slični izrazi i sinonimi u savremenom srpskom, hrvatskom i slovenskom
Sličnost reči ili fraza u rezultatima zavisi od toga, koliko puta se reč ili fraza
pojavlja u sličnom kontekstu kao "rolsova".
Slični izrazi i sinonimi za
Kliknite za traženje
Primeri iz opštega korpusa
Korpus srWac
srWaC je korpus srpskog jezika (Clarin.si)
i uskrsnuće Srbije kazao je Tadić.On je napomenuo da se na dan kada svi pravoslavni Srbi farbaju uskršnja jaja, posebna pažnja posvećuje onom koje simbolizuje čuvara doma . Rolsova normativna teorija o međunarodnim odnosima, onako kako je prikazana u njegovom tekstu Zakon naroda, nije u stvari bazirana na osnovnim principima političkog liberalizma, mada Rols to u pomenutom tekstu želi da dokaže. Po mišljenju autora, zakon naroda naginje više modus vivendi interpretaciji međunarodnih odnosa. Kritika Rolsovog shvatanja međunarodnih odnosa upućuje na pitanje da li je moguće izgraditi međunarodnu političku zajednicu naroda na liberalnim
znanosti koju opisuju Marš i Olsen ovisi o društvu. To je u suprotnosti s društvom koje u određenju svog postojanja ovisi o državi i pravu ili o njihovu postojanju u organskim uvjetima uzajamne ovisnosti. Znanstvenici stoga, mogu govoriti o "povratku države" kao o velikom teorijskom događaju i mogu to činiti uvjerljivo. Nadalje, Marš i Olsen tvrde i da je odlučivanje prospektivno i da ne možemo znati što će nam biti u interesu u budućnosti - mi doista djelujemo u uvjetima Rolsova vela neznanja ( 1970 ). Stoga se pri donošenju odluka može biti racionalnije osloniti na ustaljene institucionalne kriterije nego pokušati maksimirati individualnu dobrobit. Nakon toga, argument koji iznose Marš i Olsen glasi da dominantne škole političke znanosti pretpostavljaju kako je povijest djelotvoran proces koji se kreće prema nekakvom ekvilibriju. Strukturni funkcionalizam u komaparativnoj politici pretpostavlja da se društva kreću od nižih prema
njega okupe mnoge različitosti . Rolsova argumentacija nije dovoljno ubedljiva jer smatra da konvergencija etničkih zajednica u Kanadi ili između Šveđana i Norvežana oko utemeljenja principa pravednosti i socijalni sistem nije bila dovoljna da spreči porast separatizma: Činjenica da dvije nacionalne skupine dijele iste vrednosti ili načela pravednosti ne pruža im nužno nikakav uvjerljiv razlog da se ujedine ( ili ostanu skupa ), umjesto da ostanu ili da se podjele na dvije zasebne zemlje ( Kymlicka; 2003 ;
mnogih važnih pojmova političke filozofije ( društveni ugovor, paternalizam i dr. ) dosta njih navedeno bez ulaženja u pojedinosti . Rolsova ( Rawls ) koncepcija pravde kao nepristrasnosti ( fairness ), izložena u čuvenoj Teoriji pravde iz 1971, polazi od izvorne pozicije ( original position ), dalekosežne hipotetičke situacije u kojoj se pojedinci nalaze iza tzv. vela neznanja. Karakteristično je da ne poznaju svoj društveni položaj, a da pritom biraju društvo u koje će stupiti kada se veo neznanja podigne. Pošto bi se mogli naći na najnižoj društvenoj ljestvici, oni će odlučivati nepristrasno, i podesiće
, Anton Adasinski, Izolda Dajčauk, Georg Fridrih i Hana Šigula . Rolsova koncepcija javnog uma može odbraniti od standardnih kritika, ali i da sama razotkriva ograničenja političkog ideala liberalne demokratije. Dosledno shvaćen, politički ideal liberalne demokratije mora se odreći pretenzija na moralnu superiornost i oslanjati se na moralni konsenzus koji može biti potvrđen javnim umom političkog društva .
zaboraviti da Rols ni u svojoj poslednjoj fazi ne odbacuje u potpunosti princip autonomije, iako smatra da se ljudi u privatnom životu ponašaju kao komunitarci, tj. da ne revidiraju svoje bazične životne ciljeve, recimo religiozne koncepcije. On samo ograničava područje važenja ovoga principa. On nastavlja da se poziva na njega u političkom kontekstu. Kao građani, nastavljamo da sebe posmatramo kao osobe čiji je najviši interes da imamo sposobnost za autonomiju . Rolsova koncepcija autonomne osobe i dalje teži da obezbedi jezik javnog opravdanja posredstvom kojeg ljudi raspravljaju o svojim pravima i odgovornostima kao građana, pri čemu ona ne opisuje njihov nejavni identitet. Zato Rols pravi distinkciju između svoga političkog liberalizma i Milovog sveobuhvatnog liberalizma. Ali puka činjenica postojanja pluralizma na nivou društva, ako se ne poveže sa opredeljenjem za individualnu autonomiju, ne može sama po sebi odbraniti
biti ni približno takve kakve su bile do sada - ali neoliberalistička ideologija zasigurno neće . Rolsove , događaji u stvarnosti prete ne samo da ih pretvore u primere izlišnih apologeta istorijski pogrešnih koncepata ( poput radova mislilaca kao što su bili Kamenjev ili Zinovjev ), već i da, kao predmet podsmeha, završe na smetlištu istorije. Šta onda tek reći o promašenim, izvikanim postmodernim teorijama o deteritorijalizaciji, desuverenizaciji, identitetskoj desupstancijalizaciji i sličnim intelektualnim konstrukcijama? Tim « učenjima » sam razvoj događaja u
nedostataka pomenutih psiholoških, epistemoloških i metafizičkih stanovišta, već zbog toga što veliki broj autora koji se spore oko ovog ili onog aspekta problema identiteta u političkoj filozofiji ne uviđa da vrednost njihovih argumenata u ogromnoj meri zavisi od održivosti tih nesvesno uvedenih predpostavki koje u svojim radovima često i ne pominju . Rolsova ( Rawls ) teorija pravde kao nepristrasnosti ( fairness ) u ulozi paradigmatične artikulacije savremenog liberalizma. U toku izlaganja ove teorije iskristalisaće se nekoliko kritičnih tačaka na koje su u svojim napadima na liberalizam usredsređeni pre svih Majkl Sandel ( Michael Sandel ), Majkl Volzer ( Michael Walzer ), Čarls Tejlor ( Charles Taylor ) i Alasdir Mekintajer ( Alasdair MacIntyre ). Zatim ću uočiti zajedničke odlike gledišta ovih najuglednijih
sastoji u pretpostavljanju da bilo koje ciljeve, vrednosti i identitet individue ( nezavisno od njihovog sadržaja ) možemo posmatrati kao da postoje nezavisno od šire zajednice čiji je individua pripadnik. Druga je supstantivna greška koja se sastoji u neuspehu da se uoči pravi značaj onih naročitih ljudskih dobara čiji sadržaj inherentno pripada zajednici ( a naročito značaj dobra koga predstavlja sama politička zajednica ) . Rolsova teorija pravde namenjena za univerzalnu primenu i primenu na svaku kulturu, bez poklanjanja pažnje specifičnostima raznih kultura. Volzer, na primer, nastoji da ospori vrednost takvom vidu političke teorije koga pronalazi kod Rolsa .
. Često se u ovom smislu navodi Hobova rečenica iz prepiske sa biskupom Batlerom: Niti moji niti biskupovi razlozi nisu javni razlozi ( navedeno prema, Gauthier, 1995 ). Javni razlozi moraju važiti za sve: a takve su samo suverenove odluke. Pravda kao javno dobro moguća je samo kada postoji suveren koji može da arbitrira, koji ima poslednju reč i moć da iznudi svoju odluku. Javni um se u ovom smislu, kod velikog broja autora, shvata kao um države, bilo kako da je ona uređena . Rolsova ideja je drugačija. Za njega javni um nije um autorizovane ličnosti ili političkog tela koje, prema određenim pravilima, donosi političke odluke. Njegova ideja javnog uma ne odnosi se na državu, nego na političko društvo. Dakle, na građane koji, kao slobodni i jednaki, pokušavaju jedni drugima da opravdaju sistem prinudnih pravila koji moraju svi da slede. Stoga je javni um za njega zajednička tačka gledišta koju građani zauzimaju kada politički uređuju međusobne
sistem prinudnih pravila koji moraju svi da slede. Stoga je javni um za njega zajednička tačka gledišta koju građani zauzimaju kada politički uređuju međusobne odnose. Javni um je normativni politički ideal. Rols smatra da je politički ideal oko koga bi građani zapadnih društava mogli postići konsenzus zasnovan na javno prihvaćenim razlozima poredak liberalne demokratije zasnovan na dva principa pravde koje on predlaže . Rolsovoj najpoznatijoj knjizi Teorija pravde. U ovoj knjizi se govori o pojmu uslova javnosti. Uslov javnosti je spoljašnje, formalno ograničenje prihvatljivim načinima opravdanja i predstavlja najvažnije formalno obeležje dobro uređenog društva. Društvo je, najkraće rečeno, dobro uređeno kada opravdanje njegovih osnovnih ustanova može zadovoljiti uslov javnosti. Uslov javnosti je u bliskoj vezi sa idejom javnog opravdanja. Opravdanja koje ne mogu da zadovolje uslov
pomirenja i metod izbegavanja su stoga dva osnovna mehanizma javnog uma kada su u pitanju duboki doktrinarni sporovi. Na taj način, politički liberalizam ostvaruje bolju ukupnu ravnoteže razloga, bez obzira na gubitke koji se mogu uočiti kada teoriju posmatramo sa neke specifičnije, moralne ili filozofske, tačke gledišta. Za mnoge je, međutim, ovo bio žalostan ishod napora iz Teorije pravde . Rolsove shvatanja javnog uma kao koncepcijekoja proizvodi gubitke. Jedna se tiče etičkog gubitka, a druga filozofskog gubitka, odnosno priznanje kapitulacije filozofije pred politikom .
pretpostavke koje imaju pretenzije na istinitost ili ispravnost ( Barry, Hampton, Raz, Scheffler, Bellamy, Hollis, Neal, Steinberger ). Ono što je zajedničko ovim kritikama jeste da, iz različitih razloga, sažaljevaju ili osporavaju rešenje prema kome se moralni konsenzus ostvaruje samo kao politička koncepcija . Rolsova ideja povezivanja racionalnosti, morala i politike iz Političkog liberalizma je složen, ali spektakularan pokušaj spašavanja mogućnosti moralnog konsenzusa u liberalno-demokratskim društvima, uprkos činjenici da nas puna i iskrena upotreba naših moralnih i intelektualnih sposobnosti vodi u različitim pravcima. Rolsova ideja je da se moralno, odnosno razložno definišu zajednički uslovi kroz javnu upotrebu uma, a da ih svako potvrđuje kao racionalne polazeći
se odgovorilo na ove prigovore dovoljno je pokazati da Rols ne kida vezu racionalnosti, morala i politike, mada je ne tumači kao jednosmernu . Rolsova ideja je da se moralno, odnosno razložno definišu zajednički uslovi kroz javnu upotrebu uma, a da ih svako potvrđuje kao racionalne polazeći od vlastitih nejavnih uverenja, za koje smatra da su istinita ili ispravna. Razlog za to jeste što on smatra da je shvatanje racionalnog jeste deo obuhvatnog učenja. Samo u ekstremnim slučajevima će takva racionalnost težiti da bude jedini normativni koncept. U tom smislu Rols kaže da bi samo neko ko se bavi filozofijom ili nekom
nečega što nismo ni imali ( Daniels, 2000: 147 ) . Rolsova koncepcija javnog uma suvišna. Za prve jer se javnim umom isključuju neka važna pitanja iz polja političkog, za druge, ona je naprosto nepotrebna, sav posao se može obaviti i na nivou ustavnog konsenzusa .