Dalmaciji. Teks je posvećen Srbima Kozacima. Čitaj dalje » donjolužičkosrpski : Serby), poznati i kao Severni Srbi ili Lužičani, su stari zapadnoslovenski narod, koji živi u istočnom delu Nemačke,

pojedinih plemena. donjolužičkosrpskog Tornova, slično konjskoj glavi, drška drvene crpaljke. Biser i drugi nakit ukazuju na oblike umetničko-zanatskog

bugarskog napada na Srbiju, ali se kao dve glavne hipoteze navodi: donjolužičkosrpski : Serby), poznati i kao Severni Srbi ili Lužičani, su stari zapadnoslovenski narod, koji živi u istočnom delu Nemačke,

, u kraju koji je poznat kao Lužica. Govore dva slična jezika: gornjolužičkosrpski (pod uticajem češkog jezika) i donjolužičkosrpski (pod uticajem poljskog jezika). Oba jezika spadaju u slovensku grupu indoevropske porodice jezika. Lužičkih Srba

koji nisu jedinstveni. U pravcu od juga prema severu sve su ređe gornjolužičkosrpske dijalekatske osobine a sve češće donjolužičkosrpske i obratno, u pravcu od severa prema jugu redi su donjolužički dijalekatski elementi a češći gornjolužički. U istočnom

dijalekatske razlike većinom odgovaraju starim jezičkim razlikama između gornjolužičkosrpskog i donjolužičkosrpskog jezika.

ř l ' i ' e i promenu d ', t ' > dź, ć. Pored toga konstatujemo užu srodnost gornjolužičkosrpskog jezika i istočnih donjolužičkosrpskih dijalekata sa šlesko-malopoljskim jezičkim kompleksom (1. pojava samoglasnika o iza palatalnih suglasnika u

stanovništvo. Kao rezultat tog novog migracionog procesa nastao je pomenuti dijalekatski pojas mešovitih gornjo - i donjolužičkosrpskih dijalekata u starim naseljima u Gornjoj i Donjoj Lužici.

pažnja lužičkosrpskoj kodifikaciji i normiranju lužičkosrpskog književnog jezika a toga radi je ona organizovala Donjolužičkosrpsku i Gornjolužičkosrpsku jezičku komisiju koje sarađuju sa lingvistima lužičkosrpskog instituta. Postoje još i

natione vulgo dictis Die enden). Sveštenik Jan Hojnan dobio je od pape titulu poeta laureatus, a napisao je i gramatiku donjolužičkosrpskog jezika. Iako ništa od ovoga nije moglo biti štampano, sačuvao je ipak u mnogim prepisima.Mihal Hrencel dočekao je

, normativne gramatike. I na svemu tome postignuti su dobri rezultati. Ostala su dva književna jezika, gornjo - i donjolužičkosrpski , izdat je pravopisni rečnik (Felkov 1971), neke terminologije i čitav niz rečnika (lužičkosrpsko-nemački Mitaša

nekih članaka po časopisima i novinama treći i četvrti, ranije zamišljeni, tom nije se pojavio. Jedino je 1983. izišla Donjolužičkosrpska književnost od 1918 - 1945. od Pavola Novotnog. Zato knjiga D. Šolcea nadoknađuje ovu prazninu, jer je period posle

w Serbskim kulturnym archiwje. K. 100. posmjertnym narodninam, zasłužbneho serbskeho prócowarja, toga "klasičara donjolužičkosrpskog jezika i književnosti, osnivača nacionalne organizacije Domovina i njenog prvog predsednika ". Iz te zaostavštine

nacionalne organizacije Domovina i njenog prvog predsednika ". Iz te zaostavštine preštampana je 1952. gramatika donjolužičkosrpskog jezika pisana na nemačkom jeziku, zatim je rečenički materijal predat Institutu koji je u vidu džepnog rečnika 1953.

se kao slovenski jezik sa nekim starim slovenskim gramatičkim crtama obično pominje u vezi sa dvojinom, a donjolužičkosrpski u vezi sa supinom, ali te kategorije od živih slovenskih jezika ima i slovenački. Osim toga one su nejednakog stepena