji rad u televizijskoj produkciji, sve do potpune zombiranosti televizijom kao verzije smrti u životu - nego alegorija o nepovratno-tragičnoj trivijalizaciji , rastakanju i konačnoj propasti visoke književnosti, čiji su simptomi razbijanje velikih naracija i osporavanje mogućnosti mimetičkog predstavljanja stvarnosti uopšte, kontaminiranje književnosti pop-kulturom i posthumani nedostatak klasičnih emocija ( moto romana su reči Dostojevskovog starca Zosime da je pakao patnja jer je ljubav nemoguća ). Drugim rečima, Slobodanov životni put može se čitati kao svojevrsni eshatološki inspirisani postliterarni plač