Magdalina, iz koje je izišlo sedam demona, 3. I Jovana, žena Huze, pristava Irodova, i Susana, i druge mnoge koje Mu služahu svojim imanjem . propovedničkog truda svetih apostola, njihovih prejemnika, i najzad, u čitavoj istoriji Crkve. Oni se i do danas javljaju. Naši apostoli na Kavkazu i u raznim mestima Sibira se usrdno trude, trpeći svaku nevolju i sva lišavanja. Oni produžavaju delo Gospoda i svetih apostola. One žene i udi koje im pružaju pomoć stupaju, takođe, u red žena koje su služile Gospodu, i udostojavaju se ravne nagrade sa njima. Gospod je rekao: Koji prima onoga koga pošaljem, mene prima ( Jn.13, 20 ). Znači, On

i ohrabruje kult siromaštva, ubogosti i luzerstva kao sinonime moralne verodostojnosti, težeći da stavi znak jednakosti između bogatstva i nepoštenja. Često ga možete čuti ( kao npr. U TV duelu sa Miroljubom Labusom ) kako izjavljuje da Vlada ne vodi računa o "gladnim ljudima ", ili da se ne trudi da" jednako raspodeli teret tranzicije na sve "( kao da je to stvar nekog političkog dekreta ). Najnoviji i najneukiji ( ali možda politički najmaligniji ) izraz ovog njegovog propovedničkog PR-a je tvrdnja da Vlada Srbije ne ispituje poreklo imovine kupaca na tenderima i aukcijama, čime "rasprodaje nacionalno bogatstvo budzašto kriminalcima i sumnjivim biznismenima ". Osim što u pravno-tehničkom smislu reči predstavlja čistu improvizaciju ( jer poreklo nečije imovine nigde u civilizovanom svetu ne ispituje vlada već sudovi ), ova tvrdnja pokazuje i koliko njen autor ne razume destruktivne ekonomske posledice jednog takvog lova na veštice, jer bi to

uzori za kompozicije u soklu bile grafičke predstave iz Biblije Ektipe. Posmatrajući parabole u širim okvirima moralizatorsko didaktične tematike evropskog baroka, on ih je zatim istakao kao dokaz da je "umetnost ponovo dobila zadatak da ilustruje crkvenu propoved ". [ 2 ] propovedničkog zbornika Učitelьnoe Evangelіe, koje je 1637. godine priredio za štampu kijevski mitropolit Petar Mogila. [ 3 ] Bilo je to reprezentativno izdanje Kijevopečerske štamparije čije su drvorezne ilustracije tokom narednih decenija preštampavane i u drugim knjigama. Predlošci na koje se oslanja Vasilije Ostojić se pojavljuju i u propovedničkom zborniku Lazara Baranoviča Meč duhovnый pa su i oni mogli da posluže kao slikarski uzor. [ 4 ] U pomenutoj studiji autor, što je

najobrazovanijim sveštenicima Karlovačke mitropolije . propovedničkog zbornika Klюč razumeniя dodao je Joanikij Galjatovskij i prvo praktično uputstvo za stvaranje novih baroknih propovedi u kome je propovedništvo, prema zapadnim uzorima, podvrgnuto pravilima profane retorike. U prvom planu je lik obrazovanog propovednika, koji je sposoban da na odabranom primeru hrišćanske istorije - egzamplum-y, protumači njegovo dublje alegorijsko značenje i istakne moralnu pouku. [ 16 ]

neukima i prostima. [ 27 ] Ovakvo tumačenje propovedničke retorike počivalo je, umnogome, na petrovskim reformama ranog XVIII veka i predstavljalo je konačnu pobedu racionalizma protestantske linije crkvene reforme za koju se, nasuprot prokatoličkih shvatanja Stefana Javorskog, zalagao Teofan Prokopovič. [ 28 ] propovedničkog zbornika namenjenog pastirskom bogoslovlju Karlovačke mitropolije. Bio je to Rajićev prevod propovedničkog zbornika koji su po nalogu carice Katarine II sastavili Gavrilo Petrov i Platon Levšin. Carica je 1772. godine dala nalog Sinodu da se o njenom trošku na narodnom jeziku sastavi zbornik propovedi sa namerom da se pokaže da građanski zakoni imaju potporu u božjim zakonima, te da se ispunjavanjem božjih zakona podrazumeva i poštovanje građanskog zakona. [ 29 ]

reformama ranog XVIII veka i predstavljalo je konačnu pobedu racionalizma protestantske linije crkvene reforme za koju se, nasuprot prokatoličkih shvatanja Stefana Javorskog, zalagao Teofan Prokopovič. [ 28 ] propovedničkog zbornika koji su po nalogu carice Katarine II sastavili Gavrilo Petrov i Platon Levšin. Carica je 1772. godine dala nalog Sinodu da se o njenom trošku na narodnom jeziku sastavi zbornik propovedi sa namerom da se pokaže da građanski zakoni imaju potporu u božjim zakonima, te da se ispunjavanjem božjih zakona podrazumeva i poštovanje građanskog zakona. [ 29 ] Ovaj eklektični zbornik sastavljen iz raznorodnih izvora, redukuje i racionalizuje baroknu propovedničku

božjim zakonima, te da se ispunjavanjem božjih zakona podrazumeva i poštovanje građanskog zakona. [ 29 ] Ovaj eklektični zbornik sastavljen iz raznorodnih izvora, redukuje i racionalizuje baroknu propovedničku tradiciju stavljajući je u direktnu funkciju političko-prosvetnih interesa države. U cirkularu ruskog Sinoda, štampanog umesto predgovora, čiji je nešto izmenjeni prevod mitropolit Putnik priložio uz predlog za izdavanje na srpskom jeziku, svrha ovog propovedničkog zbornika se tumači na sledeći način: "Neznanje Božjeg zakona jest uzrok sviju neispravnosti i zlog upotreblenija u svakoj dužnosti ... Za to polezno i nužno rasuđeno jest novima pučenijima Cerkov Božju, koja bi u sebi soderžavala učenje sviju dužnosti, koima je obavezan istinii Hristianin i dobri graždanin, i ono bi učenje izjašnjavano bilo prostim našim jezikom i tako svakomu urazumitelnim, po redu razrađeno, kako bi dugo u pameti sadržavati moći, što je ćaćeno i

zakona jest uzrok sviju neispravnosti i zlog upotreblenija u svakoj dužnosti ... Za to polezno i nužno rasuđeno jest novima pučenijima Cerkov Božju, koja bi u sebi soderžavala učenje sviju dužnosti, koima je obavezan istinii Hristianin i dobri graždanin, i ono bi učenje izjašnjavano bilo prostim našim jezikom i tako svakomu urazumitelnim, po redu razrađeno, kako bi dugo u pameti sadržavati moći, što je ćaćeno i slušano ". [ 30 ] Pod nešto izmenjenim naslovom prevod ovog propovedničkog zbornika je izdan u Beču 1793. godine, u štampariji Stefana Novakovića. [ 31 ] Rajić je prevođenje ovog zbornika uglednog moskovskog propovednika i budućeg miropolita Platona Levšina započeo po nalogu Sinoda još 1788. godine i knjiga je trebalo da bude štampana već naredne godine, ali je odobrenje za njeno izdavanje dobijeno znatno kasnije, tek za vreme mitropolita Stefana Stratimirovića. Uvodno slovo je posvećeno isticanju propovedništva, kao jednog od

decu na put istinskog hrišćanskog života. [ 45 ] propovedničkog zbornika se, kao i kod Gedeona Krinovskog, pojavljuju dve propovedi na temu bludnog sina. Prva je posvećena razlikovanju između poštovanja i nepoštovanja božjeg zakona, a druga razlikovanju između duhovne i plotske mudrosti. U duhu racionalističkih nealegorijskih tumačenja, bludni sin i njegov stariji brat su istaknuti kao primeri na kojima se potcrtava razlika "između dobrih i nevaljalih ljudi ". [ 48 ]

dobro seme u čoveku, dok je korov delo đavola. [ 75 ] Slično tumačenje ona je ponela i u Baranovičevim propovedima. Zemlja na koju sejač baca seme je čovekova duša, koju kao plodno tle treba pripraviti za Hrista sejača. U daljim alegorijskim osnovama žetva je protumačena kao kraj sveta, kada će anđeli kao žeteoci odvojiti zrna od pleve, odnosno pravedne od grešnika. [ 76 ] Polazeći od uobičajenog tumačenja da je seme reč božija Gedeon Krinovskij tumači parabolu u kontekstu propovedničkog delovanja crkve. On opominje propovednika da se ne nalazi u Demostenovoj ili Ciceronovoj, nego u Hristovoj školi, gde se ne uči rečima nego delima i gde ne dolaze mudraci nego prost narod da nađe "polьzu ". Istovremeno, on u duhu aktuelnih prosvetiteljskih shvatanja opominje vernike da su dužni da pažljivo slušaju i slede reč božiju. [ 77 ]

baroknom propovedništvu. U propovedi Slovo o hristjanstvu Dositej Obradović izlaže njeno moralizatorsko eshatološko značenje i završava je poučnom maksimom koju praotac Avram upućuje bogatašu u paklu: "Sinko, ti si sve svoje dobro uživao na ovom svijetu, a Lazar zlo; sad je pravo da se ti mučiš tako, a Lazar da se raduje ". [ 118 ] Sa neizmenjenim eshatološkim značenjem o konačnoj nagradi i sudu za zemaljska dela, parabola se tumači i u Rajićevom prevodu sinodalnog propovedničkog zbornika. [ 119 ] U poetskom obliku ona se pojavljuje kao intermedij u dvanaestom dejstviju Traedokomedije Manuila Kozačinskog, gde je završena didaktičnom pohvalnom pesmom anđela koji ubogog Lazara odnose u raj. [ 120 ]

su motičari i drvonoše? Nego so toga vam velikonošenja, sasma braću vašu cvelite tegobom, dižući vam na zavist gospodu da nalažu teži danak i porciju i svaku čestu mnogu pobiriju. Eda nejmate so toga na sebi od siromaši narodske kletve i uzdihivanja? Što se o tom ne promislite i ne setite jedanput? U što ste ubrazdili s vaših velikodizanja hubavih domova i skupa odela Našto to posle izlazi? [ 76 ] propovedničkog poziva i sa stanovišta njegovih izvora, samo delimično modifikovanih prema konkretnim prilikama, ne treba u njegovom slučaju sve to sasvim izjednačiti sa odbranom interesa pravoslavnog sveštenstva, koje se u to vreme već oseća ugroženim od drugih staleža. Venclović je pripadao regionu istočne vizantijske teološke misli kojoj nije bilo strano, kao na primer u delu mistika XIV veka Nikole Kabasilasa i drugih, uverenje da se do božanstva može dopreti i bez pomoći klera i

Galjatovski ističe da stoji nepomično, čime simboliše utvrđen status kraljice neba, kojoj Sin iz poštovanja ustupa svoj presto . propovedničkog zbornika Klюčъ Razumenія, objavljenom 1660, priključuje poglavlje Čuda Prečistыя Bogorodici z raznыh avtorov zobranыi. On ubrzo potom objavljuje Nebo novoe s novimi zvezdami sotvorennoe, to est Preblagoslovennaja Deva Marija Bogorodica s čudami svoimi. Ovaj zbornik Bogorodičinih čuda, čije je prvo izdanje objavljeno u Lavovu 1665, preštampan je nekoliko puta u toku druge polovine XVII veka. Drugo izdanje je objavljeno u Lavovu već 1666., a zatim izlazi treće

propovedničkog

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov