. U zamenu, oni su uživali izvesne povlastice: plac za podizanje kuće sa okućnicom, pravo na korišćenje pašnjaka za ispašu svoje stoke, mesto za seču drva za ogrev u manastirskoj šumi, neplaćanje poreza za izvesno vreme i druge. prnjavorci su se obavezali da obrađuju manastirsku zemlju i da manastiru redovno plaćaju desetak na zemlju koju su koristili, da odrade određen broj dana u vidu kuluka. Da ne bi dolazilo do nesporazuma i raznih prigovora i tužbi, prnjavorci su sa

, prnjavorci su se obavezali da obrađuju manastirsku zemlju i da manastiru redovno plaćaju desetak na zemlju koju su koristili, da odrade određen broj dana u vidu kuluka. Da ne bi dolazilo do nesporazuma i raznih prigovora i tužbi, prnjavorci su sa manastirskom upravom sklapali pismene ugovore u kojima su tačko opisane obaveze obeju strana iz pismenog ugovora. Primer jednog takvog ugovora (kontrakta) je ugovor sa manastirom Zlaticom. Ugovor je sklopljen 1850. godine. U

istorije u selu se na Domu kulture nalazi spomen ploča s imenima poginulih boraca i žrtava fašističkog terora. Spomen ploča je podignuta 29. novembra 1982. prnjavorci bili su stanovnici iz Srbije koji su dobijali posede od manastira. Većina ovih poseda bila je pod šumom koju su prnjavorci krčili i pretvarali u oranice.

ploča je podignuta 29. novembra 1982. prnjavorci krčili i pretvarali u oranice.

svojina.8 Ovim činom izašlo se u susret siromašnim porodicama prnjavoraca, ali su time materijalno oslabljeni klisurski manastiri, što je i bio trajni interes habsburške imperije. Ali o tom aktu Dvorskog ratnog saveta nisu znali ni prnjavorci niti manastirska administracija pa se i posle 1812. godine radilo po starom: manastiri su i dalje plaćali porez na zemlju, a prnjavorci su na ime desetka tu zemlju obrađivali. Na osnovu ugovora (kontrakta) iz 1850. godine može se

, što je i bio trajni interes habsburške imperije. Ali o tom aktu Dvorskog ratnog saveta nisu znali ni prnjavorci niti manastirska administracija pa se i posle 1812. godine radilo po starom: manastiri su i dalje plaćali porez na zemlju, a prnjavorci su na ime desetka tu zemlju obrađivali. Na osnovu ugovora (kontrakta) iz 1850. godine može se zaključiti neupućenost obeju strana u primeni odredbe iz 1812. godine. Godine 1850. čini se novi "kontrakt" pošto je onaj stari iz 1800. istekao

" kontrakta ". Inače čitavu njegovu sadržanju možete konsultovati u Prilogu 1. Kontrakt je zaključen u Bazjašu 1 septembra 1850. godine. Jedan od oblika smanjenja površine manastirskog imanja bila je i uzurpacija koju su sprovodili prnjavorci pogotovo kada je krajem 19. veka među njih došao neki Rumun, inače obrazovan i načitan čovek koji je dobro poznavao sadržinu akta iz 1812. godine. On je prnjavorcima govorio da zemlja koju oni obrađuju ovim aktom pripada njima. Od tada

pogotovo kada je krajem 19. veka među njih došao neki Rumun, inače obrazovan i načitan čovek koji je dobro poznavao sadržinu akta iz 1812. godine. On je prnjavorcima govorio da zemlja koju oni obrađuju ovim aktom pripada njima. Od tada prnjavorci Zlatičkog manastira nisu više poštovali kontrakt čiji su potpisnici bili 1850. godine te su pokušavali da samovlasno prisvoje zamljište koje su samo obrađivali i da ga uknjiže u gruntovnice na svoja imena što je manastirska uprava

godineobraća jednim dopisom Upravi Manastira Zlatice: "Uprava man. Zlatice dopisom svojim od 14 / 27. avgusta 1911. br. 75 izveštava, da su prilikom novoga katastralnoga snimanja zemlje u poreznoj općini Zlatici tamošnji manastirski prnjavorci hteli silom da popišu na svoje ime ono manastrisko zemljište, koje oni uživaju, no da je na intervenciju rečene manastriske uprave to osujećeno, te je to uparničeno manastirsko zemljište ostalo u katastaru i na dalje upisano na imenu

vlasti seljani iz sela Prnjavora kao i iz Zlatice posekli 2 katastarska lanca bagremove šume (728 komada) i ista drva knez Sretko Boćereg razdelio nešto žandarmima, babici i još nekim siromašnim udovicama a ostalu veću količinu prnjavorci razvukli. Umoljava se slavni naslov da se za istu stvar zainteresuje kod Šumarskog ureda u Novoj Moldavi. "Posle 1950. godine stanje verskih ustanova se znatno pogoršalo. Pogoršanje je uzrokovano početkom tzv. procesa

. U zamenu oni su uživali izvesne povlastice: plac za podizanje kuće sa okućnicom, pravo na korišćenje pašnjaka za ispašu svoje stoke, mesto za seču drva za ogrev u manastirskoj šumi, neplaćanje poreza za izvesno vreme i druge. Zauzvrat prnjavorci su se obavezali da obrađuju manastirsku zemlju i da manastiru redovno plaćaju desetak na zemlju koju su koristili, da odrade određen broj dana u vidu kuluka. Da ne bi dolazilo do nesporazuma i raznih prigovora i tužbi, prnjavorci su sa

Zauzvrat prnjavorci su se obavezali da obrađuju manastirsku zemlju i da manastiru redovno plaćaju desetak na zemlju koju su koristili, da odrade određen broj dana u vidu kuluka. Da ne bi dolazilo do nesporazuma i raznih prigovora i tužbi, prnjavorci su sa manastirskom upravom sklapali pismene ugovore u kojima su tačno opisane obaveze obeju strana iz pismenog ugovora. Uprkos ogromnim teškoćama manastir se održao i produžio svoj život i u tursko vreme, blagodareći činjenici što je

bili poraženi, usledila bi turska odmazda: paljenje i uništavanje pravoslavnih crkava i manastira, odvođenje u ropstvo monaha i prnjavoraca, neviđeno nasilje nad stanovništvom ovih krajeva. Takve strahovite mere učinile su da mnogi prnjavorci zauvek napuste manastir i manastirsku zemlju i odsele se u mnogo mirnije krajeve. Nakon austrijsko-turskog rata 1716 - 1718. godine, koji se završio pobedom Habzburgovaca, zaključen je požarevački mir 1718. godine, kojim Banat ulazi u

je preduzela mere za uređenje Vojne granice i duž Dunava. Primamljive povlastice koje su uživali graničari navele su izvestan broj prnjavoraca da radije biraju slobodan život sa puškom u ruci, nego da kao kmetovi služe manastiru.1 Prnjavorci napuštaju Bazjaški manastir i za vreme austrijsko-turskog sukoba 1738. godine pošto su tada Turci napali i spalili Bazjaški manastir a stanovništvo se za izvesno vreme razbežalo. U popisu crkava vršačke i karan-sebeške eparhije od 15.

u velikoj većini bave zemljoradnjom.16 Pomenuti autor tvrdi da su u Bazjašu činovnici i policajci bili Rumuni, a da su penzioneri, zanatlije, železnički radnici mahom bili Srbi, Mađari i Nemci.17 Valja ukazati na činjenicu da su prvi prnjavorci u Bazjašu bili po narodnosti Srbi. Jeromonah Georgije Dragić tvrdi u svom jednom delu: Srbi su i ovde starosedeoci, a ostali svi su naseljenici koji su došli ovde zbog uhlebljenja.18 Srba je u Bazjašu bilo najviše, pa su doseljenici