u jednom naletu, obnovljeni i manastiri Rukumija, Zaova i Tuman, tako da se u njima može obavljati služba Božija . egzarsi Maksim i Jovan nisu ni pomenuli. Vujić je zapisao da ' ' na desno kroz ovu cerkvu ide se na jedna vrata u jednu malu kapelu, koja je terskom pokrivena kako god i cerkva ' ' i da ' ' u njoj počivaju mošti jednog svjatitelja, koji se zove Nikolaj ' ' .

škola, a 1880. godine pri Patrijaršiji škola tipografije. Pored toga, u njegovo vreme u Moskvi je otvoreno Podvorje Vaseljenske Patrijaršije. Broj eparhije tokom XIX veka bio je promenljiv, npr. 1862. godine bilo je 117 eparhija, dok je 1879. godine bilo svega 65, a 1901. godine broj eparhija je 78 ( ne računajući vikarne katedre ). Godine 1900, sve eparhije su podignute u rang mitropolija. Mitropoliti, pored uobičajene titule, nose titulu svečasni i patrijaršijski egzarsi . Počevši od 1870. godine u vezi sa nacionalnim oslobodilačkim pokretom na Balkanu, uz formiranje nezavisnih država javljaju se i nacionalne pravoslavne crkve ( bugarska, rumunska, srpska ) čime se jurisdikscija Carigradske Patrijaršije smanjuje. Naravno, patrijarh carigradski je nerado davao autokefalnost ovim crkvama, međutim talas anti-turskog pokreta i oslobođenja slovenskih naroda od jarma Otomanske imperije bilo je nemoguće zaustaviti .

pominju manastir Nimnik. Tek popis iz treće ili četvrte decenije 16. veka beleži ovaj manastir i samo jednog monaha u njemu, sa obavezom da sultanovoj blagajni plaća godišnje 152 akče. Popis u vreme Murata III beleži samo obavezu manastira koja je nešto uvećana i iznosi 176 akči bez drugih podataka. U vreme austrijske okupacije severne Srbije, posle Požarevačkog mira ( 1718 ), monastir marijanski tj. manastir u selu Marijanje, današnjem zaseoku sela Kurjače, posetili su egzarsi beogradskog mitropolita. Po njihovom opisu crkva je stara, zidana je i zasvedena kamenom, pokrivena šindrom i neokrečena. Objekat je pust i položaj mu nije najbolji, jer je udaljen od sela. Odeždi i zvona nema. Paroh pri crkvi je Radosav Spasojević ( tj. sin Spasojev ), rodom iz Vidina, koji je imao desetoro dece pet sinova ( jedan je takođe bio sveštenik ) i pet kćeri. Parohiju marijansku činila su sela Marijanje, Biskuplje i Kličevac, sa ukupno 88 domaćinstava .

noseći sa sobom svetiteljske mošti, crkvene utvari i dragocenosti. Patrijarhu su se pridružili već ranije izbegli Srbi iz Stare Srbije, Crne Gore i drugih južnih krajeva ". egzarsi i đakoni, tisućnici, kapetani, podkapetani i sudije. Svi ovi duhovni i svetovni predstavnici pravoslavnog naroda srpskog pod zaštitom ćesarevom dogovoriše se i odlučiše: da se u Beč ćesaru pošlje jenopoljski vladika Isaija Đaković s molbom, u kojoj je Zbor u šest tačaka izneo svoje zahteve. Na osnovu te odluke vladika Isaija dobi kredecijalno pismo za ćesara, podpisano i utvrđeno podpisima i pečatima patrijarha Arsenija III petorice episkopa, sedmorice igumana i

u okviru Rimske imperije. Pravo imenovanja ili preimenovanja imali su isključivo vaseljenski sabori, niko nije mogao sam sebe, ili od svoje crkve, da uzdigne u arhiepiskopa . egzarsi , primasi, katolikosi, autokefali, ili niži status horepiskopi, vikarni i pomoćni episkopi .

( 1668. g. ) može biti samo je dolazio, kao Grk, s Turcima u Bosnu, jer ga ne spominju domaći izvori; [ 90 ] egzarsi pećkog patrijarha vršili jurisdikciju nad srp. prav. dalmatinskom crkvom sve do Visariona. [ 91 ]

bogatstvo rđavo je uticalo na život crkvenih predstavnika, a naročito na viši klir, koji je počeo da živi kao i svetska vlastela. Stoga se događalo da su neki zauzimali visoka crkvena zvanja ne samo podmićivanjem nego i nasiljem. Episkopi su, sem prihoda od svog prestonog manastira i vlasteoskih dobara, imali naročiti duhovni dohodak od naroda i sveštenstva u svojoj eparhiji. Taj se danak zvao dimnica i vrhovina. Prihode su kupili naročiti episkopski izaslanici, zvani egzarsi . Oni su ujedno bili i nadzornici crkava, parohijskog sveštenstva i religijsko-moralnog narodnog života. Episkopije su isprva deljene samo na inorije ili parohije, docnije i na protopopijate. Parohijski sveštenici nazivani su popovima. Njih su postavljali oblasni episkopi, u sporazumu s vlastelinom mesta. Svaki pop je dobivao po tri zakonite njive za svoje izdržavanje, ali su mnogi imali i svoje baštine. Sem bogosluženja bavili su se najviše obrađivanjem zemlje .

je "sablazan vjernim ", jer je štetan i opasan okupatorima fašističkim gospodarima mitropolita Joanikija" . egzarsi ( čuvari ) svetoga pećkoga trona. Otuda i ovakva briga mitropolita Joanikija za Pećkom patrijaršijom i kosovskim narodom koji su se našli u tiranskom jarmu Velike Albanije. Otuda su veoma značajna ova dva njegova dopisa albanskom mitropolitu Hristiforu .

Kneževina Srbija, Beograd 1876, str. 1033 ). Predanje dalje veli da je kraj manastira bio dvor upravnika rudnika Kučajna i da je tu čuvano zlato i srebro, koje je manastir dobi j ao od rudnika, a u iznosu od 50 oka srebra i 5 oka zlata na godinu. Priča se da je to blago čuvao jedan vojvoda sa 300 vojnika, koji su sedeli u gradu na Čukarici, odnosno obližnjem brdu . egzarsi Maksim i Jovan u popisu živih manastira 1733 - 1735. godine, možemo reći da je postradao krajem 17. ili početkom 18. veka, kada su porušeni ili oštećeni mnogi manastiri u Braničevu. Sudeći po tome da je tako važna stvar kao što je mitropolitov pečat ostala u ruševinama manastira možemo zaključiti da su Turci iznenada napali na svetinju i da su monasi morali brzo da se povuku u brda iznad manastira .

tamu ovde malo osvetljava kazivanje nekolicine starijih ljudi iz ovog kraja da su prilikom velikih popravki u manastiru Vitovnici, sa ruševina Branika tamo odnesene i postavljene podne ploče. Vitovnica je obimnije popravljana 1856. godine, kada je ovde već uveliko živelo novo stanovništvo, koje je taj detalj moglo lako da zapamti. To znači da je Branik tada bio u ruševinama, a nije ga bilo ni početkom 17. veka, kada crkve i manastire u Braničevu posećuju mitropolitovi egzarsi Maksim i Jovan i opširno ih prikazuju .

, Olga Zirojević, Crkve i manastiri Pećke patrijaršije do 1683. godine. Beograd 1984. što se može tumačiti i kao Đerinac i kao Gornjak. Imao je osam monaha, koliko nije nijedan braničevski manastir u to vreme, što navodi na pomisao da je to pre mogao biti Gornjak . egzarsi Maksim i Jovan, opisujući stanje u tada još živim manastirima Braničeva .

i mnogu bedu propati od Hozdih i Tatara ' '. Otad pa do 1716. godine kada su ovi zastrašujući ratnici protutnjali Braničevom, idući kao turski vojnici ka Beogradu da zaustave veliku austrijsku vojsku i zajedno sa Turcima pretrpeli katastrofalan poraz, sa oko 5.000 mrtvih na bojištu, Tatari su dosta često bili prisutni na ovim prostorima. Ako su oni porušili manastir, mogli su to da učine tokom 17. i na početku 18. veka. Već 1733 - 1735. godine manastira nije bilo, jer ga egzarsi Maksim i Jovan ne pominju .

zvanične odluke Srpske crkve u Ugarskoj: da se služba u crkvama mora obavljati samo prema ruskim, od strane Svetog sinoda Ruske pravoslavne crkve odobrenim knjigama ( naredba mitropolita Vićentija Jovanovića protoprezviterima od 3. marta 1723, njegova instrukcija sveštenstvu iz 1732, i Monaška pravila od 1. novembra 1733. g.; pastirska poslanica mitropolita Pavla Nenadovića od 12. oktobra 1763. kojom se obznanjuje da će svi prezviteri i sveštenici za koje njegovi egzarsi utvrde da nemaju pet propisanih ruskih knjiga biti lišeni parohija ) i da se, uz pomoć ruskih učitelja, škole na teritoriji Monarhije poruse ( to su u beogradsko-karlovačkoj mitropoliji realizovali mitropolit Mojsije Petrović, za svog činodejstvovanja od 1718. do 1730, i mitropolit Vićentije Jovanović, za svog činodejstvovanja od 1731. do 1736. g., uz pomoć na njihovu molbu angažovanih učitelja iz Rusije ( Maksima Suvorova, Emanuila Kozačinskog, Petra Padunavskog

egzarsi

O piškotih in zasebnosti

Nastavitve piškotkov