kulturne i socijalne istorije, empirijskih kulturnih istraživanja (etnoloških, lingvističkih) i radnu grupu donjolužičkih istraživanja. Pri njemu funkcionišu Lužička centralna biblioteka i Lužički kulturni arhiv.

u okviru drugih zapadnoslovenskih jezika Donjolužičkih Srba (lužičkosrpske nacionalne manjine u Gornjoj i Donjoj Lužici). Lužičkosrpski jezik nije jedinstven. On se

književna jezika i njima odgovarajućih dijalekatskih kompleksa, a međusobno su povezani pojasom gornjolužičkih i donjolužičkih prelaznih dijalekata.

kod Gornjolužičkih Srba. Kao rezultat toga procesa polako dolazi do kulturnog zbližavanja između Gornjolužičkih i Donjolužičkih Srba. Međutim, u to vreme još ne postoje uslovi za stvaranje jedinstvene lužičkosrpske građanske klase i nacije, pa

književni jezik je dostigao veći obim i jezički se više konsolidovao. donjolužičkih dijalekata) prostire se pojas prelaznih dijalekata koji nisu jedinstveni. U pravcu od juga prema severu sve su ređe

se u prvi red dva govora. Kod Gornjolužičkih Srba je to budišinski govor, tačnije rečeno njegov jugoistočni deo, kod Donjolužičkih Srba to je govor koji se razvio oko grada Koćebuza (Choćbuz, nem. Cottbus). To je. nastalo stoga što je većina

jezika u to vreme bio je veoma skroman. Razloge za takvo stanje treba na prvom mestu tražiti u slabijem narodnom pokretu Donjolužičkih Srba i u težoj opštenarodnoj situaciji u Pruskoj koja je naročito jako ugnjetavala lužički jezik i kulturu. Nekakvo

se knjiga Jan Meštanka Srpske narodne bajke sa ilustracijama Merćina Novaka-Njehornjskog, zatim dve knjige donjolužičkih bajki H. Novaka i zbirka narodnih pesama za najmlađe Deljem, deljem sviralu, kao i mnoge dok godine 1966. nije izišla

delom nestali, a preostalo je uništeno zajedno sa zgradom februara iste godine. Od spašenog, zajedno sa eksponatima donjolužičkih Srba, u zamku Rogenc juna 1947. godine, otvorena je prva izložba muzejskih eksponata. Odnos prema donjolužičkim

do pozitivnih rezultata, tako da je u obnovnjenom Gradskom muzeju 1952. godine, u četiri sale predstavljena kultura donjolužičkih Srba. U godinama nakon Drugog svetskog rata, kada je Lužica ušla u sastav Istočne Nemačke, napori za konačno stvaranje

, koji sebe nazivaju Serbja na gornjolužičkom i Serby na donjolužičkom, ističući razliku između Gornjolužičkih i Donjolužičkih Srba - Hornjoserbja / horni Serbja odnosno Dolnoserby / dolne Serby. Današnje zvanično nemačko ime za ovu manjinu