rečeno u napisanom Udebljao se, utovio, usalio i odbacio Boga koji ga stvori ( Ponovljeni zakoni 32:15 ) i Vrati zlo za dobro ( Ps. 34:12 ), kao i Dobar čovek iz dobre riznice iznosi dobro, a zao čovek iz zle riznice iznosi zlo ( Matej 12:35 ). Pokušaji Stefana da se pomiri sa Strezom nisu urodili plodom i tada je Bog čudom uništio njegovog neprijatelja - Strez je proboden kopljem sv. Simeona, kao što sv. Dimitrije probada cara, njegovog rođaka ( verovatno je reč o smrti cara Kalojana za vreme opsade Soluna ). Tako se ostvaruje rečeno u Psalmu 36:35 - 36 Videh zlotvora gde se kao kedar krošnjaš širi i kocka pravednika je u Božijim rukama .

. Kalojana za kralja Bugarske. To je značilo i proširenje papskog uticaja i na Bugarsku. Papa je nekako u to vreme sa ugarskim kraljem Emerikom i raspravljao pitanje oko Vukanovog krunisanja. Vukan je tada još uvek bio na vlasti, ali njegova pozicija je izgleda bila toliko uzdrmana da papa nije želeo ništa da rizikuje krunišući nekoga ko može svakoga momenta da padne sa vlasti .

je Stefanu utočište dala Bugarska i njihov vladar Kalojan, budući da se upad Bugara u Srbiju ( 1203. godine ) baš poklapa sa vremenom borbe braće oko prestola. Naime, negde tokom 1202. godine Stefan je pao, a Vukan je zauzeo presto, da bi 1203. godine došlo do bugarskog upada u Srbiju, a već 1204. ili 1205. godine Stefan je ponovo veliki župan. Da su Bugari bili ti koji su verovatno pomogli Stefanu potvrđuje i kasnije ponašanje Stefanovo prema Strezu, rođaku bugarskoga kralja Kalojana , koji je bio verovatni Stefanov saveznik. Osećajući zahvalnost prema pokojnom Kalojanu, bez čije pomoći ne bi mogao povratiti presto, Stefan je nesebično pomagao Kalojanovog rođaka Streza u njegovim kasnijim pokušajima da se dočepa bugarskog prestola. Ipak, Stefanovu zahvalnost ne treba nikako preuveličavati, pomoć Strezu sigurno nije bila data bez neke koristi koju je Stefan u tome video .

zemljama, izuzev sa Vizantijom u samom početku svoje vladavine. Videvši da sa te strane neće imati pomoći, a osećajući stalnu pretnju latinskog Carstva, Ugarske pa i Venecije, Stefan je morao da pokuša da sa njima sarađuje. Tim više što je kroz pad Vizantije mogao na delu da vidi kolika je moć papske kurije i njenih katoličkih štićenika. Njegovi kratkotrajni pokušaji saradnje sa bugarskim otpadnikom Strezom veoma su loše završili, a uspesi bugarskog vladara Kalojana koji je od pape dobio kraljevski venac i njegovu podršku dovoljno su govorili sami za sebe. Između verskih interesa i državnih Stefan se opredelio za državne .

je podržao boljare koji su se protivili bugarskom caru Ivanu Asenu I. Jedan od Asenovih neprijatelja, boljar Ivanko uspeo je da 1196. ubije cara, ali je nakon toga morao da prebegne Vizantincima pošto Aleksije III Anđeo nije bio u stanju da mu pošalje obećanu vojnu pomoć. Ivanku je zatim povereno namesništvo nad Filipopoljem ( današnjim Plovdiv ) gde se bugarski velikaš na kraju osamostalio 1198. ili 1199, ovoga puta pod pokroviteljstvom Asenovog mlađeg brata, cara Kalojana . Aleksije se na kraju otarasio ambicioznog prebegara pošto je organizovao sastanak na kome je Ivanko likvidiran 1200. godine. Nakon toga, rodopska oblast je ponovo pripojena Vizantiji .

astronomske godine ( Bog-Godina, Bog-Sunce ) i pre svega vegetativne godine ( Bog-Biljka ), koji se rađa u proleće, tokom leta i jeseni raste i sazreva, da bi krajem godine umro, što je nužni uslov kako bi se sledeće godine ponovo preporodio i oživeo. I u okviru ovog aspekta moguća je veza između čovečeta i Germana, čija je smrt u obredima osnovni preduslov za plodonosnu kišu koja prouzrokuje rast i vegetaciju. U ovom smislu interesantne su obredne pesme ( zabeležene u vezi Kalojana njegovog romanskog ekvivalenta ) u kojima se jasno kazuje kako je on sahranjen ne da bi gnjio, već kako bi ozeleneo. 94 I stvaranje hleba je kroz više elemenata uklopljeno u ovu makrokosmičku sferu. Crepulje i peći u kojime se hlebovi peku, napravljeni su od gline koja je deo tela Majke-Zemlje. Važan udeo u uspešnoj proizvodnji hleba ( negovoto začinjanje i rast ) ima kvasac koji se pravi pomoću rose ili kiše ( s učešćem groma ), i koji su identifikovani sa spermom muških bogova .

i uzeo vlast u zemlji. Tome su prethodile razmirice među braćom 1200. i 1201. godine. Veoma malo se zna o Vukanovoj kratkotrajnoj vladavini . Kalojana na Srbiju u leto 1203. Vlast je Stefan postepeno osvajao, da bi se negde krajem 1204 / 1205. konačno učvrstio na prestolu .

kasnijim vekovima ova scena, koja predstavlja vrhunac svetiteljevih podviga, postala je osnovna kompozicija. Tačnije, izvršeno je sintetizovanje ciklusa sv. Đorđa, pa se samo ova scena davala umesto celog njegovog žitija. [ 35 ] Kalojana . [ 36 ] Ovaj motiv spasonosnog posredovanja svetog ratnika je uveden kao scena u ilustraciju života i čuda sv. Dimitrija. U Dečanima je prikazana scena "Sv. Dimitrije usmrćuje cara Kalojana ", koja može nositi u sebi i dublju poruku od uobičajenog veličanja čuda svetog ratnika. Crkva je živopisana u vreme vladavine kralja Dušana, [ 37 ] dok je glavni ktitor bio otac Stefan Dečanski, koji se na koncu svoje vladavine proslavio pobedom nad Bugarima ( 1330 ). Zaštitnik u bici bio

davala umesto celog njegovog žitija. [ 35 ] Kalojana ", koja može nositi u sebi i dublju poruku od uobičajenog veličanja čuda svetog ratnika. Crkva je živopisana u vreme vladavine kralja Dušana, [ 37 ] dok je glavni ktitor bio otac Stefan Dečanski, koji se na koncu svoje vladavine proslavio pobedom nad Bugarima ( 1330 ). Zaštitnik u bici bio mu je sv. Đorđe. Prikazivanjem ove scene proširen je ciklus sv. Dimitrija, što je moglo biti u cilju veličanja svetog ratnika uz čiju pomoć su sami ktitori pobedili. Možda je mladi vladar ,

Katalana i Bugara 1307. godine pojavom svetih Teodora na konjima, što je zaplašilo napadače. Up. D. Tasić, Živopis pevničkih prostora, 251; U Dečanima je prikazana scena sv. Dimitrija na konju što bi mogla biti ilustracija Kalojanove pogibije. Up. P. Mijović, Carska ikonografija II, Starinar XVIII, Beograd 1968, 67 - 71. ( Dalje: P. Mijović, Carska ikonografija ) . Kalojana . Njegovog rođaka Sreza, velikaša bugarskog porekla, a odmetnika od vlasti Stefana Prvovenčanog, uklonili su zaštitnici dinastije Nemanjić. Up. Stefan Prvovenčani, Sveti Simeon, Sabrana dela, Beograd 1999, 87; Domentijan, Žitije svetoga Save, Beograd 2001, 179; Georgije Akropolit navodi da se Srezu u snu javio naoružan čovek koji ga je kopljem udario u slabinu. Up. R. Radić, Strah u poznoj Vizantiji 1180 - 1453, Beograd 2000, 96.

nije dozvolio ovaj čin zarobivši legata. U ovome je imao udela i knez Vukan koji se ponosio starom zetskom titulom kralja i koga je papa pominjao kao svetlog kneza Duklje i Dalmacije. U leto 1202. Stefan je pretrpeo napad udruženih snaga Vukana i mađarskog kralja Emerika, te je proteran iz države, a titulu velikog župana preuzeo je Vukan. Pomoć Stefanu počeo je da pruža bosanski ban Kulin, neprijateljski nastrojen i prema Vukanu i prema Emeriku . Kalojana i kumanskih odreda 1203, Stefan počinje da se učvršćuje u pograničnim delovima države. Kad su krstaši 1204. osvojili Carigrad, braća su odlučila da se pomire pred opasnošću, te su borbe zaustavljene početkom 1205. godine. Stefan je ponovo postao veliki župan, a Vukan je ostao dukljanski i dalmatinski udeoni knez. Mir je učvršćen nad moštima Stefana Nemanje, a u prisustvu najmlađeg brata, arhimandrita Save u Studenici .