slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "fenomenološku".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
Vojvodine u predmetima nasilja u porodici. Podaci koji su prikupljani u periodu od 1. januara 2008. godine do 1. juna 2010. godine omogućili su ostvarivanje uvida u fenomenološku dimenziju nasilja u porodici, kao i njegove etiološke faktore, te pored krivičnopravnih aspekata problema koji jesu u fokusu istraživanja daje i relevantnu sliku
i filozofa, frankfurtskog starijeg prijatelja Zorana Đinđića iz tog doba. fenomenološku sociologiju. Reč je, na kraju, o Niklasu Lumanu. Luman je počeo kao proučavalac Huserla, uporedo s tim kao učenik Parsonsove funkcionalne (nenormativne) teorije
mađarske filozofije u kojoj je fenomenologija od njenog nastanka imala određujuću ulogu. Mladi Lukač je u tzv. hajdelberškoj filozofiji umetnosti izgradio fenomenološku estetiku, Vilmoš Silaši je preuzeo filozofsku katedru u Frajburgu nakon Huserla i Hajdegera, a vodeći filozofi te epohe su se od Antala Šica do Akoša Paulera redovno
pesme su kratke (ne prelaze desetak stihova) i kratkoga su stiha (dve ili tri reči u stihu) te čuvaju elementarni scijentistički obrazac koji će biti zajednički i za fenomenološku poeziju. Scijentistička i fenomenološka poezija, u stilskom pogledu, srašće u jedinstvenu signalističku vrstu, o čemu svedoči i ciklus Mravinjak, kojem prethodi
, Sveta, Čoveka. Kao pesnička orijentacija i u programima proklamovana kao poetika sui generis, scijentistička poezija se nije ugasila nego se transformisala u fenomenološku , odnosno, u tehnološku i nađenu poeziju. U ovim formama ona se još intenzivnije približila psihologiji i veltanšauungu čoveka našega doba Njen prvi udar na pesnički
primjere starog ojkačkog pjevanja, Grujičić je, uz dobro odabrana izvođenja (video projekcije), pokazao sličnosti i razlike između ojkače i bećaraca, fenomenološku distinkciju između ojkače i ojkanja, morfološko-jezičku genezu pojmova grohotalica i groktalica i disperziju sinonima za drevno krajiško pjevanje, da bi na kraju
slikama nekog ne-mesta kao što je utopija, ali ne prihvata ni postojeće kao neprevazilazivo stanje. I to je razumevanje suvereniteta koje drži do toga da pokaže fenomenološku dimenziju, naime, kako je on uopšte moguć, tačnije, to je kritičko tumačenje suvereniteta koje tematizuje način kako on nastaje.
, a u ovom slučaju to znači stavljaju u zagrade i prevazilaze u stajanju na višu ravan odnosa prema ukupnoj stvarnosti svejedinstva. fenomenološku pozadinu, naime onu građu i unutrašnje osnove koji se nude iz bavljenja teurgijom na višoj ravni, kao što Proklo već nagoveštava, epoptički i autopsički. Epoptička
jedinki shodniji pristup ostvario je u novije vreme Edmund Huserl. U skladu sa njegovim osnovnim stanovištem samorazumevanja u svetu života oslanjanjem na fenomenološku redukciju noetičkih sadržaja, on monadu posmatra kao:
jedinstva iskustva u kinestetičkoj telesnosti, kao jastvenog organa kojim je svet načinjen pristupačnim, ali što se tiče njegovog važenja, neophodno je sprovesti fenomenološku redukciju stavljanja u zagrade pojava stalno-strujeće svesti okolnog sveta i usredotočiti se na ono što to bivstvovanje omogućava. Huserl zapravo zahteva iskorak
karike životnog lanca. [ 45 ] U transcendentalnom horizontu, to jest u onom što ograničava i određuje, postavljanje takvog nečeg kao što je biće pretpostavlja fenomenološku strukturu sastavnih delova, u kojima je ejdetološka ravan samo spolja dodirnuta i nerazgraničeno prisutna kao neka oplata ili spoljašnja predmetnost koja
za dolaženje od ovog ishoda, kada je on potreban, podrazumeva različite filozofske metode, uključujući logičku analizu, analizu jezika, analizu paradigmi, fenomenološku analizu, hermeneutički pristup, i mnoge druge.
koje polazi od strane neprijatelja. Da li je moguće polazeći od ove reči, od ovog pitanja (suverenog pitanja), od oblika neprijatelja, za trenutak obrnuti suverenu fenomenološku prizmu suverena i deformisati analoški aparat konstitucije drugog? Da li Gestalt jednog pitanja, jednog kao da pitanja, jedne imaginacije koja ima oblik pitanja,
ili podrazumeva unutrašnju obnovu duha običajnosnog uma kao ukupnog horizonta bivstvovanja. To on pre svega vidi u otvaranju horizonata koji odgovorno tretiraju fenomenološku percepciju, naime da kada prestane njeno marginalizovanje i potcenjivanje, te se logika prestane preuveličavati kao "nešto najvrednije" i čuvar istine, doći će i
Altiserovih bazičnih uvida i zadržavanje pojedinih, od kojih su pojam ideologije i interpelacije, kao i podela na aparatuse svakako među najvažnijim, već i iscrpnu fenomenološku analizu različitih društvenih situacija pod ruku sa naturalizovanim teorijskim aparatom altiserovske teorije. Uz svest o ideologiji kao pogledu na svet koji se