slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "pričaoca".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
,, jednoga petka, kada je pijačni dan u Čačku, za jednom tezgom, u radničkom odelu i sa kačketom na glavi, prepoznam pričaoca viceva. Pitam ga i ustanovimo da smo bili u istoj brigadi i pomenem mu njegove viceve. Pitam ga šta je završio od škola,
tačno tamo gde treba. U trenutku kad je glavni događaj na ovaj način a ipak sasvim dovoljno predočen i prokomentarisan, pričaoca pozivaju, i on mora da ode.
samo radnju, nego karakteriše i onoga ko je priča. Koherencija koja joj nedostaje kompenzira se koherencijom pričaoca .
Kulenović nastavlja liniju bošnjačkih pripovjedača koji su svoja djela gradili na temelju pravila usmenog pričaoca . Ono čime taj temelj biva nadograđen je majstorija iskusnog neimara koji spaja recepture starih majstora i modernu
veće seksualne slobode muškaraca u vremenu kada su priče zapisivane, kao i činjenicu da su to najčešće priče muških pričaoca .
, ne bi li ona zazvučala lepše i privlačnije, neposredno i bez ikakve stilizacije prenete iz repertoara usmenog pričaoca . Većinu od tih komparacija znamo odavno i upotrebljavamo i danas: "brže nego strila iz luka pušćena" (III, 49), "kopni
, kao ostvarenje neprestane Andrićeve težnje ka što vjernijem oponašanju (čitati: podražavanju / mimetiziranju) pričaoca iz naroda, čija uloga u ovim pripovijetkama pripada liku-pripovjedaču (unutanjem pripovjedaču), a ne naratoru,
Stjepanu, koji, iako čini Andrićevu startnu poziciju konstruisanja UP-a, nije najjednostavniji oblik narodskog pričaoca . Pasivne pripovjedače Piličkova definira kao one koji: "znaju priče, ali ih ne pripovijedaju, a za vrijeme
veći dio bila bi loša naracija. Za razliku od ove, pripovijetka Proba ima za unutarnjeg pripovjedača profesionalnog pričaoca , fra Serafina, čiju bogatu naraciju Andrić uglavnom citira (o tom problemu više riječi u slijedećem poglavlju).
totalom. Jedan kadar se sastoji iz naratorove deskripcije ponašanja slušatelja i njihovih riječi upućenih pričaocu . Ubačene slike razbijaju objektivnost i distanciranost eksternog pripovjedača prenoseći djelić atmosfere koji je
uključivanjem u priču postaje lik tj. pripovedač. Potom se u "pripovednom lancu" javlja nekoliko kazivača običnih pričaoca folklorno stilizovanih čime se podcrtava činjenica da se govornik obraća sagovorniku, sve mereći prema njemu... Za
snaga priče koja stiže do čitaoca, tako prizvana energija preliva se u govor o Jagodinoj smrti. Tek s autoritetom pričaoca osnaženog na ovaj način, priča uopšte može da postane priča. Jer, kad se kaže da je priču ispričalo more, time se
, gde pisac pokazuje tegoban put ka istini o čoveku, gde nastoji da se udubi u osluškivane pripovesti drugih, gde hvali pričaoce , a sam se opredeljuje za poziciju strpljivog slušača Andrić je ćutalica. O sebi govori nerado i malo. Poznati su
da izbriše iz njegovog sjećanja duboko urezanu prasliku zavičaja. Cijeli taj docniji život za Ćamila Sijarića, pričaoca i pisca, predstavljao je, usuđujem se reći, jedva vidljive znakove pored puta namijenjene putniku koji je vrlo dobro