, ostvaruju najdublje jedinstvo koje može da se ostvari ovde na zemlji. Jer Sveto Pričešće ne samo što nas sjedinjuje sa samim Bogom, ono nas sjedinjuje i jedne sa drugima jedinstvom večnim i neprolaznim. Sve ostalo je prolazno, ali Crkva Božija i Hristova je neprolazna. Ona je kao zajednica viječna. Zato smo mi danas zajedno ovdje: i naš brat vladika Ignatije i brat Vasilije, koji je sveštenik Rumunske Crkve, i naš poštovani otac Pavle. To je pokazatelj da je Crkva jedna i nerazoriva . Zato je ovde i došao sveštenik Aleksandar sa svojom porodicom. Pre svega, došao je da služi Liturgiju, ali da bi služio Liturgiju treba da ima kome da služi i potrebno je da se narod koji pripada ovoj Crkvi okuplja u što većem broju. Daj Bože da tako i bude u ovome hramu svetog Đorđa, besedio je mitropolit Amfilohije .

nikad ni na jednom barjaku nije bilo . nerazoriva . Ono što je njima građeno ostalo je u nama. Sva dobrota do tada posejana isklasala je posle kosovskog zatiranja .

, pa ni socijalnim i društvenim, još manje "proizvodnim odnosima" ( na koje čoveka svodi savremeni marksizam ). Svi ti odnosi zaista konstituišu i "grade" čoveka, ali je on biće koje nije njima ograničeno i na njih svedeno. On je po prirodi biće koje iz-stupa iz svih tih odnosa, otvoreno za još jedan skriveni odnos, koji, iako najskriveniji i najnepoznatiji, predstavlja večnu tvrđu i njega kao bića i svih njegovih odnosa. Njime zajednica bića i ljudi postaje neraspadljiva i nerazoriva zajednica, on je unutarnja nevidiva veza i sveza svih bića i tvari i njihovog zajedničkog življenja i opštenja, kako u vremenu tako i u večnosti. To je ustvari onaj prvi i poslednji odnos, preko koga celokupna tvorevina ne samo zadobija svoje bitije, nego ga i održava i čuva, uzrastajući njime i kroz njega i prerastajući u "novo nebo" i "novu zemlju ", na planu eshatona. To je odnos i zajednica koja postoji i koja se ostvaruje između Boga i čoveka, između Tvorca i tvorevine ;

s velikima, pa će i tebe malog vaskrsnuti kao i velike. Jer kada ni jedna dlaka na glavi čovekovoj neće poginuti bez volje Božije, utoliko pre ti mali prste nećeš se odvojiti od drugih većih prstiju, nego ćeš se podjednako s njima proslaviti kao što i stradaš podjednako s njima. I odrezaše sedmi prst svetome Jakovu, a on gromko kliknu: Razorite ovu staru kuću u kojoj se skriva sedmoglava zmija, [ 6 ] a meni se priprema od Tvorca, koji je u sedmi dan otpočinuo od dela Svojih, kuća nerazoriva , nerukotvorena, večna na nebesima. Kad blaženom mučeniku odsekoše osmi prst, on reče: Onaj koji je u Nojevom kovčegu spasao osam duša od vode, spašće i mene koji prolivam krv svoju kao vodu. Eto, odsekoše mi i osmi prst; i kao što nakovanj pod udarcima čekića ne oseća bol nego postaje još tvrđi i čvršći, tako i ja ne osećam bolove pri odrezivanju delova mojih, jer me blagi Lekar, sam Tvorac, ukrepljuje i olakšava mi stradanja; On će me, posle svih sedmica zemaljskog života mog ,

odakle se danas sabrao ovaj Božji narod. Evo, ovjde, naše djece iz velike, carske Rusije. Evo ih kao najrođenija naša braća. Rođeniji po Hristu, i po Bogu, i po Crkvi, i po Svetom pričešću od onih koje nam je rodila majka, koji govore jednim jezikom kao i mi, ali nemaju vjere u Hrista. Biološke veze su i prinudne, ali veza u Hristu Gospodu je zasnovana na Božjoj slobodi, gde je Duh Sveti sloboda, a gde je sloboda, tu je i istinska zajednica koja je nerazoriva , kazao je Mitropolit ukazavši na destruktivne zajednice zasnovane na partijama, ideologijama, državama ... Pod policijskom batinom te zajednice danas jesu, a sjutra nijesu .

koja je, nalik prapočetnom haosu, sadržitelj više značenjskih svemira, poput početka bivstvujućih stvari, iz Anaksimandrove definicije apejrona, kome Todorović pridodaje raznoliku artikulaciju. Ona je u isti mah poetička rezbarija oživljena biološkim strukturama u prepletu, galaktičkim vizuelnim pokretima grafičkog izraza, ali i leksičko usijanje, kao odraz pomeranja i prelivanja stvaralačkog težišta, energije što, prema Anaksimandru, besmrtna i nerazoriva , u životu poetičkih poruka dvadesetog veka funkcioniše u sistemima žanrovskih korelacija, u saobraćanju različitih jezičkih kodova. Todorovićevo promenjivo ustrojstvo kosmičkog tkanja, signalističkog ožilišta i poetske neiscrpivosti apejrona tu umreženu različitost apostrofira kao nepredvidljivost estetičkog toka i poruke, pobunu po sebi, i kao kredo koji primarni značaj poklanja neokončanosti teksta stvaranja, kao i žudnji da se forma sagleda, ispita i

životnim putevima našim tvorimo svetu Volju Oca našeg Nebeskog, i tako dostignemo s Tobom biti u Crkvi svih Svetih, zapisanih na Nebesima . nerazoriva i Zaštita neodoljiva, kao Mati i Bogonevjesta Cara Nebeskoga, Hrista Boga našega, Kome neka je slava sa Ocem i Svetim Duhom, sada i uvek i u vekove vekova. Amin .

iz onih godina provedenih po vrelim minhenskim pivnicama, u kockanju, s lakim ženama i prvim studentskim menzurama. Ispalo je kao da ga je Herman uveo u taj svet - Lejdel je, preko njega, upoznao starog hermetistu Johana Cibulskog. Kada je posle smrti roditelja cela briga o imanju pala na Hermana, on je napustio bavljenje hermetizmom i studije politehnike u Berlinu. Znao je često da se obrati svome prijatelju iz mladosti: "Lejd, ostavio sam ti đavolsku stvar u amanet ". Ta nerazoriva sigurnost u Hermanovo prijateljstvo davala je Arnoldu sigurnost rođenog doma, i on se uvek vraćao u Najse kao u svoj dom. Sa svoje strane, Saksonac je sve činio kako bi Hermanov dom držao po strani od svake vrste podlosti i intriga koje bi bacile ljagu na njegov ugled; znao je da ceni svoje poslednje utočište za umorno telo i napaćenu dušu. Posle Knesove pogibije u Hombašu Herman mu je zamenio brata. Herman je to osećao, jednom prilikom je spomenuo: "Lejd, boli me. Mogao sam tada

čovekov tragični pokušaj i besmisleni pothvat da se Bog Logos odstrani iz temelja vaseljene. Bog Logos se ovaplotio da tvar vrati tvorcu koji je njen pravi temelj i osnov. Stoga je u božanskom pravu sveti apostol kada blagovesti da je Bogočovek Hristos jedini trajni i nerazorivi temelj i da drugoga temelja niko ne može postaviti ( sr. 1. Kor.3, 11 ). Ko zida na Njemu, na tom nepokolebljivom kamenu stancu vaseljene, mudar je čovek, ličnost je njegova ologosena, i ostaje nerazoriva u svima burama i olujama ljudskih haosa i potresa ( sr. Mt.7, 24 - 25; Rim.8, 35 - 39 ). Svojim očovečenjem Bog Logos je pokazao da je Logosnost priroda naše prirode, temelj čovekovog bića, osnov ljudskog života i postojanja. Naše poreklo je od Boga, zato i biće naše i život naš i postojanje naše zavise svecelo od Boga ( sr. Dap. 17,28; Kol.3, 14 ). U samoj stvari, po svom originalu i po svojoj najunutrašnjijoj suštini sva je tvar od Logosa i radi Logosa

promene, zasnovane, uglavnom, na sve bržem usavršavanju tehnoloških sredstava menjaju i čovekov odnos prema umetnosti. Jedna od grana umetnosti koja se konačno našla na brisanom prostoru radikalnih zahvata pospešenih tehnološkom ekspanzijom, jeste i književnost. Dojam da je književnost u izvesnom zakašnjenju, posebno u odnosu na likovne umetnosti, pa i muziku, nije varljiv. On je potekao, delimično, iz čistog uverenja da je reč, jedan od elemenata literature , nerazoriva , i kao takva nepodložna eksperimentalnim operacijama kakvim su podložni: crta, boja ili ton. Dobija se utisak da je književnost dugo i ljubomorno čuvala svoju nevinu poziciju kraljice umetnosti, izbegavajući bilo kakvo prožimanje sa ostalim njenim granama, posebno vizuelnim .

je KIM radiju kazao da sednici u Zvečanu nisu prisustvovali predstavnici ove opštine . nerazoriva i neprolazna kojoj pripadaju mnogi narodi, pripadali su i pripadaće do kraja svijeta i vijeka. Jedinstvo koje je postugnuto blagom viješću Presvetoj Bogorodici, i silaskom Sina Božjeg među nas, je jedinstvo nerazorivo », naglasio je Mitropolit Crnogorsko-primorski .

crvi izeli; i takvu sreću htela je Jezavelja, pa su je psi izeli. Kako bi nazvali onoga čoveka koji, rešen da zida kuću, smišlja, kako će najpre krov da namesti u vazduhu, a posle da zida zidove i postavlja temelje kuće? Ludim i bezumnim. Takvi su i svi oni. koji pokušavaju, da stvore spoljašni mir u svetu bez mira unutrašnjeg, i da stvore spoljašnju sreću ljudi bez sreće unutrašnje. Hrišćanska vera jedina sve što zida, zida s temelja, a temelj je Hristos, tvrda i nerazoriva stena. Tako i mir i sreću ljudi hrišćanska vera zasniva na Hristu. Na Hristu Gospodu zasniva se unutrašnji, blagi i radosni mir, a na ovome miru zasniva se spoljašnji mir. Isto tako prava i trajna sreća. Još bolje je reći, da je pravi mir i prava sreća kao dobro ozidana kuća, a spoljašnji mir i sreća jesu kao spoljašnji ukrasi na kući. Propadnu li ukrasi, kuća će ipak da stoji; no razori li se kuća, zar će ukrasi visiti u vazduhu? O braćo moja, hrišćanska nauka

, jer kada se On, sa svojim Svetim učenicima i Apostolima, molio na Gori Tavorskoj iz Njegovoga lica i Njegovih haljina zasijala je Božanska svjetlost tako da je ljudske oči nijesu mogle gledati, a apostoli su, obasjani tom svjetlošću popadali na zemlju, osjetivši veliku radost u svom srcu, pa su govorili Gospode dobro nam je ovdje biti, da ostanemo ovdje stalno . nerazoriva , vječna zajednica sa Hristom. To je ono što nas uspinje i podiže, što nas uzdiže na duhovne visine, jer svjetlost, koja je prosijala iz Hristovoga lica, data je Crkvi za sva vremena i ta svjetlost sija, kroz život Crkve u svim vremenima i svim pokoljenjima, pa je i nas danas ovdje na Žabljaku zahvatila Božija svjetlost, Božija milost i Božiji blagoslov je sišao na ovaj hram, na ovaj narod, na ovaj grad i na svu vaseljenu, gdje se god danas Hrišćani Bogu mole, rekao je Njegovo

[ 110 ] . nerazoriva stena, nesavladljivo oružje, oslonac bogatima, bo ¬ gatstvo siromasima, zaštita uvređenima, oružje napadnutima, smrt strastima, temelj dobrodeteljima, znak čudesan i neobičan ... Krst je otvorio raj, uveo u njega razbojnika, i priveo u nebesko carstvo ljudski rod koji je bio na ivici pro ¬ pasti i čak nedostojan zemlje [ 111 ]. Krst Hristov je zasladio svet, koji je bio prožet gorčinom demonskom [ 112 ]. Kada je uz nas krst onda demoni već nisu strašni i nisu opasni, i smrt

intervalu, nego susrevši se sa Njim i u Njemu, ujedinjuju se u zajednicu kojoj ni vrata paklena ne mogu odoljeti niti je nadvladati ", rekao je Vladika Amfilohije u liturgijskoj besjedi . nerazoriva , koja je neuništiva, koja je nepobjediva, jeste Crkva Hristova, ne blagodareći onima koji se sabiraju, nego blagodareći Njemu Koji sabira, Koji kao magnet privlači u tu zajednicu i Koji im daje da njihova zajednica postaje vječna i neprolazna ".

nerazoriva

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov