su primeri pojedinih reči kod kojih se u genitivu množine javljaju čak tri lika ( majki, majka, majaka; brojka, brojki, brojaka ). Je li moguće standardizovati samo jedan od njih ? književnoumetničkog stila, doveli su ili dovode do toga da upitno-odnosni prilozi gde, kuda i kamo budu svođeni na gde, da se predlog kod stane sve više pojavljivati i uz glagole kretanja ( izuzimajući dobro razlučene izraze bio sam kod kuće, ali idem kući ) Hoće li Odbor podupirati ili će obesnaživati te morfološko-sintaktičke procese ?

. književnoumetničkog i publicističkog stila uopšte. Tu suptilnu stilsku razliku, koja pomiče navedene kategorije s početka rečenice, gde su nezamenjive, u njenu unutrašnjost, gde ih mogu zameniti supkategorije ( one se prefiksom ne - ), nije teško odgonetnuti. Osim toga, one se javljaju u upitnim, vremenskim i pogodbenim rečenicama .

sabira uz nekoliko izuzetaka kritičkei esejističke radove o srpskoj prozi koji su objavljivani u periodici u prethodnih desetak godina. U prikazima se kroz intrepretacijske uvide i artikulaciju vrednosnih stavova može pratiti težnja ka zastupanju modernih poetičko-estetičkih načela u književnosti dok esejistički tekstovi nude susret književno-istorijskih i književno-teorijskih razmatranja u kojim se ponajpre ističe zanimanje za intertekstualnu prirodu književnoumetničkog dela.Poput ovako sagledane strukture i naslovna figura ove knjige može se uzeti ( barem ) u svojoj dvostrukosti. S jedne strane ona upućuje na nemir koji podrazumeva svaki književno-kritički napor upućuje na aksiološku i etičku napetost jer nužno ograničavajućem govoru kritike možda nešto uporno izmiče.Figura iz naslova s druge strane možda svedoči i o ontološki neizvesnoj sudbini samog čitalačkog čina o potencijalnoj moći književnog teksta da proširi prostor i

Ernesta Hemingveja. Upoznali smo se sa biografijom pisca i nastavnica je predočila koliki značaj za svetsku književnost ima ovo delo. Nakon motivacije pogledali smo kratak video prilog o ovom delu. Video prilog je bio urađen kao animirani film, i veoma je bio dinamičan. Poneseni radnjom neki učenici su se zainteresovali za ovo delo te su i uradili svoju prezentaciju. Svaka prezentacija je pohvaljena sa nadom da će ih i u budućnosti biti još književnoumetničkog teksta: motiv, temu, fabulu, vreme i mesto radnje CJ.1.4.8. ima izgrađenu potrebu za čitanjem književnoumetničkih tekstova i poštuje nacionalno, književno i umetničko nasleđe CJ.1.4.9. sposoban je za estetski doživljaj umetničkih dela CJ.2.4.1. povezuje delo iz obavezne lektire sa vremenom u kojem je nastalo i sa vremenom koje se uzima za okvir pripovedanja CJ.2.4.2. povezuje naslov dela iz obavezne lektire i rod, vrstu i lik iz dela; prepoznaje rod i vrstu

teksta: motiv, temu, fabulu, vreme i mesto radnje CJ.1.4.8. ima izgrađenu potrebu za čitanjem književnoumetničkih tekstova i poštuje nacionalno, književno i umetničko nasleđe CJ.1.4.9. sposoban je za estetski doživljaj umetničkih dela CJ.2.4.1. povezuje delo iz obavezne lektire sa vremenom u kojem je nastalo i sa vremenom koje se uzima za okvir pripovedanja CJ.2.4.2. povezuje naslov dela iz obavezne lektire i rod, vrstu i lik iz dela; prepoznaje rod i vrstu književnoumetničkog dela na osnovu odlomaka, likova, karakterističnih situacija CJ.3.4.1. navodi naslov dela, autora, rod i vrstu na osnovu odlomaka, likova karakterističnih tema i motiva CJ.3.4.2. izdvaja osnovne odlike književnih rodova i vrsta u konkretnom tekstu CJ.3.4.3. razlikuje autora dela od lirskog subjekta i pripovedača u delu CJ.3.4.5. određuje i imenuje vrstu stiha i strofe CJ.3.4.6. tumači različite elemente književnoumetničkog dela pozivajući se na samo delo

i lik iz dela; prepoznaje rod i vrstu književnoumetničkog dela na osnovu odlomaka, likova, karakterističnih situacija CJ.3.4.1. navodi naslov dela, autora, rod i vrstu na osnovu odlomaka, likova karakterističnih tema i motiva CJ.3.4.2. izdvaja osnovne odlike književnih rodova i vrsta u konkretnom tekstu CJ.3.4.3. razlikuje autora dela od lirskog subjekta i pripovedača u delu CJ.3.4.5. određuje i imenuje vrstu stiha i strofe CJ.3.4.6. tumači različite elemente književnoumetničkog dela pozivajući se na samo delo

godine uzima građu iz stvarnosti Srbije s kraja 19. veka. To je slika raskola u jednoj patrijarhalnoj porodici, ali i raskola u narodu. Ovde je Ćosić pažljivom psihološkom analizom razotkrio mentalitet srbijanskog sela, uočio začetke i uzroke političkih previranja, predočio nekoliko upečatljivih karaktera. Romanom Deobe 1961. godine Ćosić se ponovo vraća Drugom svetskom ratu. Središnja tema je deoba u narodu, deoba na partizane i četnike i posledice ove podele. Sa književnoumetničkog stanovišta, ovaj roman donosi niz novina, osobenu kompoziciju, dominaciju unutrašnjeg monologa, otkrivanje umetničkog funkcionisanja poliloga kao sredstva za ispoljavanje mase kao književnog junaka, unošenje dokumentarnog materijala, stilsku raznovrsnost i izuzetno slojevitu leksiku. Posle kratkog izleta u eksperiment sa antiromanom Bajka iz 1966. godine, Ćosić se vraća epskoj temi i piše istorijski roman Vreme smrti koji je objavljivan od 1972. do 1979.

i diskusija o rešavanju konkretnih nastavnih problema, racionalizacija i efikasnost nastave. 2 Praktičan deo obuhvata: usavršavanje ( plenarno i po grupama ), tematsko prezentovanje nastavnih materijala i sadržaja; seminar ima i korektivni karakter, oslanja se na maternji jezik učesnika, pri čemu se otkrivaju tipične greške u govorenju na ruskom jeziku; nastava ima i sociokulturnu usmerenost, koriste se tekstovi različitih stilova, u prvom redu tekstovi književnoumetničkog stila i publicistike; u okviru praktične nastave nastavnici se upoznaju ne samo sa postupcima artikulacije časa nego i sami aktivno učestvuju u raspravi o primeni različitih postupaka i pristupa nastavi ...

, kubizam ... ), iz današnje perspektive imaju dvostruku vrednost. Najpre, zasebno posmatrani, oni su izuzetno važni kao svedočanstvo o likovnom životu 20 - ih i 30 - ih godina, kako na našim tako i na evropskim prostorima. Uz to, Petrovićevi pogledi na umetnost čine neraskidivi deo njegovih poetičkih shvatanja, koja se bez njih ne mogu protumačiti niti celovito niti na pravi način . književnoumetničkog dela uopšte, kao i njegovog sopstvenog stvaralaštva, Petrović izlaže u razdoblju između 1921. i 1925. godine. Pre svega, on iznosi ideje o morfologiji i konstrukciji umetničkog dela ( slikarskog, književnog, odnosno dela uopšte ), u okviru kojih će se naći i obimna razmišljanja o prirodi i funkciji jezika. Potom izlaže teoriju poetske ekstaze, obuhvatajući ne samo problem nastanka pesme već i kompletno, fiziološki obeleženo, shvatanje čovekovog bivstvovanja i

pisaca koja se afirmisala u srpskoj književnosti oko 1965. godine, kada su objavljene neke od njenih najznačajnijih proznih knjiga, znatno je doprinela približavanju tadašnje srpske proze aktuelnim poetičkim tokovima velikih evropskih književnosti toga vremena i isticala značaj koji za razvoj proznog govora imaju različite mogućnosti koje književnoj strukturi i individualnoj narativnoj projekciji stvarnosti pružaju jezik i stil, kao inicijalne vrednosti književnoumetničkog iskaza, i njihove mnogobrojne kombinacije u umetničkom komponovanju i rasporedu građe iz stvarnosti. Dragoslav Mihailović je takve mogućnosti svakako imao na umu kada je pisao svoju ranu prozu, na šta posebno ukazuje njegova prva objavljena knjiga, pripovedačka zbirka Frede, laku noć, u kojoj se prepliću različite narativne perspektive i prozni postupci, ali je ipak mnogo veći značaj davao onome što jedno savremeno prozno ostvarenje treba da ima da bi bilo u

života i intelektualnom radu i da ih opiše na što razumljiviji i jednostavniji način kako bi sve bilo pristupačno onima čije je znanje o tome ograničeno ili da produbi već postojeće zalihe znanja o kreativnom pisanju čitanju i interpretaciji. Uostalom razmišljati o te tri radnje isto je što i sagledavati i objašnjavati odnose koji postoje između pisca njegovog dela i čitaoca. Zbog toga su ta tri pojma istaknuta i u naslovu knjige. Posebno je bilo važno objasniti tumačenja književnoumetničkog dela. Postoji naime kategorija čitalaca kojima je potrebno približiti književno štivo a to se može učiniti jedino naknadnim tumačenjem i ako se ukazuje na mnoge aspekte dela i razloge njegovog nastanka .

i programom . književnoumetničkog teksta. On takođe razvija sposobnost da znanja iz rusistike kao uže naučne oblasti poveže sa širi kulturnim i društvenim kontekstom i stvori kritičko mišljenje o problemima u toj oblasti .