spomenuti. Većina istoričara bi se složila da kada ne bi postojalo ovo Porfirogenitovo delo, onda o dolasku i poreklu Srba i Hrvata, i poreklu njihovih imena,

i imena Hrvati, pa videti da su isti zasnovani isključivo na ovome Porfirogenitovom delu kao glavnom izvoru. Ipak, koliko su njihovi stavovi ispravni,

na slovenskom jeziku znači onaj koji poseduje veliku teritoriju. Porfirogenitovom delu piše da su Hrvati tako nazvani zato što su u svome posedu navodno

: Kako to da su Hrvati, koji su se doselili sa Srbima na Balkan, kako kaže Porfirogenitovo delo, dobili ime po grčkoj reči hora, a da su Srbi dobili svoje ime po

govorilo latinskim ili grčkim jezikom? Još je veći problem u tome što u Porfirogenitovom delu piše da naziv Hrvat ima takvo značenje na slovenskom jeziku, a ne na

hora i imena Hrvat ne pije vodu. Sasvim je jasno da je to neko umetnuo u Porfirogenitovo delo u kasnijem dobu.

da je to neko umetnuo u Porfirogenitovo delo u kasnijem dobu. Porfirogenitovo izvođenje srpskog imena od latinske reči servi u značenju robovi

i Srbima nazivao trabunjanje Latina. Dok konačan dokaz dolazi iz samog Porfirogenitovog dela:

imena Srbi, pretvorivši grčko doulos u latinsko servus. Onaj koji je u Porfirogenitovom delu zapisao da su Srbi robovi, taj isti je u mnogo kasnijem dobu govorio

Hrvatska poistovećuje i sa srednjoevropskom Belom Hrvatskom iz Porfirogenitovog dela, no ipak, ni ona nikada nije postojala. Nekome će to možda

se kaže i za tzv. nekrštenu (pagansku) Belu Srbiju, koja se isto navodi u Porfirogenitovom delu, kao sused Bele Hrvatske: ona nije postojala.

reč alba u značenju belo sa rečju Alba za reku Labu. I zaista, neki od Porfirogenitovih opisa Bele Hrvatske, kao zemlje koja se nalazila severno od Bavarske,

Šuflaj, itd. Naravno, Klaiću nije smetalo što nijedan izvor, pa čak ni Porfirogenitovo delo, ne pominje tu Crvenu Hrvatsku, dok jedini izvor na koji se oslanja