slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "naratorova".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
ponositosti i odvažnosti. naratorova monološka ispovest objedinjuje dijaloške rasprave suprotstavljenih stanovišta u romanu. Njegovi naporedni
svet u Jovanovićevom romanu može reći da tu nema oportunizma, jer je oportunizam sistem. Zbog toga junakova / naratorova samosvest - koja se čitaocu na prvi pogled može učiniti takvom da prevazilazi njegove moguće kompetencije - izgleda i
fazi; između dečaka-junaka i dečaka-pripovedača, dakle, postoji izvestan vremenski razmak. Međutim, kako naratorova namera nije bila da razmatra tragove koje su zbivanja ostavila na njegovoj duši, već da ih (samo) ispripoveda od
dva oca - biološkog i nebeskog. U psihološkom smislu pomirenje sa ocem u takvim okolnostima može se prihvatiti kao naratorova izdaja svih mrtvih koji su stajali naspram ovog pomirenja, što baca novu svetlost na sam zaplet romana.
a ne fiktivan) ostavljena je u drugom planu u odnosu na fra Petrovo pričanje. Zbog takve situcije ovdje iznosim ta naratorova prikrivena odavanja položaja:
i to, utoliko što narator razabira šta more ima da mu ' kaže '. Od ovako shvaćenog dosluha među njima, međutim, važnija je naratorova izloženost, da li reći i izloženost bez odbrane, govoru mora, koje za svoja stravična saopštenja nalazi nekog ko je za
odbacivanju Ksantipe sa samrtničke postelje, i njegovu želju da umre među svojim muškim kompanjonima, tako je i naratorova žena alijenirana iz braka, i paradoksalno, u sve razgovore o braku stupa ljubavnica; Beata postaje katalizator svega
i odgojitelja legitimnog deteta; eto, to je sve što ona radi. Jedan od čitalaca romana žalio se na Internetu da " naratorova žena igra ulogu sumnjičave, mučiteljske veštice ".
, a u autopoetičkom smislu i težnje ka književnosti koja bi ostvarila savršenu ravnotežu između etike i poetike. Naratorova emigrantsko, transnacionalno iskustvo i rizomorfni identitet između slobode i raskorenjenosti, prirodno teže da
previše samosvestan i prepametan, ali to je, čini se, nerazrešivi problem ispovednog tipa naracije u prvom licu: naratorova saznajna i doživljajna kompetencija nikada ne mogu biti u potpunosti verodostojne i međusobno kompatibilne.
prozi prije nego što ju je ona izgovorila; to je i posljednja rečenica te priče. Književna junakinja, čitateljka i naratorova ljubavnica "piše" dakle, posljednju rečenicu; stavlja tačku na priču.