ne može se izjednačavati sa bavljenjem poetikom dotrajalog i odbačenog. [ 9 ] redukcionističke struje koju, dakle, karakteriše svedena oblikovnost, mada nikada dovedena do minimalizma, može se govoriti i o tzv.

Ovaj pojam se uglavnom upotrebljava kao samorazumljiv postulat za koji nije potrebno definisanje (ili su definicije redukcionističke , odnosno opisne [ 9 ]) šta se pod njime podrazumeva. A podrazumeva se najčešće skup akcija kojima se odnosi,

na širinu i sveobuhvatnost jedne utemeljujuće sociologije a ne na njene teorijski jednostrane i metodološki redukcionističke interpretacije. Pored toga odabrani tekstovi dirkemovaca i prateći tekstovi značajnih socioloških imena ističu

prostora, u obezvređivanju istine i principa verodostojnosti, relativizaciji etike, propagiranju apsurdne redukcionističke antropologije itd. Na ovakve izazove zaista je neophodno odgovoriti, i to na taj način što će Hrišćanin nositi svoju

nam je poznato da naši geni, DNK, hormoni i ostali faktori biološke prirode mogu da utiču na naše ponašanje. Postoje čak redukcionističke teorije koje ljudsko ponašanje nastoje da objasne isključivo na osnovu bioloških razlika i na taj način odbacuju

formalnom karakteru moralne teorije). Svoditi homoseksualnost na istopolni seksualni čin predstavlja jednu vrstu redukcionističke greške. Drugo, osnovni argument je klimav, jer u uslovima in vitro fertilizacije i ektogeneze ovakva praksa bi prošla

dijalektičkoj povezanosti, interakciji, uslovljavanju, međuzavisnosti. Time, takođe, izbegavam česte redukcionističke greške; prvo da se o društvenim fenomenima donose jednostrani zaključci samo na osnovu diskurzivnih praksi. Naime,

PRIMER onog Hegelovog LUKAVSTVA UMA O njemu NIŠTA NE ZNAMO, a ON O SVIMA SUDI? A na OSNOVU ČEGA SUDI? Na osnovu jedne u biti REDUKCIONISTIČKE , a u PRAKSI VEĆ PREVAZIĐENE teorijske KONSTRUKCIJE Njen značaj je VEĆ ISCRPEN i ona se DANAS KORISTI samo kao DOBRA

trebalo bi, po mom mišljenju, da počne vraćanjem na ranije pomenuto Habermasovo shvatanje Fukoove teorije kao redukcionističke . Ako se moć shvati kao supstanca koja teče krvotokom društvenog organizma, onda dolazi, smatra Habermas, do jedne