, odnosno, objekt-poezije, mail-arta, kojima se bavi takoreći, odmah nakon objavljivanja ovoga manifesta, a zatim, apejronističke poezije, koju piše poslednjih nekoliko godina.

, uz depersonalizaciju iskaza, postiže se protivrečno raščinjavanje i osvaja viši stepen imaginativne celovitosti apejronističke pesme.

sveta već ga stvara i oblikuje pojedinac u nastojanju da sebe realizuje kao autentičnu ličnost. apejronističke poezije bitno je iz parcijalnog stihovnog raščinjavanja stvarati celinu, jednu vrstu novog totaliteta, i to ne samo

sistem, dok drugi podrazumeva njegovu ontološku osamostaljenost i samostvaralački rad. apejronističke poezije proširen je, u odnosu na prethodne verbalne vrste, motivima iz narodne poezije, mitologije i srednjovekovne

fragmentima koji su prelomljeni u formi stiha, Todorović će još potpunije eksplicirati stvaralačke osnove apejronističke poezije, gde se naznačuje da njen govor seže od eksplozije jezika / preko neobičnih / gramatičkih i sintaksičkih

kao stvaralački haos, karakteristična je za celokupno signalističko stvaranje, jer se većina nabrojanih odlika apejronističke poetike susreće i u drugim vrstama stvaralaštva u signalističkom ključu. Otuda će se Draško Ređep u pogovoru

neograničeno, beskrajno, neuhvatljivo, nemerljivo [ 7 ]. Neophodno je naglasiti da suprotstavljanje haosa apejronističke poezije naglašenoj uređenosti konvencionalne pesme ne predstavlja samo distinktivni elemenat između dve suprotne

od navedenih vrsta ima određene karakteristike po kojima se one međusobno diferenciraju. Tako se u stvaralački haos apejronističke pesme uvode određeni elementi gramatičke uređenosti iskaza, kojih nema u stohastičkoj pesmi. Jedna od takvih oznaka

, (2) Grimiznu pokrajinu, zloputni mađionik, senči dan i sl. Ovakav čitalački eksperiment pokazuje da se recepcija apejronističke poezije ne može ostvariti standardnim sredstvima jer joj upravo asintaksičnost i specifični prelom stiha daju

iskaza na najelementarniji jezički materijal i spajanjem reči udaljenog, najčešće disparatnog značenja, čitaocu apejronističke pesme se ostavlja gotovo beskonačno polje za uspostavljanje asocijativnih tekstualnih veza. U tom smislu nam je

je ukazati na snažno međusobno zračenje leksičkog materijala unutar redukovane rečenice kao smisaonog nukleusa apejronističke pesme. U njoj se veze uspostavljaju po raznim linijama preko zvučne bliskosti, metaforičkih spojeva, mitskih

reči (ŽG). Trag misli otisnut u prostoru, fiktivno označeno, postaje tako u jednom važnom segmentu Todorovićeve apejronističke pesme i njen najsloženiji i najupadljiviji rezultat. Verbalne slike poetske zbirke Azurni san (Gradska narodna

iracionalnoj magmi, označenoj pripadajućom aurom poetičkih i leksičkih traganja. apejronističke poezije, u Todorovićevoj knjizi Azurni san pokrenut je kontekstualni zamajac, kaleidoskop koji animira

doslovnost funkcije objekta i subjekta u artikulaciji pesničkog sveta. U tom procesu nastaje paradoks Todorovićeve apejronističke kosmogonije, hranjene samorazarajućom svešću apejronističke pesme, plodnom dramatikom rascepa i udvostručenja,

sveta. U tom procesu nastaje paradoks Todorovićeve apejronističke kosmogonije, hranjene samorazarajućom svešću apejronističke pesme, plodnom dramatikom rascepa i udvostručenja, uspostavljanja jezika u jeziku, bekstva iz glacijalnog muzeja