slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "seliščev".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
1770 - 1822 ) albanoislamizacija zahvatila na jugoistoku današnje Albanije mnoga naselja među kojima je bilo dosta i onih sa slovenskim stanovništvom. [ 21 ] Seliščev , vidi se da je 1416. godine u okolini Skadra bilo 114 sela, od čega 38 severno a 76 južno od Skadra. Slovenskih domova bilo je ukupno, na ovom prostoru, 387 a od toga 246 severno od Skadra. Sloveni su tada tamo činili više od polovine celokupnog stanovništva a, u naseljima južno od Skadra slovenski živalj je činio jednu petinu stanovništva. Već u ovo vreme u nekim selima stanovnici su imali albansko йme a slovensko prezime. Verovatno su to bili albanizirani Sloveni, pa tako ,
ograničenom analizom građe utoliko je veća što se slovenski tragovi sastoje najvećim delom od toponomastičkog materijala koji na sebi nema oznake vremena nastanka. Pored toga, izdvajanje slovenskog iz ukupnog toponomastičkog materijala, iako je neophodan preduslov za ovu vrstu studija, ipak, veoma otežava istorijsku interpretaciju. Teškoće istoričara najbolje osvetljava dilema pred kojom se nalazi analizirajući karte slovenskih toponima u delima Seliščeva , Fazmera i drugih. On se mora pitati da li se u rasporedu i gustini slovenskih toponima u pojedinim predelima ili prostranim oblastima prepoznaje prvobitni raspored slovenskih naselja ili taj materijal svedoči o povlačenju i nestajanju? Drugim rečima, iz samog toponomastičkog materijala ne može se pouzdano zaključiti da li su predeli sa najgušćom slovenskom toponomastikom oni u koje su se Sloveni od početka doselili ili su to prostori u koje su kasnije dospeli i na
, koji je donosio opipljive rezultate, naročito kod onih slušalaca kojima je polonistika bila glavna struka . Seliščeva ( Zapadnoslavjanskie jaziki ) i Njiča, uz povremene konsultacije .
Nemačke, ni Engleza i Engleske, nema ni Poljske, ni Austrije, ni Rusije. To je, jednostavno, jedan drugi, davno prošli, zanavek iščezli svet, a promene koje su ce u Evropi dogodile seobom naroda u razdoblju od III do VII veka u svakom su pogledu nepovratne i konačne . Seliščev ; kod Albanaca nema neposredne veze sa starodalmatinskim stanovništvom. Preci Albanaca živeli su negde dalje od mora: nemaju svoje termine za moreplovstvo i ribolov, nego su ih kasnije pozajmili od Romana, Grka, Slovena i Turaka. Loše poznaju more, nisu imali veza sa drugom obalom Jadrana ( A. M. Seliščev, Slav. naselenie, 49 ) .
. studije, 24 - 25 Nema nesumnjivih istorijskih i lingvističkih dokaza da su preci Albanaca nastanjivali rimsku i grčku Albaniju u prvim stolećima naše ere - smatra i Seliščev; kod Albanaca nema neposredne veze sa starodalmatinskim stanovništvom. Preci Albanaca živeli su negde dalje od mora: nemaju svoje termine za moreplovstvo i ribolov, nego su ih kasnije pozajmili od Romana, Grka, Slovena i Turaka. Loše poznaju more, nisu imali veza sa drugom obalom Jadrana ( A. M. Seliščev , Slav. naselenie, 49 ) .
Albanije, srazmerno gusto, pokrivena slovenskom toponomastikom; da su nazivi mnogih reka, ravnica, sela, ređe i planina, kao i čitav niz tzv. "mikrotoponima ", nesumnjivog slovenskog porekla. Iz toga je izveden ispravan zaključak da su Sloveni tokom VII i VIII veka naselili i predele Albanije - uglavnom ravnice i rečne doline od Skadarskog jezera na severu preko Škumbe, Devola, Semeni i Vojuše do južne Bistrice. Toponomastička karta koju je sovjetski naučnik A. M. Seliščev priložio svojoj kapitalnoj studiji Slavjanskoe naselenie v Albanii [ 1931 ], najbolje pokazuje taj nejednaki raspored slovenskih toponima po Albaniji i njihovu veću gustinu duž rečnih dolina i u širokim prostorima primorskih ravnica tamo gde ce one, geografski, uopšte mogu smatrati pogodnim za naseljavanje. Takav raspored slovenskih naziva po Albaniji daje osnova za rekonstrukciju etnografske karte Albanije u srednjem veku: albanska zemlja je teritorija
komandanata nose slovensko obeležje, kao na primer, Georgi Strez, a kasnije pominje i njegove rođake kao i druge mesne feudalce . Seliščev . Slavяnskoe naselenie v Albanci. Sofiя. Iz. Makedonskogo Instituta, 1931, str. 3.
najvećoj, meri pomoću lingvističkih podataka i metoda . Seliščev u knjizi "Slavjanskoe naselenie v Albanii" ( Sofija, 1931 ). Profesor Radmilo Marojević je dosta stručno i kritički govorio o sadržaju te knjige, zato, koristeći Seliščevljevu građu, hteo bih da skrenem vašu pažnju samo na nekoliko činjenica .
), Banatu, uključujući i rumunski deo. Do istih zaključaka došao je i Srbin Sava Tekelija, koji je zbog zahteva da se obnovi srpsko carstvo umro u austrijskom zatvoru . Seliščev , Slavjanskie nasleniя v Albanii, Sofiя 1931 ). Samo deo islamizovanih Srba zadržao je svoje etnojezičko jedinstvo sa maticom ( u Bosni i Hercegovini, Raškoj oblasti, KiM, Crnoj Gori i Makedoniji ). Drugi srpski usud bio je masovno nasilno pokatoličenje, koje seže od vremena Velike šizme 1054. godine, što je vodilo njihovoj latinizaciji, u srednjem veku germanizaciji, i u najnovije doba hrvatizaciji. Hrvatizacija je postala intenzivna od sredine 19. veka, ali su tek od
kao opomena evropskim silama da preduzmu kod Porte potrebne korake "bednoj raji, koja na zemlji krvlju svojih pradedova posutoj i prava lične slobode i imanja zaštititi i to čas pre, dok se ova nije, čemu je već vreme tu, oružanom rukom digla prava svoja braniti" . Seliščev govori o krvavom teroru koji je pratio naseljavanja Albanaca u Makedoniji i Staroj Srbiji. "Samo su se u malo mesta, možda, uspostavili dobrosusedski odnosi Slovena i Albanaca ", dodaje on." Vladajući položaj muslimana u odnosu prema đauru, pljačkaštvo došljaka, pasivnost turske vlasti u obuzdavanju razbojništva Albanaca ugnjetavali su slovensko stanovništvo. To ugnjetavanje postalo je još jače u drugoj polovini XIX veka uz zaoštrene religiozne razlike, uz
prvoga svetskog rata označavaju kraj slovenskog, češkog i austrijskog zanimanja za Albaniju i za Albance u sklopu političkoga zbivanja na Balkanu s kraja prošloga i početka ovoga stoljeća. Iz istočnog dijela Evrope jedino su Rusi, u duhu tradicije velike istočne sile, i dalje usmjeravali svoje interese ovamo. Poslije Sreznjevskog, Baudouina de Courtenayja, Makuševa, Rostovskog, Jastrebova i još ponekog autora; nakon prvoga rata ovamo se usmjerava filolog A. M. Seliščev . Osobito je njegova knjiga Slavjanskoe naselenie v Albanii, izdata na ruskom jeziku kod Makedonskog naučnog instituta u Sofiji 1931, a ( u pretisku 1981 ), isto tako u kvalitativnom i kvantitativnom pogledu osvjedočenje spomenute kontinuitete .
ostalog albanskog stanovništva, tamo bilo prihvaćeno i dalje šireno sa minimalnim izmjenama, ili čak i bez njih . Seliščev je utvrdio za preko hiljadu i dvjesta topografskih naziva da su isključivo slovenskog porijekla .
( u znatnom broju slučajeva ) saznati i u kom su se pravcu iseljavali, ili pak gdje doseljavali, ovi stanovnici tokom viševjekovnih migracionih kretanja, bez obzira na konfesiju kojoj pripadaju. No, takva upoređenja, ovom prilikom, nijesu pravljena, obzirom da bi to iziskivalo veći prostor i vrijeme, a i izlazilo iz okvira predviđene teme . Seliščev ih je nabrojio blizu hiljadu, istovremeno naglašavajući da je to samo jedan manji dio. [ 29 ]
naraštaji već potpuno izgubili svijest o svome korijenu, porijeklu i jeziku - o tome se samo može nagađati, s manjim ili većim aproksimacijama. Svakako je teško tvrditi i još teže dokazati, bar u ovo naše vrijeme, kada su albanski prostori zatvoreni za naša naučna proučavanja, koliko je danas, brojem i procentualno, stanovništva Albanije koje vodi slovensko porijeklo. Osvrnemo li se nešto dublje u naučne tekstove ranijih autora ( Jiriček, Majer, Županić, Jastrebov , Seliščev , Cvijić, i Hadži-Vasiljević i dr.. ) mi dobijamo jednu sasvim drugačiju antropogeografsku mapu današnje Albanije, u odnosu na onu koju potura svijetu zvanična ilirsko-velikoalbanska propagandistika i nauka sumnjive vrijednosti. Za onoga ko se dublje ne upušta u proučavanje ove problematike, biće sasvim dovoljan i jedan rad Jovana Trifunovskog: "Cvijićevo proučavanje slovenskog stanovništva u Albaniji ", pa da stekne približno realnu sliku o tome kakva su se, i
katoličenju srpskog naroda u Dalmaciji krajem XVI veka ); Nikodim Milaš, Pravoslavna Dalmacija; Radoslav Grujić, Apologija srpskog naroda u Hrvatskoj i Slavoniji, kao i na fenomenalnu seriju ( retko viđenu i u najvećim evropskim kulturama ) velikog Jovana Cvijića, Naselja i poreklo stanovništva ( antropogeografske studije o svim oblastima tadašnje države u kojima živi srpski narod ). O srpskom stanovništvu u Albaniji ne postoji posebna knjiga ( studija ), ali v. npr. Seliščev , Slovensko naselenije v Albaniji ( koliko znam postoji i bugarsko izdanje ), kao i knjige sramotno zaboravljenog Aleksandra Giljferdinga ( tu svakako i studija Atanasija Uroševića, Kosovo ). Što se tiče broja od 20,000 Srba u Dalmaciji u XIX veku, to je apsolutni nonsens. Pa Dalmacija je bila, do Cetine, stara srpska teritorija, a sve južno odatle, što nije naseljeno Hrvatima, u znatnoj meri je srpskog porekla ( proveri gorenavedenog Cvijića ). Kada je reč o broju