ikona, religioznih kompozicija i portreta. Izabrani eksponati daju uvid u likovnu poetiku tradicionalnog zografskog, ranobaroknog, reprezentativnog visokog i kasnobaroknog srpskog slikarstva . zografima koji su u metežu slikali čudesne ikone, u drugom delu su barkone slike koje su krasile monumentalne hramove, a tu su i portreti velikih mecena umetnosti ", ispričao je Davidov .

je i njegovo uzvratno približavanje ljudima ( Jakov 4, 7 - 8 ). Kako se nebeski Car najpotpunije oponašao upravo strogim asketskim načinom života u kom se dobrovoljno prihvatala neprekidna smrt ( svakodnevno umiranje ), alegorije o idealnom monahu-mučeniku na zidovima manastirskih hramova bile su u funkciji neprestanog podsećanja na izdizanje nad smrtnim gresima. O ovim živim moralizatorskim slikama naročito je vodio računa Dionisije iz Furne u svojoj Erminiji. On u zografima manastira Drače dobija možda i najvernije sledbenike koji su se po upornom istrajavanju na planskom ilustrovanju herojskih dela istaknutih zavetovanih martira mogli meriti još samo sa najortodoksnijim krugovima svetogorskih zografa-monaha. Sasvim je prirodno što je neuobičajeno veliki broj starozavetnih scena i prikaza stradanja najistarnijih boraca za hrišćansku veru sa mnoštvom pitoresknih detalja ( škorpion kao simbol đavola u sceni mučenja svetog

je malih dimenzija, nadvišena kupolom osmostranog tambura sa prozorskim otvorima. Na istočnoj strani je polukružna apsida sa dve polukružne niše za proskomidiju i đakonikon. Zidana je jednostavno kamenom i opekom. Sačuvano je relativno malo živopisa. Po tematici, rasporedu i stilu fresaka živopis je srodan onom iz prve faze crkve Sv. Spasa i u crkvi Sv. Đorđa u Rečanima, pa se stoga smatra da je ista slikarska radionica izvela živopis u sve tri bogomolje. Istim zografima pripisane su i dve ikone: Bogorodica Odigitrija sa ikonostasa Bogorodice Ljeviške ( u Sabornoj crkvi u Prizrenu ) i dvojna ljubiždanska ikona sa Blagovestima i Susretom Joakima i Ane ( u Narodnom muzeju u Beogradu ). Konzervatorsko-restauratorski radovi na arhitekturi i živopisu obavljeni su od 1967. do 1970, kada je restaurisano čitavo kube. Marta 2004. crkva je spaljena i teško oštećana .

Lazara ( slikana početkom osamnaestog veka u manastiru Ravanica u Vrdniku ), četvorojevanđelje iz pera protopopa Jovana, Srbina iz Kratova, zatim diskos iz manastira Raša, pehar srpskog kneza Stevana Štiljanovića, ikona Presvete Bogorodice Jeleusa iz šesnaestog veka, iz manastira Krušedola, plaštanica kralja Milutina ( kraj trinaestog i početak četrnaestog veka ) . zografima osamnaestog veka, kao i tekst o četiri scene iz priprate manastira Krušedola - o zidnom slikarstvu manastira Krušedola. Tu je i tekst Alegorijska predstava ždrala na arhijerejskom stolu u crkvi manastira Krušedola, Istorijske osnove ikonografije Svetog Save u osamnaestom veku, Kult kneza Lazara u srpskom baroku, kao i Predstava srpskih vladara svetitelja u osamnaestom veku, tekst o dve Ravanice, o Teodoru Kraćunu, zatim tekst pod naslovom Odjek u slikarstvu jedne

značenje. "( L. Mirković ) zografima i imali su sasvim skromne mogućnosti oslanjajući se uglavnom na vizantijske tradicije. Verovatno najpoznatiji zograf jeste Stanoje Popović kome se pripisuje rad za manastirske i parohijske crkve u Kuveždinu, Šišatovcu, Vrdniku, Privinoj Glavi, itd. ) .

srpskog srednjovekovnog ikonopisa. Tom iskustvu priključuje se domaći ikonopisac Andreja Raičević. Ikone ruskih slikara, među kojima su najvrednije tri ikone slikara Tihona Ivanova, Jovana Maksimova i Spiridona Grigorjeva pokazuju žilavost tradicije čvrsto oslonjene na kanon i ikonografiju postvizantijske tradicije. Ikona majstora Viktora pokazuje italokritske uticaje koji će u ikonopis uneti novine i vrednosti italijanskog renesansnog slikarstva . Zografima se nazivaju slikari koji su radili ikone i ikonostase od kraja XVII do polovine XVIII veka, kada je tradicija postvizantijskog slikarstva doživljavala postepeno gašenje. Popularnost ovoj umetnosti davale su brojne putujuće slikarske družine. Po brojnosti, ikona u izvesnom smislu predstavlja preteču buduće masovne kulture. Idejne osnove ovog slikarstva polazile su od tradicionalne religioznosti dok u likovnom pogledu ovo slikarstvo nosi etnološka obeležja .

u dve zone, dekoraciju svoda koju čine frizovi od po deset proročkih poprsja i, u temenu, medaljoni sa likovima Hrista Emanuila, Anđela Velikog saveta, Pantokratora kao i gornji deo kompozicije Vaznesenja. Najpotpunije je očuvano slikarstvo oltarskog prostora, uobičajenog programa. Kako je isti slikarski rukopis prepoznat u živopisu obližnjih crkava sredačke župe, u Bogoševcu i Gornjem Selu, datuje se u sedamdesete godine XVI veka i pripisuje boljim putujućim zografima .

ove umetnosti. Međutim, našim mladim slikarima, koji su se formirali u petoj i šestoj deceniji toga veka, ostalo je da savladaju suštinske likovne komponente realističkog koncepta: perspektivu i prostor, anatomiju i individualizaciju likova, dinamičnu i živu kompoziciju, a sve to da ostvare plastičnim modelovanjem bojom. Zadaci nimalo laki i nerešljivi bez ozbiljne školske predspreme. Utoliko pre što su ove slikarske tajne bile nedokučive anonimnim srpskim zografima iz prve polovine veka, tim rođenim dekorativcima kod kojih su linija, površina i ornament sačinjavali osnovnu strukturu ikone. Gotovo u to zografsko vreme, ili samo koju deceniju kasnije, javljaju se Vasilije Ostojić, Dimitrije Bačević, Stefan Tenecki, Janko Halkozović pa i mladi Kračun sa jednim novim shvatanjem slike u kojem, pored svih stilskih nedoslednosti i vizantinizma, volumen i prostor dobijaju prvi put u našoj umetnosti realniji likovni smisao. U pitanju

crkvi u Sentandreji. I zbog svog stala, a naročito zbog bogate ikonografske sadržine, ovaj ikonostas je jedinstvena umetnička celina, koja tačno odražava likovni trenutak Karlovačke mitropolije, pa i težnje samog patrijarha Arsenija IV Jovanovića Šakabente, glavnog mecene ukrajinskih majstora. Naporedna prisutnost ukrajinskih majstora, koji su u našu sredinu unosili napredniju slikarsku formu i u svakom slučaju elemente zapadnjačke, barokne umetnosti, sa zografima tradicionalističkog opredeljenja i smera omogućuje zaključak da u pedesetim godinama 18. veka još uvek ne postoje neka međusobno strogo omeđena stilska shvatanja. Mnogobrojni arhivski dokumenta najjasnije dokazuju kako je složena i razuđena bila slika celokupnog srpskog društva. Dovoljno je podsetiti da je, uprkos željama austrijskih državnih vlasti, srpsko duhovno središte još uvek bilo u Peći, a sa svojom majkom crkvom Karlovačka mitropolija nikada nije

za isposnicu u steni, levo iznad Vrela, jugoistočno od manastirskog hrama. Radi se o pećini u vertikalno raspuknutoj steni. U njoj je po narodnom predanju živeo i podvizavao se inok German, pre podizanja hrama, podignutog u vreme Stefana i Vuka Lazarevića. Izgleda da je ovaj German ista ličnost sa Germanom iz manastira Zrze, koji je u vreme cara Dušana sa svojim unucima ( po V. Radovanoviću bili su mu "bratanci ili sestrići" ) mitropolitom Jovanom i jeromonahom Makarijem , zografima , podigao manastir Zrze, posvetivši ga Preobraženju. Manastir Zrze je bio u vreme Bajazita razoren; jeromonaha Makarija vidimo da ide u Kruševac i da živopiše Ljubostinju, a inok German i Jovan se više ne pominju. Nije li se i inok German, kao i Makarije i mnogi drugi monasi, povukao prema severu i nastanio se u pećini gde je kasnije osnovao opštežiće ( 1399 ) uz pomoć Stefana i Vuka? Manastir arhitektonski pripada ovom vremenu i sve u njemu i oko njega podseća na duh monaha

zografima

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov