tvori treću, dubinsku dimenziju, koja u prostoru omogućava različite perspektive sagledavanja. Višeznačnost koja iz svega ovoga proishodi, omogućava mnogostrukost tumačenja . Vitaču Milut, mogao imati i različit odraz u prošlosti, sadašnjosti i budućnosti. Odnosno, događaji vezani za Atanasija reflektovali bi u većoj meri sadašnjost, te bi i njihova simbolika, kao aluzivno-kritički odnos prema stvarnosti, bila prepoznatljivija - jer, alarm prema nadirućim opasnostima sada i ovde mora biti jasan. S Vitačinim likom, naravno, stvari stoje obrnuto .

, svedoče u prilog ovom stavu. Sestre Vitača i Vida, koje su na neki način ista osoba, upoređene su sa Serafimom, odnosno heruvimom. Na ikonama jevanđelisti su prikazivani u obliku krilatih životinja, a jevanđelist je objavljivač spasenja. Njihova imena pak, Vitača i Vida, etimološki se mogu dovesti u vezu sa očnim vidom, vidarima, vidovitošću, čak i sa Svetovidom, za koga se smatra da je bio vrhovni bog svih Slovena. Simbolika glasa, pojma-stožera vezanog ponajpre za Vitaču , mnogoznačna je, ali se posmatrana iz ovog ugla može tumačiti kroz izraz - glasnik budućnosti. Takođe, samci ( idioritmici ), oko čijeg se životnog izbora i principa okreću centrifugalne i centripetalne sile romanesknih događanja, suštinski su povezani sa ženom i stvaranjem kroz kult Bogorodice. Uopšte uzev, u ovoj knjizi se junakinja, a ne junak, posmatra kao prototip spasitelja, kao što je sličan obrt ostvaren i preko lika Satane .

i sudbinu junaka romana. Drvo poznanja suštinski je dualističko zbog saznanja dobra i zla koje je dovelo do praroditeljskog greha i izazvalo pad iz rajskog stanja. Drvo života, pak, kao vaseljenska osa trojedinstva, prevazilazi dualnost i ostvarenjem principa jedinstva suprotnosti, vrši uravnoteženje. Mladi Aleksandar Pfister, jedan od likova u Predelu slikanom čajem, kad spozna drvo poznanja gubi drvo života, ali svojom smrću ne nestaje zanavek, nego upravo kroz Vitaču , složenim spletom naznaka, doživljava neku vrstu reinkarnacije. U Pfisterovom zagonetnom životu i sudbini, ( on što više saznaje brže stari, te u sedmoj godini umire, imajući sva fizička i umna svojstva zrelog čoveka ), koji se, svakako, mogu na različite načine tumačiti, moguće je prepoznati jednu bitnu situaciju u kojoj se nalazi savremeni čovek .

, ili potiskivanja božanskog u smislu prirodnog. Taj ubrzani negativni proces stoga zahteva povratak onom drvetu života, koje u svom svekolikom trojedinstvu čuva i ravnotežu duha, duše i tela. Jer, ono što, izgleda, Pavić u svom delu proglašava suštinskim uzrokom odsustva ravnoteže, jeste odricanje jedinstva ( ili udaljavanje ) duhovnog i materijalnog . Vitaču Milut koja traga za izgubljenim nebeskim odrazom svoje duše, opomena je da se treba vratiti prirođenoj celovitosti, onom jedinstvu koje je sadržano u kosmičkom ustrojstvu .

Ostoje, ali uzimajući u obzir da on ni do tada nije igrao neku posebnu ulogu, verovatno da je situacija i sada bila istovetna. Međutim, ne može se reći da kralj Ostoja nije pokušavao da se nametne bosanskoj krupnoj vlasteli, no kako je upravo njoj imao da zahvali svoj dolazak na presto teško da joj se mogao nametnuti. U to doba on je bio forma bez pravog sadržaja. Veliko je pitanje koliko je bilo njegove, a koliko volje vojvode Vukčića, onda kada je oterao svoju dotadašnju ženu Vitaču zbog toga što je bila iz "niskog staleža" jer je njemu, kao bosanskom kralju, pripadala žena višeg staleža. Zna se da je negde tokom 1399. godine Vitača bila oterana, a da se kralj Ostoja oženio sa rođakom Pavla Radenovića koja se zvala Kujava. Nedugo potom, u aprilu 1399. godine obavljeno je i Ostojino krunisanje za bosanskog kralja. Ne zna se da li je ono obavljeno u Mileševu ili na nekom drugom mestu .

Razinova majka bila je: "nije u pravu onaj ko zna istinu, nego onaj ko je za svoju laž uveren da je istina ". Slika Lava Tolstoja na zidu bila je za njenu baku ikona Sv. Nikole, i tu nisu pomagale nikakve oprečne tvrdnje Tolstojevog unuka, koji je, štaviše, i sam morao pristati na babinu zabludu samo da bi dobio natrag djedovu sliku . Vitaču Milut Petku, da ima "najveću moć da zaboravi" i da mu "zaborav ima dubok džep ", što mu djelimično olakšava preobražaj od samca u opštežitelja. Zaputivši se u svijet, odlazeći iz svog svijeta samaca, od kuće je uzeo samo jednu porodičnu ikonu," Jovan Preteča brije svoju odrubljenu glavu ", i tek iz Amerike pisao je majci pismo s molbom da sazna ime njenog pratioca u Rusiju - svog pravog oca. Valjalo je promijeniti sve: i ime, i domovinu, i jezik, i ženu, i

pričala, dok se njena majka s početka priče pokazuje na kraju kao izmišljotina potrebna radi intrige: Vitačina i Vidina majka je rano umrla. Sam Atanasije nikako ne može da se sjeti događaja u operi, ustupanja i preprodaje pozorišnih karata. To je priča o prvom susretu Vitače Milut i Atanasija Svilara . Vitaču i Atanasija, koji - nošeni strašću - bježe od svog pređašnjeg života, imena, porodica i domovine, na putu za Beč, gdje je kao prevodilac sa srpskog na njemački živjela Vitačina sestra Vida Milut. Sopstveni kriterijum za izbor pisaca koje prevodi Vida Milut je - s nešto ironije i komike - artikulisala kulinarski, kao kriterijum "posoljene istine" .

put od Skale. Umorivši se slijedeći začarani glas, Vitača se vraća taksijem u hotel, gdje je oko ponoći čula u susednoj odaji pjesmu koju je kao djevojčica pjevala i zaboravila. S naporom okrenuvši firentinsko ogledalo, Vitača je pronašla vrata koja vode u susjednu odaju, ušla unutra i tamo ugledala čovjeka koji je, sve do prstena na palcu i kovrdžave kose, ličio na Aleksandra Puškina . Vitaču , u neki Razinov voćnjak za koji Vitača nije znala, a na saslušanju ispričao od ranije poznatu Pavićevu "Priču sa dva naslova" ili "Priču o duši i telu ". Ali pomenuta priča nešto drugačije funkcioniše u romanu. U romanu je junak te priče savremeni Puškinov dvojnik, koji je" samo u priči slep ", a junakinja je Vitača Milut, koja samo u priči pati od tjelesnih nedostataka. U zbirci pripovijedaka junak i junakinja su neimenovani i priča kreće od konkretnog značenja priča o

i prema sadržini "Spomenice ", a - s druge strane - privid dokumentarnosti omogućava dvostruku igru: uvođenje pikantne socijalne tematike i istovremeno njeno ofantastičenje. Uredništvo se, naravno, poziva još na čitav niz" drugih izvora "za svoju spomenicu i upućuje čitaoce na" dokumente "koji ne moraju nigdje postojati izvan Pavićevog romana." Spomenica "stavlja težište na poreklo, život i karakter arh. Razina, na sudbinu njegovih roditelja i na Razinovu suprugu Vitaču Milut. Uredništvo "Spomenice" sastavljeno je od Razinovih "prijatelja ", i kolega u struci, čije ruke ispisuju ove stranice pričinom decom, jer ( ... ) Priča ostaje nedokučiva ". Tako je uspostavljena dvostruka distanca: s jedne strane distanca pisca prema pripovjedaču - Uredništvu" Spomenice "- a s druge - distanca prema" nedokučivoj priči ", pošto se mogu ispričati samo "pričina deca" .

vitaču

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov