, strašna i istrajna, kroz vekove, iz Crne Gore i Dalmacije, iz Udbine, iz Mađarske, iz Rumunije, iz Rusije. Krstonosni Srbin je bio svuda i do kraja glavni zatočnik borbe protiv polumeseca. Slavni vojvoda Bakić brani Beč od Turaka, a na drugom opet bojištu vodi nemačku vojsku protiv Turaka. Jakšići zadivljuju Mađare svojim herojstvom u borbi s Turcima, tako da ih je kralj Matija nazvao "stubovima hrišćanstva ". Tako isto Brankovići i drugi u Rumuniji i Bugarskoj. Tako Smiljanići i Jankovići u Dalmaciji. A da i ne govorimo o Crnoj Gori, o tom vekovnom i neprobojnom šancu Hrišćanstva protiv Islama .

Sanje iz Novog Sada. Obe su stalni gosti, Marika "beži" iz Subotice zbog ambrozije, a Sanja provodi po dva meseca na Zlataru. Ona kaže da joj boravak na toj planini prija i da se oseća preporođenom . Smiljanići su tako nabavili čamac za vožnju jezerima, a gosti mogu da biraju luksuzne apartmane ili da probaju smeštaj u najmanjoj planinskoj kući, čobanskom kućeru .

ime. Tako piše i u ljetopisu ove parohije. Narod veli da su mnoga plemena doseljena iz Bosne, ali da su tamo došli iz Kosovskog vilajeta . Smiljanići , a od Matije oni u Vrlici, barem tako narod veli .

se i "Obraz ". Mladen Obradović iz ove organizacije međutim kaže da nema ništa protiv crnih sportista, ali da mu se iz drugih razloga ne sviđa tendencija porasta njihovog broja u Srbiji." U sportu, kao i u ekonomiji ili kulturi, bilo bi dobro davati prednost talentima koje je naš narod iznedrio. Međutim odavde se odvode talenti sa sedamnaest godina. Moreira i Dijara jesu najbolji fudbaleri Partizana za koji navijam, ali to je zato što su oterani i rasprodati razni Babovići , Smiljanići , Tošići pa se dovode igrači iz Afrike koji imaju prođu ", navodi Obradović. On objašnjava da nacionalizam podrazumeva ljubav prema svom narodu i državi, ali ne i mržnju prema nekom drugom pa ni prema crnim sportistima. "Moramo ipak znati ko su nam prijatelji. Ako u Beograd dođe američka reprezentacija biće izviždana dok će recimo ruska biti ispraćena aplauzom. To nema veze sa činjenicom da li tim ima ili nema crnce. "

oblasti; u Kućanima, Negbini, Beloj Reci, Ljubišu, Sirogojnu, Krivoj Reci, Čajetini, Mačkatu, Drežniku, Dobroselici, Jablanici, Semegnjevu, Kremnima, Bioski, Šljivovici, Zaovinama, Mokroj Gori, Kršanju, Staparima, Tripkovi, kao i tri drevna obnovljena manastira Uvac, Dubrava i Rujno. Istorijska zbivanja, izdržljivost i upornost naroda i njihove pravoslavne vere, kao i pregalaštvo nekoliko istaknutih svešteničkih porodica kao što su Popovići u Kućanima , Smiljanići u Ljubišu i Sirogojnu, Cvijovići iz Drežnika, Zaharići iz Kremana ili Đurići iz Zaovina i mnogi drugi, jedinstvene seoske, planinske bogomolje, podizane, čuvane, rušene pa obnavljane po besputnim predelima nekadašnjih nurija - parohija i sve njihove sabrane, dostupne vrednosti, bile su vredne svakog pojedinačnog i ukupnog uloženog truda, izučavanja i vrednovanja .

Senatu dalmatinski providur Petar Čivran, i ono je u suštini nosilo glavni teret borbe protiv Turaka. Bili su organizovani u konjičke i pješačke čete od 50 - 60 ljudi svaka. Na čelu četa bili su kapetani, ali su to zvanje ređe dobivali domaći ljudi. Domaće stanovništvo sposobno za oružje dobivalo je od mletačkih vlasti oružje, municiju i hljeb i beškot kad su u ratu ili na određenoj vojnoj dužnosti. Ugledniji ljudi dobivali su zvanje harambaše, a najugledniji, kao što su bili Smiljanići i Jankovići, dobili su titule serdara. Za naročite zasluge harambaše su mogle dobiti stalnu mjesečnu platu, ili su se mogli uvrstiti u neku četu da tu primaju platu i izdržavanje, bez obaveze da u četi služe. Po takvom uređenju glavni izvor prihoda morali su da budu pljačka i ratni plijen. U dubrovačkim dokumentima pripadnici ovih četa redovno se nazivaju hajducima, i u Dubrovniku ne prave nikakvu razliku između četa pod komandom Baja Pivljanina, čije je sjedište bilo u

smiljanići

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov