pojavljuju Srbija, Milost, Gnev, Slavoljublje, Slastoljublje i Zavist. Veliku ulogu one imaju i u Rajićevoj preradi Traedokomedije , kao i u njegovim drugim literarnim delima. U vreme Rajićeve mladosti alegorijske personifikacije se uključuju i u

propovedničkog zbornika. [ 119 ] U poetskom obliku ona se pojavljuje kao intermedij u dvanaestom dejstviju Traedokomedije Manuila Kozačinskog, gde je završena didaktičnom pohvalnom pesmom anđela koji ubogog Lazara odnose u raj. [ 120 ]

. Na primer, trinaestercem sa prelomom na msstu cezure / 7:6 / Rajić se koristi u pesmama o uskršnjim danima, u dopuni Traedokomedije Kozačinskog o Urošu Petom, a isto i u poemi Boj zmaja s orlovi. Rajić je primenjivao i četrnaesterac, koji je bio građen

i svuda po Evropi. I srpski teatar započeo je svoj razvoj na sceni Latinske gimnazije u Sremskim Karlovcima izvođenjem Traedokomedije Emanuela Kozačinskog, 1736. Ovaj oblik pozorišta doživeo je procvat na našim prostorima, pa je "otac srpskog

, ulaganje u opremu, znanje i druge aktivnosti oko razvoja novih proizvoda. Traedokomedije " Manuila Kozačinskog

neke od principa piščeve eksplicitne i imanentne poetike koji su rukovodili Rajića u oživljavanju i preoblikovanju Traedokomedije Kozačinskog više od pola veka posle njenog nastajanja i izvođenja.

nacionalnog duha, prožima i posvetu episkopu i uvod koji prethode drami. Ova želja nagoveštava da Rajićev izbor Traedokomedije Kozačinskog nije bio slučajan, da nije bio uslovljen samo time što je u svojim beleškama sačuvao prepis ovog dela.

Tragedija ima jasno određeno mesto. Pošto je objavio Istoriju, autor je pohitao da objavi i mladalački prepis Traedokomedije u sopstvenoj obradi jer, kao što sam kaže u "Preduvjedomljeniju" " kako Tragedija sija iz Istorij, tako i Istorija iz

. Treći nivo poruka onaj o obimu, dubini i vrednosti saznanja koja škola pruža svojim đacima, istaknut u završnoj sceni Traedokomedije , bio je samo jedan od sastavnih delova sižejnog toka u drami, toka pouke. Ali je on, upravo zbog raznovrsne prirode

svetago ") koja Kozačinskom nije ni mogla ni morala biti bliska. U drugom činu od Kozačinskog je od drugog dejstvija Traedokomedije načinjeno prvo javlenije, sa neznatnim skraćenjima, a Rajićevo drugo i treće javlenije otpočinju izlaganje onog

pouka koristi i citatima iz Biblije. U četvrtom dejstviju shema se ponavlja: prve dve scene su podeljen četvrti čin Traedokomedije , a u trećoj Serbija, Minerva i Sen Dušanova nastavljaju sa žalobnim i poučnim komentarom ponašanja Vukašina rešenog

što je uradio, odnosno poetikom na delu, potvrđuje ono što je stavio sebi u zadatak u predgovoru svoje interpretacije Traedokomedije , delujući u skladu sa opštim poetičkim principima koji su prožimali celokupno njegovo stvaralaštvo, književno i

kontekstu. U drugom delu Hristićeve knjige su tumačenja srpskih dramskih pisaca i njihovih dela od Traedokomedije Emanuela Kozačinskog preko Sterijinih i Trifkovićevih komedija Bojićevih drama do drama savremenog pesnika