. Ima čak verovanja da je Sveti Sava još i sad živ "ko sveti Aranđeo i sveti prorok Ilija" i da je štaviše "i sad na zemlji, ali ga mi ne vidimo" . Mrnavić , ili ga slave u pesmama, kao fra Andrija Kačić Miošić. Ovaj čak izrično kazuje :

zasto su gejparaderi izgledali tako pristojno, zato sto su se mogli na prste prebrojati. Komsija iz LDP kaze da im je bilo naredjeno da dodju, a rodjak mog prijatelja, pojicajac kaze da su oni morali da glume pedere, posto je ovih bila sacica. i jos kaze da ga je zivi sram pojeo i da je navlacio kapu da ga neko ne prepozna . Mrnavića ( 1580 - 1637 ), "biskupa bosanskog i glasovitog književnika hrvatskog" koji je pisao da je Justinijan bio Slaven, tj. Srbin, i navodi Justinijanovu geneologiju .

morali da glume pedere, posto je ovih bila sacica. i jos kaze da ga je zivi sram pojeo i da je navlacio kapu da ga neko ne prepozna . Mrnaviću otac se zvao Marko, a deda Tomko ( rodom iz Fojnice ), a majka mu se zvala Katarina Bilošević, kćerka Mihajila Biloševića. Ona je umrla 1644. g i sahranjena u zelendolskoj crkvi, a spomenik joj je podigao zet Jakov Bratić .

država uperene protiv otomanskog carstva. Otuda je srpska istorija u ovo vreme predmet interesovanja i stranih, a ne samo srpskih autora. S druge strane, porast interesovanja u evropskoj nauci za vizantijske studije u XVII veku doveo je do novog napora da se prouče izvori za istoriju Vizantiji susednih naroda. Tako su srpskoj istoriji u sklopu posebnog baroknog eruditizma i enciklopedizma poklonili pažnju Mavro Orbini, Jakov Lukarević, Ivan Lucić, Ivan Tomko Mrnavić , Pavao Riter Vitezović, Pejačević i drugi, a srpska barokna istoriografija obilato je koristila ove pisce polazeći već od istoriografskog dela patrijarha Pajsija ( 1614 - 1646 ) koji u svom Žitiju cara Uroša čini prelaz između tradicije stare srpske književnosti, gde su negovana žitija kao književna vrsta od najvećeg značaja i barokne istoriografije kojom se Pajsije koristi. Na sličan će način Venclović prići jednom žitiju iz perspektive potreba modernog, baroknog

s jezikom i elemente narodnog predanja. Značajno je da su sva veća dela zapadne istoriografije onog vremena pristupačna srpskom čitaocu. U delima onovremene srpske istoriografije korišćeni su spisi Cesara Baronijusa, Stratemana, Pufendorfa, Skarge i Saskog. Pod takvim uticajima i podstaknuta idejama "baroknog slavizma" srpska istoriografija donela je književnosti baroka najvažniju i najobuhvatniju proznu vrstu . Mrnavić sastavljali svoje istorijske spise na latinskom ili na italijanskom jeziku "nadbiskup barski i primas srpski" Andrija Zmajević ( 1628 - 1694 ) sastavlja svoju istoriju na čistom narodnom jeziku i ćirilicom, dajući naporedo i verziju na latinskom ( Država sveta slavna i kreposna ... oko 1676 ). Atanasije Daskal Srbin daje krajem XVIII veka svoj spis O srpskim carevima. ..; grof Đorđe Branković krajem XVII i početkom XVIII veka sastavlja na oko 2700 strana istoriju Srba pod

pokolenje, Srbi voljahu i čuvahu čudotvorne mošti Svetitelja Save. Uvek i iznova Srbi su se snažili svojim svetiteljem, odolevši propasti koje im se približavaše, ne jednom. Sinan-paša beše još većma uznemiravan saznanjem da su i sami muhamedanci počeli, iz iskrene zahvalnosti za primljena čuda, izlečenja, čak i da se krstom krste i veru hrišćansku da primaju. Tako je zapisao u to vreme prezviter Avraam iz sela Bolehnića, blizu Čajniča . Mrnavića :

osvetom mislili su da su presudili su srpskom svetitelju i narodu. Oganj i turska mržnja kuljali su vračarskim uzvišenjem. Jedan istorijski zapis kazuje da je lomača za rajinskoga sveca najprije bila naložena od običnih drva, ali, kada su je potpalili, Nije htjela da gori. Tada se krvnici sa demonskom visprenošću dosetiše da po vinogradima Beograda i Šumadije, poseku sve gidže ( čokote vinove loze ), da time podlože. Užežoše oganj, i suknu do neba Katolički biskup Mrnavić zabeležio je veliko znamenje koje je propratilo spaljivanje moštiju svetog Save Još se uporno održava glas utvrđen turskom i srbskom svjedodžbom, da se, čim je plamen obuzeo Sveto tijelo, sa onoga Svetoga Stoga ( lomače ) pa sve do neba, na veliku pometnju varvara, podiže se i dugo se održa u visini oblak tanak kao duga, u hiljadu krasnih boja, da li kao znak nebeske zeštite Svetim Moćima ili kao slutnja za zlokobni poraz turski Napisano je i ovo u starim spisima: Spaljivanje

komentare mogu pisati samo bivši Srbi. Sve mu je u bajkama. Kaži, vojvodo, barjaktaru, iz koje je dinastije taj tvoj kralj. Ko mu je otac, majka, žena i ko su mu deca. Čim je taj vladao sa pola bivše Juge, mora da je najmanje u rangu cara Dušana Silnog. S kim je ratovao i koje je bitke imao u stvaranju takove kraljevine ? Mrnavića , katoličkog sveštenika, koji je tvrdio da je poreklom Srbin, kao da je Srbin bio i Justinijan. A taj Tomko je radio u Vatikanskoj biblioteci. I još kaže da mu je teže od bolesti to što ne sme da kaže svoje poreklo. E, pa sad ti vidi šta govore ti koji bolje poznaju "vatikansku biblioteku ". Nema šta, pravi si NDH historičar .

kulturnim pregaocima svoga do - ba. 10 7 Isto, str. 525 526. 8 Ami Boué bio je dopisni član SANU. 9 Ćiro Truhelka, Jedno zanimljivo pismo bosanskog historičara fra Ante Kneževića, u: Narodna starina, 1930, str. 231. 10 Isto, str. 227. Svoje tvrdnje fra Ante Knežević ovako objašnjava: Ovo pravo isti spomenuti Tvrtko i činom je posvojio. Na 2. Pros ( inca ) 1364. umro je car Uroš, i u njemu muška loza Nemanjića. Tvrtko nije htjeo ništa znati za kneza Lazara niti za Mrnavića ( Mrnjavčevića, B. J. ), koji nisu izlazili od kuće kraljske, nego je sebe jedinog za zakonitog gospodara srbskoh smatrao; tim više što je proizlazio od Jelisave kćeri srbskog kralja Stjepana Draguti - na; zato on godine 1386. hoda u Mileševo, i nad moćima S. Save srbskog prosvietitelja okruni se za kralja Srbskog i tako oba kraljevstva sebi prisvoji; a to mu pravo i ostale vlade, kao Dubrovačka, Mletačka, Ugarska itd. priznadoše, str. 231. Tekst navedene Tvrtkove povelje

kuće plemena ne samo knezovi nego li jošter i principi u stara vrimena bili, kako se nahodi u diplomi aliti blagodarstvu Jure Ivanovića, koju primi od Matijaša, kralja ungarskoga, u kojoj daje mu plemeniti tituo aliti ime od principa na ovi način: "Illustrissimo invictissimoque principi Georgio Ivanović ", u kojoj diplomi potvrđuje mu slobodno posidovanje od grada Niša, njegove države i drugi sela i varoša. Rečena pak diploma bi na svitlost dana od prisv. gosp. Tomka Mrnavića u Rimu na 1630. Prilična istina štije se u knjigam talijanskim, koje se imenuju "Istoria degli avvenimenti dell ' armi imperiali contro i ribelli ed Ottomani ", gdi na listu 328 štiju se četiri principa moskovska, poslani za poklisare od cara moskovskoga k cesaru Leopoldu, među kojim se nahodi jedan od imena i plemena Valeša Pris. Gosp., imenom Protasio Ivanović, veliki kancelir od Moškovije, a ostali imena jesu ova: Borić Petrović, senatur, Ivan Januović, senatur, i Ivan

su bili veoma blizak narod koji je govorio sličnim jezikom, kao vi ikavci i mi štokavci . Mrnavića , doktoranta teologije i jezuitu, da Justinijan nije bio Sloven sa imenom Upravda. Taj Mrnavić je objavio više knjiga koje kod "hrvatskih historičara" ne igraju nikakvu ulogu. Pročitaj ih, pa ćeš biti svestan i svojih predaka. On u svojim knjigama ruši vašu "slavnu historiju" i pokzauje da ste katoličenjem Srba postali Hrvati .

. Mrnavić je objavio više knjiga koje kod "hrvatskih historičara" ne igraju nikakvu ulogu. Pročitaj ih, pa ćeš biti svestan i svojih predaka. On u svojim knjigama ruši vašu "slavnu historiju" i pokzauje da ste katoličenjem Srba postali Hrvati .

nego vareš.čudno a ? Mrnavić , koga sam ti prethodno pomenuo, u svojoj knjizi kaže: "Već šest meseci mori me teška bolest, no još me većma boli nesreća, što mi već trista godina progoni moju nekoć slavnu obitelj, kojoj su" sadidi "i" pradidi "bili SRPSKI VLADARI. Ovo je on govorio hiljadu šesto dvadeset i neke godine. Primera je bezbroj. O krstaškim ratovima, koji su tutnjali ovim prostorima, i čiji su se stvarni ciljevi često razilazili s proklamovanim, neću ni da govorim. To su bila vremena gora nego

Turske, a potom i drugima. [ 43 ] Još više ce ističe od njega veći avanturist, poznat pod imenom sultan Jahija. Ovaj je i pre toga bivao na Balkanu, krstario je no srpskim i bugarskim krajevima, sastajao ce sa dostojanstvenicima srpske pravoslavne crkve, sa narodnim glavarima i sa hajducima. [ 44 ] U ovo pak doba on još jače razvija svoj rad i u nj upliće mnoga lica. Među radnicima na tom pitanju javljaju ce i drugi, ponajviše sveštena lica katoličke crkve. Tu je poznati Ivan Tomko Mrnavić , koji na jednoj strani sprema i izdaje delo o svecima poreklom sa Balkana, među kojima su Stevan Nemanja i Sv. Sava [ 45 ] a na drugoj piše memorijale o preduzeću hrišćanskom protiv Turaka; [ 46 ] tu je i Atanasije Grgičević, koji krstari po Slavoniji i po Bosni; [ 47 ] tu je Rafailo Levaković, poznati radnik na uniji pravoslavnih sa Rimom [ 48 ] i pratilac sultana Jahije. [ 49 ] Tu su i toliki drugi katolički misioneri, koji rade kao agenti na pokretu hrišćana na Balkanskom

. Enciklopedija kaže da je Venecija zbog toga 1302. godine donela odluku da se uništi sav novac koji ima raško poreklo. Umetnost kopiranja i falsifikovanja zahvatila je i književnost pa su poznati falsifikatori Fedorovih basni, Šekspira, do Galileja čije su otkriće zakona zemljine teže hteli da pripišu sebi. U Engleskoj je čak krivotvorena iskopina ljudskog skeleta koja je proglašena za epohalni nalaz. Poučan je i primer, koji navodi isti izvor, kad je Ivan Tonko Mrnavić krivotvorio lične isprave da bi dokazao kako je u srodstvu sa srpskom porodicom Mrnjavčevića, sa Sabinjaninom Jankom, pa čak i Skenderbegom. Enciklopedije nabrajaju još mnoga krivotvorenja i falsifikate koji su godinama važili kao originali, a original je privremeno morao biti optužen kao kopija, odnosno falsifikat .

mrnavić

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov