ustrojio Bog. « ( 9, 2 Jovan Damaskin ( oko 650. do oko 750. godine n. e. ), najjasniji predstavnik halkedonske teologije, u svome spisu Expositio ( Izlaganje ortodoksne vere ) iznos za nebesničku lestvicu

. Žene / đakonise / isto tako da su časne, da ne klevetaju, trezvene, verne u svemu. « ( 3:9 - 11 ) Halkedonski sabor donosi odredbu i o rukopoloženju žena: » Za đakonisu neka se ne postavlja / = rukopoloži /

iza Rimskog episkopa, jer je taj grad Novi Rim. « ( Drugi vaseljenski sabor, 3. prav. ) Četvrti , Halkedonski sabor, praktično i Novome Rimu daje iste povlastice kao i Starome Rimu ( prav. 28 ). Trulski

i optužbe od strane judejskih starešina i prvosveštenika ( 25:11.21.25, 26:32 ). Vaseljenski Halkedonski sabor traži od klerika, kada ima sukob i raspravu sa drugim klerikom, u rešavanju i izlaganju

sledi građansku i državnu teritorijalno-administrativnu podelu, što i eksplicitno traži Halkedonski sabor ( prav. 17 ) i Trulski sabor govoreći o novim gradovima, osnovanim carskom vlašću ( prav .

parikijama često su izbijali sukobi i razmimolaženja kod episkopske eparhijske vlasti ( Halkedonski sabor, prav. 17 ). I dan danas, zabludeli hrišćanin učestvuje u izborima svojih svetovnih

vlasti kasnije određuju da hrišćanin ne može istovremeno biti i duhovnik i vojnik. Pa tako Halkedonski sabor sveštenstvu zabranjuje vojnu i svetovnu službu: » Koji su jednom stupili u kler ili su se

gradsku ili seosku crkvu, ili za martirijum / = mučeničko svetilište /, ili za monastir. « ( Halkedonski sabor, prav. 6 ) Crkvene gromade koje su nastajale imale su interes da pomažući sveštenstvo

sveštenik jedne parikije nije mogao da bude primljen u opštenje druge parikije ( prav. 33 ). I Halkedonski sabor zabranjuje da tuđi i nepoznati klerici nigde i ni pod kojim načinom ne mogu da ( privremeno

u crkvu u kojoj je rukopoložen za episkopa ili presbitera. « ( Prav. 16 ) Slično i vaseljenski Halkedonski sabor zabranjuje upravljačko premeštanje sveštenstva: » Nije dopušteno da duhovnici koji su

. Tako se posle carskog Efeškog sabora od Crkve odvajaju nestorijanci a posle carskog Halkedonskog sabora monofisiti. ' Apostolska pravila ' traže da dva puta u godini ( na proleće i u jesen ) bude

ortodoksne ' dogme i rešavali crkveni sporovi ( prav. 37; cp.: Prvi vaseljenski sabor, prav. 5 ; Halkedonski sabor, prav. 19 ) I Trulski sabor traži da se dva puta godišnje, eventualno samo jedanput, u

. Njegov poziv potvrđen je i ukazom cara. « ( Sokrat: ' Historija Crkve ', VI, 15 ) Manipulativni Halkedonski sabor iz 403. godine patrijarh Zlatousti nije priznao, i tražio je da se njegov slučaj razmotri

II ( 340. godine ) postao imperator celog Zapada, Narkis Kilikijski, Todor Trakijski, Marije Halkedonski i Marko Sirijski izneli su u Rimu jezički nešto drugačije složeno pravilo vere, pravilo koje su

su njegove brojne propovedi i pisma. U svojoj vlastoljubivosti nije hteo da prizna 28. kanon Halkedonskog sabora održanog 451. g., kojim je utvrđeno da crkva Novog Rima, Konstantinopola, ima jednake