postaju užurbane kada su u spoljnjem svetu primetna burna dešavanja. Fejsbuk u realnom vremenu skenira i ispostavlja sociopolitičke situacije i postaje svojevrsna digitalna agora. Skorašnji primer za to, kod nas, svakako je bila Parada ponosa sa

; siromaštvo; korupcija; nepoverenje u institucije; nedostatak demokratske političke kulture; nizak stepen sociopolitičke kohezije i brojne podele koje je trebalo prevazići. Srbija je, dakle, bila opterećena postautoritarnim i

u sedamdesetim godinama, pa skoro do početnih godina novog milenijuma, proishode, pored ostalog, iz opštije i dublje sociopolitičke , ekonomske i duhovne krize, i mogu se dovesti u neposredniju vezu sa korenitijim strukturalnim i poststrukturalnim

postaju zamagljene, vrednosti racionalne debate i tolerancije uzdrmane, a po nekom nepisanom pravilu, iz te i takve sociopolitičke i medijske klime sledi pronalaženje alibija za bilo koji politički potez.

veka (Mihailo Petrov, Avgust Černigoj), kao i angažovana grafika između dva svetska rata koja izražava napredne sociopolitičke stavove i predstavlja jednu od vodećih umetničkih formi tog perioda (Sergije Glumac, Marian Detoni, Krsto Hegedušić

prinos strnih žita padao je prosečnom stopom 2,4 % godišnje što je odraz ekonomske nemoći proizvođača i nestabilne sociopolitičke situacije u zemlji i okruženju. Agrotehnika u proizvodnji pšenice i ječma bila je do krajnosti devalvirana što se iz

kritičkog otklona nema, a to je čest slučaj, nastaju monotone sekvence koje, u silnoj želji da se obuhvate sve sociopolitičke specifičnosti bivše države, počinju da se pretvaraju u opšta mesta. U nedostatku drugih sredstava tada se udara

rebrasti svod i moderni ferobeton objašnjeni su izuzetno jasno, kao integralni aspekti vremena u kom su nastali. Sociopolitičke , ekonomske i ideloške snage, koje su oblikovale arhitektonsku svrhu, formu i značenje, dubinski su detaljne.

na sve ostale. Moda, zabava, potrošnja, umetnost, politika, kao i obrazovanje, dolaze kao zapadno kapitalističke sociopolitičke intencije, ma koliko da se predstavljaju kao globalne i ma koliko da načini, a pre svega mogućnosti njihovog usvajanja

problema kao što su primjena i upotreba prirodnih (kasnije i antropoloških) nauka, te nacionalne, klasne i druge sociopolitičke borbe. No velika je pažnja od Verna, Ciolkovskog (Maštanja o Zemlji i nebu, 1895) i Velsa na onamo posvećena i

je ona naprosto logički neodrživi senzacionalizam detektivsko-melodramskog tipa, koji uza sve začine ljubavne ili sociopolitičke intrige ostaje semantički potpuno prazna igra, poput šaha. (Kao jedan od najrazrađenijih pokušaja može se navesti

Arčibalda Batla, on je sreće i tako počinje njegova opsesivna potraga za njom. Kao i Orvel, Gilijam u pozadinu svoje sociopolitičke kritike budućnosti stavlja ljubavnu priču, koja se završava jednako tragičnim krajem.