gde se ipak kolje za supu, odmah se odbace glava i noge. Običaj vezan za klanje pečenice, ostao je verovatno iz starih mnogobožačkih vremena, vezan za žrtvoprinošenje. Crkva ga je prihvatila i blagoslovila, jer posle Božićnog posta, koji traje šest

je posna, obično se priprema prebranac, sveža ili sušena riba i druga posna jela. mnogobožačkih Srba, postojao neki bog Badnja, čiji je kip bio deljan od drveta. Prema jednom predanju, primivši hrišćanstvo uoči

tome. Jer Mamant, imajući u mladim godinama staračku mudrost i čist život, dokazivaše vršnjacima svojim ništavnost mnogobožačkih bogova, bezdahnih i nemoćnih, i učaše ih da znaju jedinog istinitog Boga, koga sam znađaše, i da Njemu prinose razumne

niz zakona, blagoprijatnih po Crkvu Hristovu: zabrana krsne smrti, ukidanje krvavih igara u cirkusu, prestanak mnogobožačkih žrtvoprinošenja i kađenje u svečane dane; zavedeno je praznovanje nedelje, i zabranjeno vršiti u nedelju sudske

kako bi mu se omogućilo da dobrovoljno pristupi sataninoj anticrkvi. mnogobožačkih društava nije postojala moralna zabrana pederastije. Ona je bila opšteprihvaćena i često je značila ne samo polno

o njemu; tu oni najpre polomiše idole, zatim i sam hram srušiše do temelja. Porušiše oni i nekoliko drugih hramova mnogobožačkih , i mesto njih podigoše svete crkve Božije. I u te dane vrlo mnogi se obraćahu ka Hristu, i krštavahu se. Ali se u to vreme

pokajanje i rasplamsava želju da se povrati Bogu, kroz odricanje od lažnih idola i božanstava, prihvatanih od okolnih mnogobožačkih naroda, i kroz izvršavanje zapovesti Jahveovih, kao i kroz poslušnost opomenama njegovih proroka i izabranika. Tako

, kako svojim sadržajem i smislom, tako i načinom na koji su praznovani, davali su (za razliku od naturalističkih mnogobožačkih praznika) i otkrivali - i prirodi i ljudskom svakodnevnom postojanju i istoriji - dublju dimenziju. Starozavetni

, a to je za svakog čoveka pitanje života ili smrti, ali ontoloških okvira života i smrti. Zato krštenje nije podizanje mnogobožačkih inicijacijskih postupaka na viši nivo. Pre bih rekao da su inicijacijski postupci paganskih religija (prelazak

se krenula u borbu sa nečastivim silama demonskim i u prpovijedanje nauke spasonosne, nauke Hristove. Nije se plašila mnogobožačkih vlasti pa čak ni kada, zbog optužbe Jevreja, bi izvedena pred cara. Na velike muke su je stavljali nevjernici. Nekoliko

namesnika vascele solunske oblasti, posebno mu naredivši da u tom delu carstva pobije sve hrišćane. mnogobožačkih careva i progona Crkve Hristove. Prijatelj cara Maksimijana, car Dioklecijan, 303. godine naredio je rušenje crkava

, odmah po povratku iz carske prestonice, poče ne samo javno ispovedati Gospoda našega nego i narod svoj odvraćati od mnogobožačkih zabluda, vodeći ga tako od pogibli ka spasenju. Ljubavlju posejana reč Božja pala je na plodno tle, pa se narod solunske

kojim se na prvom mestu čuva sećanje na Hristovu smrt i njegovo uskrsnuće. Međutim, u praznovanju Uskrsa ima i ostataka mnogobožačkih verovanja, pa se on tiče i slavljenja nove oživele prirode i njenog uskrsnuća iz zimskog mirovanja.

i crkvenu upravu. Za vernike oni su bili i simboli njihovog nacionalnog bića. Nema podataka o izgledu paganskih, mnogobožačkih hramova u antičkom Sirmijumu, ali su ostali mnogi materijalni tragovi o antičkim rimskim božanstvima, kao i

je, sa izmenjenim hrišćanskim tumačenjem [ 14 ], u današnjoj narodnoj veri kod Srba, a jedan od najvećih očuvanih mnogobožačkih običaja je krsna slava [ 14 ], nekada praznik u čast mitskog pretka i umrlih predaka [ 14 ].